Berenika97

@Jacek_Suchowicz W wierszu bohaterem jest sen, a sen to "królewska droga" do poświadomości, której nie potrafimy kontrolować. Sen pozostaje więc poza naszą cenzurą. Tak mi się to skojarzyło. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam :) Mleko się wylało. Nikt nie zbiera odłamków - każdy ma swój ból. @Lenore Grey @Gra-Budzi-ka @[email protected] Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. słyszę twój żal, twój słuszny gniew gdy dom się sypie niczym pył to nie twój błąd i nie twój wstyd że dorosłemu brakło sił @violetta Myślisz, że to takie proste. :) @andrew Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Dziękuję za to światło, które zostawiłeś. Zatrzymam je. @LessLove Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Nie musi wybaczać. Kto zranił, ten wie, że ból jest jak pieczęć na dziecięcej duszy. Lecz ono spróbuje, przez mrok i przez mgłę, zrozumieć ten świat, który nagle się skruszył. @Stukacz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. @viola arvensis Bardzo dziękuję! Dziękuję za te słowa - „przeszywa na wskroś" to chyba największy komplement, jaki może dostać wiersz. Pisałam go z myślą o tym, żeby dać głos temu, co dzieci czują, ale nie umieją powiedzieć. Twój pomysł z banerami w sądach spodobał mi się, bo skoro terapie małżeńskie nie odnoszą większych sukcesów - to może dotrze do rozwodzących się małżonków coś innego. Serdecznie pozdrawiam.

@Migrena Bardzo dziękuję! To, co napisałeś - „nie mają jeszcze języka by go nazwać" - trafia w samo sedno. Bo wiersz to czasem właśnie to - język pożyczony tym, którzy jeszcze swego nie mają. Serdecznie pozdrawiam.

@obywatel Bardzo dziękuję! Ten wicher w wierszu był moim - ale Ty zamieniłeś go w żagiel. „Podnieś kotwicę" - zapamiętam! Serdecznie pozdrawiam. @violetta Bardzo dziękuję! Czasami nie zawsze jest to najlepsze. :( Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! Śliczny komentarz. Serdecznie pozdrawiam. :) @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Ta uwaga o prawnikach jest bardzo gorzka i prawdziwa. A „ponowne składanie siebie trwa latami" - dokładnie tak jest! Pozdrawiam serdecznie. @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Masz rację, dorośli zatracają gdzieś odpowiedzialność za człowieka, którego sprowadzili na ten świat. A to drugie - wiesz doskonale, kto tak motywuje. :) Serdecznie pozdrawiam, Czarodziejko! 🌹

@Posem Ten wiersz jest niejednoznaczny. Błękit i ciemność, likier i piekło - wszystko jednocześnie. Nie wiem czy to ratunek czy rezygnacja - czy o to chodzi? O tę niejednoznaczność?

@Waldemar_Talar_Talar Wiersz mówi - jesteśmy skomplikowani i to jest w porządku. Mądre słowa. :) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Ten fragment jest bardzo uniwersalny, ukazuje zjawisko stare jak sam świat - relację między okupantem a bezbronną ludnością cywilną. Dom i jego mieszkańcy zostają sprowadzeni do roli łupu. Trwa udawanie normalności - gospodarz gra rolę gościnnego pana domu, by przetrwać. Niesamowite są tu słowa - "my udajemy ludzi". Narrator-żołnierz ma świadomość własnego moralnego upadku. Kobiety są całkowicie pozbawione podmiotowości - Jest to czytelna zapowiedź przemocy seksualnej i całkowitej władzy żołnierzy nad nimi, zwłaszcza w pijackim amoku. Kupiec jest bezsilny wobec uzbrojonych żołnierzy -nie może walczyć, więc zastyga w kamiennym milczeniu, ale pod tą pozorną obojętnością rodzi się wściekłość i nienawiść. Zauważa to narrator. Świetny, głęboko psychologiczny tekst. Gramy przyjaciół. Dziś jest tu uległość, jutro będzie bunt.

@Toyer Świetnie pokazujesz przejście przez „ciemną noc duszy”, gdzie kryzys i zagubienie ustępują miejsca nowemu początkowi. Puenta z cudem, który wstaje nad ranem, zostawia z uczuciem nadziei. Bardzo mi się to podoba. :)

@Poet Ka 💖

@.KOBIETA. "Gdy cząstką siebie mnie dotykasz" - piękne! To wiersz, który działa jak dotyk - czujesz go zanim go zrozumiesz.

@Jacek_Suchowicz Podświadomość bez cenzury. :)) Świetny rytm i humor.

@Poet Ka Doskonale to rozumiem. :) Ja tylko sobie tak zażartowałam. :) I właściwie zgadzam się z Twoją opinią. Pozdrawiam ciepło. :)

@Migrena Tym razem przeniosłeś intymność w przestrzeń nowoczesną, odartą z romantyzmu - tam bohaterowie znajdują się w alternatywnej, dusznej i ciasnej przestrzeni. Intymność opisujesz poprzez metaforę maszyny - granica między tym, co żywe (ludzkie), a tym, co martwe (mechaniczne) się zaciera. Wiersz działa na wszystkie zmysły - świetna synestezja. Bohaterowie znajdują się w stanie fizycznego transu, z którego nie ma ucieczki. W tym zamknięciu nie obowiązują żadne boskie prawa, zakazy ani moralność - jest tylko czysta, biologiczna obecność i zatracenie się. Końcówka wiersza przynosi wybudzenie - cykl mycia dobiega końca. Sekunda uniesienia „nie chce zdechnąć”, ale rzeczywistość jest nieuchronna. Świetna , ironiczna puenta! Niesamowicie zmysłowy, ale i brutalny erotyk. :) A ja do tej pory nie byłam z moim samochodem w myjni (przez 10 lat!). Po takim opisie - muszę się nad tym głębiej zastanowić. :) Serdecznie pozdrawiam.

@andrew Ostatni wers mówi wszystko. Piękne świadectwo – napisane prosto, a trafia w serce.

@Poet Ka Jak prawdziwa kobieta, ale w połączeniu z Poetką .... wzrasta trudność w "połapaniu się" do kwadratu. Myślę tu o panach. :)

@obywatel Ala powiedziała sedno, więc ja nie będę się powtarzać i podpisuję się pod jej słowami. Ten „najbrzydszy”, co w cieniu stoi, On karmi wiersze własnym lękiem, a serce na plasterki kroi. Więc stój tak - pięknie ubrany, we własnej dumie zakochany. Twe piękno zwiędnie, blask się zmaże, a wiersz zrodzony z brzydkiej twarzy - przetrwa wieki.

@Poet Ka Świetny dialog z tradycją! Nawiązanie do deszczu Staffowskiego i zderzenie go z nowoczesnym, miejskim krajobrazem falowców robi wrażenie. Ciekawa puenta o współczesnej poezji, która porzuciła klasyczny metronom. Ale sama napisałaś rytmiczny wiersz! :) Lubię Twoją zabawę. :)))

@obywatel Tożsamości nigdy za wiele, dopóki w tym wszystkim nie zgubisz własnego "ja". Dobrze, że lubisz też "nie tylko siebie". :) Czasem najtrudniej zrozumieć samego siebie, kiedy jest się "sam ze sobą". Ale ta jedna osoba, która patrzy na Ciebie i widzi więcej , a nie tylko maskę - to rzadki skarb. :) Pozdrawiam.

@Leszczym Masz niesamowite pióro, czyta się to jak dobrą literaturę. Doceniam tę wizję kosmicznego tandemu - nawet jeśli ten świat stoi na swoim miejscu, to dobrze mieć obok kogoś z taką wyobraźnią. :)

Mój świat się kruszy, jak ten kubek, Z którego rano piłem mleko. Dwie różne drogi, w oczach pustka, I wspólny dom już tak daleko. W lewej wciąż trzymam rękę mamy, W prawej dłoń taty, pełną ciepła. Jak wybrać między połówkami, I patrzeć, jak ta całość pęka. Jestem tu tylko małym drzewem, Co w waszym chłodzie gubi liście. Jak złożyć siebie, będąc dzieckiem, Bezbronnie stojąc na tym wietrze.

@Nata_Kruk Piękny, niezwykle zmysłowy i eteryczny utwór. Zachwyca mnie to płynne przejście między kobietą a samym wierszem - jakby proces twórczy był intymnym, nocnym spotkaniem. Ta metafora wiersza, który chce być „wypity jednym haustem”, a potem zostawia po sobie zmiętą poduszkę i rumieniec o brzasku - świetna! Zachwycający!

@Stukacz Piękny, choć bolesny utwór. Idealnie oddaje ten moment, w którym tęsknota miesza się z rezygnacją i poczuciem samotności we dwoje. To naprawdę przejmujący obraz tęsknoty - pięknie ubrałeś w słowa smutek i bezradność. Z przyjemnością słuchałam. :)

@Tusza Niezwykle poruszający obraz wewnętrznego spokoju i bezpiecznego schronienia. Metafora drzewa jako "macierzy" dającej azyl w świecie pełnym - bardzo mi się podoba.

@Charismafilos Świetnie bawisz się onomatopejami! Mam wrażenie, że stoję w środku ulewy. Pomysłowo użyłeś deszczu jako narzędzia emocjonalnego oczyszczenia. Ale nie od razu - najpierw był smutek, ból a dopiero na końcu deszcz staje się ratunkiem i ma przynieść ulgę. Ciekawy tytuł "Deszczu mowa" w angielskim przebraniu. :) Bardzo mi się podoba!