Bezimienność...

[Bezimienny z Nikąd]

Napisałem już wiele słów,
Tak wiele myśli przelałem na papier.
W poezji wolność poczułem znów,
Poruszam się swobodnie po lirycznej mapie.

Jednak jest coś co podcina mi skrzydła,
Zasiewa w duszy mojej niepokój.
To bezimienność, która mi zbrzydła,
Anonimowość dla przyjaciół wokół

Tak bardzo maskę chcę zerwać z twarzy,
Jak dawniej było, mieć swoje imię.
To mnie dziś boli, to mnie dziś parzy,
Ta tajemnica już dręczy mnie.

Przyjaciele sekret ujawnię!
Uwolnię postać co w duszy mej tkwi,
Od jutra chcę sobą jedynie być.

[krzysztof marek]

hmm. to nie tylko Twój problem Bezimienny ;) bywa tak, że połowice i potomkowie nie wiedzą co tak naprawdę czyni ich naturalny żywiciel, również w sferze ducha :) pozdrawiam :))))

[Tumus Eulusys]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Poezja to nie słowo... to treść wylana z serca na papier, kilka przygodnych liter będących odbiciem duszy. Tak jak u Ciebie. Powagą bijący, poważny i przemyślany wiersz. Serdecznie pozdrawiam. T. E.

[Gość]

Poznać Twoje imię
Bez maski zobaczyć
To wielki dzień!
W kalendarzu będzie
Trzeba go zaznaczyć!

Jakiekolwiek imię Twoje, masz moją sympatię i uznanie moje Beziu :-)))

Pozdrawiam ciepło

[wanesa_ciska]

jakąkolwiek imię sobie przysposobisz ,ważne jest byś został tym wspaniałym człowiekiem , który piękną duszę ma ...pozdrawiam

[piotr marcin]

Ciekawy temat,przyjemny wiersz, pozdrawiam.

[Duks]

Witaj Beziu, przyjacielu drogi.
Twój wiersz brzmi bardzo prawdziwie.
Taki swoisty krzyk duszy.
Zrzuć więc ciężar, który cię dręczy.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.


Ps.
Tylko daj jakiś sygnał, żebyśmy wiedzieli,
Że „TY to TY”. :-)