Berenika97

@Lenore Grey Te obrazy są jak sny na jawie - żonkile pnące się pod niebo, parasole podwodne, jeleń nad zielem. Wszystko tu balansuje między rzeczywistością a surrealizmem. Piękne obrazy. I ten moment podania dłoni, zdejmowania białych rękawiczek - jest w tym coś ceremonialnego i jednocześnie bardzo intymnego.

@Poet Ka Ależ żartów tu ukryłaś! Jestem pod wrażeniem. :)))

@Lenore Grey Czuję tu motywy z gotyckiej literatury - tajemnicza posiadłość, dziwne dziecko, granica między życiem a śmiercią zatarta. Te spleśniałe owoce i niemożliwa architektura budują wrażenie, że narratorka jest uwięziona w jakiejś przestrzeni poza czasem. Super!

@Łukasz Jurczyk To niezwykle mroczny i sugestywny fragment. Po wielomiesięcznym, wyczerpującym oblężeniu Tyru, Aleksander kazał ukrzyżować na brzegu morza około 2000 ocalałych mieszkańców. Dlatego „Las nad morzem” to przerażająca metafora - krzyże z przybitymi do nich ludźmi stały się nienaturalnym elementem krajobrazu. Narrator czuje, że takie okrucieństwo może dosięgnąć i jego, to sugeruje, że utożsamia się w jakiś sposób z ofiarami. Motyw wina, które „nie umiało zagłuszyć pieśni”, pokazuje bezsilność wobec traumy. Bezgłowa rzeźba Melkarta symbolizuje ostateczny upadek miasta i jego bogów. Ale też milczenie żołnierzy i ich poczucie winy lub strachu przed tym, co zrobili. Ostania strofa - narrator wie, że oficjalna propaganda twierdzi, iż Tyr został ukarany za opór. Ale on widzi w tym naukę - jak okrutny jest ich wódz, albo jak cienka jest granica między cywilizacją a barbarzyństwem. Słony wiatr targa martwym lasem w każdym pniu słyszę własne imię morze zmywa krew, lecz nie winę.

@Poet Ka Niezła zabawa! Postmodernistyczna jak mniemam. :) Wiersz przypomina surrealistyczny sen - ale jest tu sporo ukrytych ciekawostek. Już w temacie jest palindrom, w każdym razie lustrzane odbicie. W pierwszej strofie Anatol siedzący w altanie pije "siebie" czyli kawę zbożową "Anatol". W drugiej ktoś łasy na słodkiego batonika "Marsa" nie dostanie go, bo wybrał sałatę cytrynową. A kajak to też palindrom czyli cień kajaka to jego również lustrzane odbicie. W trzeciej - stwierdzenie, że antracyt „przepuszcza promienie słońca” -absurd - w którym prawa fizyki są odwrócone. A poza tym mieszasz tu przedmioty codziennego użytku z kulturą "wyższą" np. żyrandole w pałacach, a znaczenia płynnie przechodzą jedne w drugie na podstawie brzmienia słów lub podwójnych znaczeń. Jak w poezji lingwistycznej. Masz fantastyczne pomysły na zabawy i żarty ze słowem.

@iwonaroma Smakowite! :)) winda się snuje w każdym nosie majeran zróbmy wymianę.

@iwonaroma Diagnoza każdej nierównej relacji - z Bogiem, z człowiekiem. Chcesz bliskości, ale nie wzajemności. To nie intymność. To przesłuchanie. :)

@iwonaroma W wierszu podmiot wie, że nadmiar może przestraszyć, więc chowa wdzięczność, podziw, miłość - nie dlatego że ich się wstydzi, lecz dlatego że chce aby zostały. Powtórzenia „do gęstego do gęstego lasu , pełnego strachów strachów strachów" naśladują właśnie tę spiralę lęku - gdy zaczniemy sobie wyobrażać utratę.

@lena2_ Wiersz jest jak wyznanie wiary, które nie ucieka od prawdy o człowieku. Przez trzy strofy jest ten sam rytm - " wiemy… a jednak". Nie ma usprawiedliwienia słabości, ani jej ukrywania. I dlatego ostatni wers brzmi jak prawdziwa ulga - dobrze, że pokochałeś nas takimi, jakimi jesteśmy. Piękny!

@Alicja_Wysocka Słup ogłoszeniowy to przestrzeń rzeczy tymczasowych - koncertów, które już się odbyły, ogłoszeń, których nikt nie czyta. Naklejać tam wyznanie miłosne to już na wstępie skazywać je na nietrwałość. A jednak podmiot kleił - jedno na drugim, jakby ilość mogła zastąpić trwałość. Ale natura robi swoje. „Nie miały korzeni" - dla mnie to najważniejszy wers. Wyznania bez zakorzenienia w codzienności, w wyborze, w trwaniu - są ulotne. Ale może to była prawda - taka chwilowa, bez zobowiązań? Słowa zniknęły, a jednak echo powtarza je bez końca. Piękny wiersz! :)

@andrew " bez Ciebie…" - wiersz się urywa. Podmiot nie kończy, bo nie potrafi wyobrazić sobie dokończenia. To retoryczne przemilczenie mówi wszystko - bez Ciebie nie ma zdania, nie ma sensu, nie ma dalszego ciągu.

@andrew "Kamień odrzucony" - ostatni obraz - to echo Psalmu i Ewangelii, gdzie odrzucony kamień staje się węgielnym. Niedokończone zdanie mówi więcej niż każde zakończenie - musimy sami dopowiedzieć, co z tym kamieniem zrobić. To cytat z Psalmu 118 „Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym"

@andrew Zmartwychwstanie nie jest tu abstrakcją teologiczną - jest obietnicą dla każdego, kto zgubił siebie. Pozdrawiam.

@andrew „Zbyt często siebie" - świetne! Bo krzywdzimy innych, ale i siebie zapominamy traktować jak cud. A przecież nim jesteśmy. Piękny wiersz! Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu jest bardzo poruszający. Żołnierze są zapędzani w w sytuację bez wyjścia. „Na murze świat ma rozmiar ramienia” - świetny obraz - liczy się tylko to, co można dosięgnąć włócznią lub mieczem, a obraz płonącego lochagosa, który mimo ognia „nadal trzyma szyk” ukazuje przerażającą siłę antycznej dyscypliny. "Krzyk bez słów" - trauma i intensywność walki odbierają człowiekowi cechy ludzkie, sprowadzając go do czystego cierpienia. Natura, tutaj morze jest obojętne na ludzkie cierpienie i widoczny jest antyczny fatalizm - nie ma sprawiedliwości - tylko przypadek. Tyr nie jest już tylko miastem w Fenicji, ale sennym koszmarem, z którego nie można się obudzić. To klasyczny opis zespołu stresu pourazowego - narrator fizycznie przetrwał, ale psychicznie na zawsze został na murach Tyru. Lochagos cierpi i milczy szyk jest ważniejszy wojna to jego rzemiosło

@Poet Ka To bardzo erudycyjny wiersz! Tu są dwa wątki - pierwsze w historii nagranie ludzkiego głosu oraz jest kontekst polski - czas przed wybuchem powstania styczniowego. To jakby połączenie dwóch światów i jednocześnie świetnie uchwycony kontrast między technologicznym cudem a nadciągającą burzą w naszej historii. A z drugiej strony - to bardzo klimatyczny utwór. Podoba mi się metafora "pięknego sadzy dźwięku", która idealnie oddaje magię i ulotność tamtego pierwszego nagrania. No świetnie, że jest ta klamra z oryginalnym tekstem "Au clair de la lune". Przepiękny wiersz!

@Poet Ka Znakomita gra słów! Neologizm "Wielkamoc" kupuję w stu procentach. :))

Podmiot liryczny bardzo chce uciec od swojego „ja”, że nawet jego oddech (dym) natychmiast przybiera barwy ochronne otoczenia. :))))

@Poet Ka Ten wiersz - dyptyk to błyskotliwa gra literacka. Jesteś w tym mistrzynią! Stworzyłaś kontrast między dwiema częściami - pierwsza to literacki kanon i tradycja, a druga to ich "queerowa" dekonstrukcja. W pierwszej części przywołujesz wielkich twórców, w dziełach których występuje postać o imieniu Berenika. Jeana Racine'a tragedia "Berenika", Edgara Allana Poego, nowela Berenice oraz Louisa Aragona - w jego powieści "Aurelien" bohaterka nosi to imię. Niestety, tego ostatniego utworu nie czytałam. No i Poświatowska z moim ulubionym wierszem "Z tytułem i dedykacją na końcu". Ukazujesz Berenikę jako uniwersalną muzę a jej długi warkocz, który według mitu został ofiarowany bogom i zamieniony w gwiazdozbiór jest tu symbolem natchnienia, które "przenika poezję". Ta pierwsza część ma też klasyczną budowę z rymami i rytmem. W drugiej części zaburzyłaś te klasyczne normy i odwróciłaś role. Twórcy zajmują się sobą. Wers "Aragon zabierze w ramiona Poego" wprowadza motyw homoseksualny. "Uparty Racine pobabrze w epice" - mistrz francuskiej tragedii babrze się w epice - to żart. A z Poświatowskiej liryka zdejmuje ciężar bycia tylko twórczynią i stawia ją w zmysłowej roli - liryka "rozplecie włosy". Berenika zostaje pozbawiona warkocza. Wiersz ma formę wolnego - wyzwala się z klasycznych ram. Pokazałaś, jak współczesna (queerowa) perspektywa potrafi zamieszać, stworzyć nowe i nieoczywiste relacje między postaciami, gatunkami i samymi autorami. Świetny! Nie mogło mnie tu nie być. :) @Poet Ka Skamander to nowoczesna treść (modernizm) ubrana w tradycyjną formę (klasykę). Czyli ani modernizm ani klasyka. :)))

@LessLove @Christine @Nata_Kruk Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

@Christine @iwonaroma @Marek.zak1 @Poet Ka @Myszolak @hollow man @Wiechu J. K. @onasama Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@UtratabezStraty Rozumiem i życzę powodzenia w pisaniu powieści - niech ta „wygodna pozycja" okaże się twórcza.

@Posem @Simon Tracy @Lenore Grey @Wiechu J. K. @Ewelina @Rafael Marius @Andrzej P. Zajączkowski @aniat. @LessLove @Poezja to życie @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mitylene Bardzo dziękuję! Cieszę się, że wiersz dotknął czegoś głębszego. Świątecznie pozdrawiam. :) @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Inspiracją była Ewangelia św. Jana (20, 11-18) , spotkanie Marii Magdaleny ze zmartwychwstałym Jezusem. Świątecznie pozdrawiam. @Waldemar_Talar_Talar Bardzo dziękuję! I chyba nigdy tej nauki nie skończymy - i dobrze! Dziękuję za tę piękną myśl. Świątecznie pozdrawiam. :) @wiedźma Bardzo dziękuję! I wzajemnie. Święta mijają, ale zostaje to, co najważniejsze - nadzieja, że miłość jest silniejsza niż wszystko, co nas dzieli. Że warto być blisko, słuchać i wybaczać. I że światło, które zapaliliśmy w tych dniach, może trwać w nas znacznie dłużej niż sama uroczystość. Świątecznie pozdrawiam.

@Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Rozumiem to doskonale. Pozdrawiam. :) @Myszolak Bardzo dziękuję za te przemiłe słowa. Pozdrawiam świątecznie. :) @viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję z całego serca za te piękne słowa. Twój komentarz bardzo mnie poruszył - takie refleksje są dla mnie najpiękniejszą nagrodą. Zgadzam się w pełni- droga duchowego rozwoju nigdy się nie kończy, i to właśnie w niej jest jej największy dar. Świątecznie pozdrawiam. @Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Świątecznie pozdrawiam. :) @lena2_ Bardzo dziękuję! Właśnie w Gronie Rodzinnym są najpiekniejsze! Świątecznie pozdrawiam. :) @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! To niezwykłe świadectwo... Świątecznie pozdrawiam. :)