Jesień w Tuluzie

[Karol Samsel]

mógłbym zawierzyć się pomonie
bogini jagód i pierworództwa.
prosiłbym ją aby pokonała śmierć
zwracając miłości jej własne rozbawienie.

swoją drogą to musi być kojące:
ta jesień w tuluzie spotkania kochanków
na rozkopanej ziemi śmiech jednego z nich
gdy zostaje sam w kraterze pełnym gazet.

poczęcie jest przygodne. zrodziliśmy się
w katakumbach i umrzemy w katakumbach
ze skórą miękką jak po nadgryzieniu
w szkatułach pełnych boskiego koloru.

i w głębi serca wiemy już na pewno:
nie warto się modlić nawet do pomony.
miałem wiele okazji aby odkryć prawdę
cieszyłem się w duchu z zakrytego kłamstwa.

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Karolu przewagą "Jesieni w Tuluzie" nad innymi Twoimi wierszami jest jej łatwa czytelność i jaskrawo widoczne emocje. Duży plus.
Wrócę.

[Maciej_Satkiewicz]

Mniam ;

[Karol Samsel]

Agato, Macieju, super, dziękuję. Miło mi to słyszeć - pewnie już czas na zmiany. Pozdrawiam.

[Agata_Lebek]

Zapomniałam o kulce i przeczytać jeszcze nie jeden raz warto. Od tego wiersza tworzę folder pt. "Karol" i zabieram go tam bez pytania ;))

[JacekSojan]

co prawda od jesieni w Tuluzie wolę jesień w Kasince Małej albo i w Małym Cichym - tam też jest miejsce dla kochanków choć już niekoniecznie w "kraterze pełnym gazet"...
szkoda tylko że peel nie podzielił się prawdą którą odkrył ani nie wyjaśnia nic na temat zakrytego kłamstwa - antonimy wiszą w powietrzu jak dekoracyjne liście jesienią;
trącą pustosłowiem, retoryką...
J.S

[Rachel_Grass]

podoba mi się trzecia strofa, bo antonimy, Karolu, faktycznie ubodły mocno wiersz.


ale pozdrawiam Cię :)

[Karol Samsel]

Dziękuję Wam bardzo, ale ta inercja w puencie była w pełni celowa. W moim głębokim przekonaniu, stan zawieszenia prawdy jest sam jedną z najtragiczniejszych prawd, jakie mogą przynależeć do człowieka. A wiersz jest raportem z tego "antonimu umysłu" - na Boga, przecież cała literatura od Sofoklesa po Bernharda oparta jest na zasadzce wątpliwości. A co do Tuluzy, Jacku, nigdy nie byłem, bardzo rzadko zresztą bawię się w "zagranicznika", w rzeczywistości jestem zżyty z tą ziemią, po której stąpam. Pozdrowienia.

[Goliard]

wersy w tym tekście unoszą...
temu tekstowi retoryka się należy :)
pozdrawiam