Berenika97

@Łukasz Jurczyk Fenicjanka - jak psychoterapeutka , doświadczona kobieta, znająca żołnierzy. Piekny i psychologiczny fragment. Wrócę tu jutro. Dziś już muszę uciekać. :)

@Jacek_Suchowicz Pokora - owszem, to fundament, by nie budować wież z próżności. Niech wiersz nie będzie jak testament, lecz jak zaproszenie do gościnności.

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) W stronę horyzontu. Gonię obietnice, których kwiaty nie są w stanie dotrzymać.

@orkan11 Wiersz napisany językiem prognozy pogody, a czyta się jak wyznanie. To napięcie między chłodną formą a tym, co pod spodem - świetne!

@Konrad Koper Bardzo mi się podoba. Ten śnieg, który wpadł w oko - przypomina historię Kaja. Też miałam takie skojarzenie. :)))

@Leszek Piotr Laskowski Piękna i niezwykle czuła refleksja nad przemijaniem. Udało Ci się zamienić cmentarną aleję w miejsce pełne życia i ciepłych wspomnień. Pamięć staje się silniejsza od śmierci - to przypomnienie, że nasi bliscy żyją tak długo, jak długo nosimy w sobie ich historie. Przypomniałeś moje spacery z Babcią po nekropolii a ona opowiadała mi różne historie o osobach z rodziny i o swoich znajomych. Piękny tekst!

@violetta Baśniowo! :) Czuję miętę. :)))

@Achilles_Rasti Klamra, którą tworzy tytuł z ostatnim wersem jest świetna i bolesna. "albo nie" rzuca cień na cały tekst i sprawia, że pytania o bycie lepszym brzmią niemal ironicznie. Mocny zapis rezygnacji i zmęczenia samym sobą. Wiersz zaczyna się i kończy w tym samym punkcie.

@MIROSŁAW C. Rzadko wiersz polityczny potrafi być jednocześnie tak piękny i tak brutalny. Tu Persja i współczesny Iran nakładają się na siebie jak dwie mapy - jedna z dywanów i gwiazd, druga z krwi i kamienia. "Kamienna róża z aksamitną duszą irańskich dzieci" to tragiczny obraz. I ten ostatni wers - jak wyrok!

@andrew Jest tu coś bardzo ludzkiego - to czekanie na lepszą pogodę, żeby przyjść czystym. Jakbyśmy wszyscy odkładali to spotkanie na potem. Zakończenie przez kontrast działa pięknie - Samarytanka nie czeka, po prostu otwiera. Refleksyjny!

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski Do tej pory nie ma raportu, który by w naukowy sposób tak udowodnił przyczynę tej katastrofy, aby nikt nie miał watpliwości. W wierszu przedstawiasz zdecydowanie jedną z wersji i oczywiście to jest o.k. Nie mogę podważyć opcji o zamachu, ponieważ wydarzyło się kilka niepokojących historii po katastrofie. Bliska mojej rodzinie osoba miała w czerwcu jechać z prof. Duliniczem (archeologiem) do Smoleńska. I tuż przed wyjazdem zginął on i jego żona w dziwnym wypadku samochodowym. Więc nadal pozostają domysły, wątpliwości i różne teorie - bardzo przykra sytuacja. Dobrze, że jeszcze pamięć nie jest zatarta.

@Waldemar_Talar_Talar Właśnie, to już tylko sfera wierzeń.

@Alicja_Wysocka Ten wiersz pachnie wiosną i lekką nostalgią. Przepiękna personifikacja! Obraz "różanobiałego woalu" zdzieranego przez wiatr jest śliczny. Bardzo podoba mi się ten kontrast między gwałtownością podmuchów a delikatnością kwitnącej jabłoni. To taki taniec subtelności z dzikością. No i świetny koniec - wiatr dostał lekcję! Czysta magia! :)))

@beta_b Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@lena2_ Wiersz, który przynosi spokój. Przypomina o tym, co w życiu najważniejsze - by umieć podać światu rękę, zamiast mieć do niego pretensje. Piękny! :)

@kasia652 „A może mi się jednak tylko wydawało" - to zakończenie trzeciej zwrotki jest bardzo sugestywne. Doskonale oddaje ten moment zwątpienia we własne zmysły, gdy rzeczywistość nie pokrywa się z pragnieniami. Świetnie uchwyciłaś emocje. Ten wiersz nie tylko się czyta, również czuje.

@lena2_ Bardzo dziękuję! :) Serdecznie pozdrawiam. @Radosław Serdecznie dziękuję! Kwietniowo pozdrawiam. :)))

@onasama @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Pozdrawiam serdecznie.

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Mitylene "Niezwerbalizowane łzy zahaczające o ciszę" – niesamowite zdanie! Zgadzam się z @Poet Ka co do egzystencjalizmu i co do fotografii.

@onasama Świetnie skonstruowałaś postać - przez cały wiersz Grześ wymyka się definicji. Ten Feniks zbyt łagodny żeby wstać z popiołu to smutny i śmieszny obraz jednocześnie. Czy inspiracją był Tuwim i jego "Idzie Grześ"?

@Lenore Grey Podoba mi się jak wiele ruchu jest w tym wierszu, który pozornie opisuje ciszę - księżyc żłobi, strumyk się gnie, jezioro zastygło. I ten oddech na końcu jako jedyny ślad człowieka w całym obrazie. Śliczne mini. :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Dreszcze przeminą, w radosną godzinę. Kwiecień takt zmieni, serce rozpłomieni. W tańcu przyspieszy, każdy krok ucieszy.

@onasama Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)))) Skoro liczby i dane to Twoja domena, Niech anegdota zejdzie ze sceny! Bo choćbyś miała wykres i słupki ze stali, Zawsze się znajdzie ktoś, kto to „obali”. „Bo szwagier mój przeżył!” - to siła rażenia, Co krzywą Gaussa w pył w mig zamienia. Po co nam próba na tysiąc osób, Gdy wujek zna lepszy, „życiowy” sposób! @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Więc Artur S. rację miał (choć był zrzędliwy), Że fakt niepasujący jest zawsze uciążliwy. Zamiast prawdy szukać, Wolą się oszukać - Cóż, światopogląd to twór... pobudliwy! @Proszalny Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. Gdy logika w jaskini zachrapała, Fantazja mu w głowie hulała. Lecz gdy arkusz Excela Dopadł marzyciela, Złuda raju w mig się rozwiała. @APM @Rafael Marius @Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)))