Znajdź zawartość

„Żoneczki oddanie i ukryte żale” I stój przy tych garach — i rób to żarcie z zapałem, zawzięcie, codziennie, uparcie. I już ci niedobrze na samą myśl nawet, że z męża powrotem usłyszysz ten lament. — Nie nudno ci aby w domu beze mnie? — i zaraz się budzi złość jędzy we mnie! Pytanie to gardło zaciska mi prawie: „Nudno? A kto gotowałby ci tak łaskawie?” Gdybym dzień cały tak nie biegała, nie prała, sprzątała i nie gotowała, głodniutki chodziłbyś, obdarty już dawno, gdybym nie była przesadnie zaradną. Głupawy, przystojny mój ty pawianie, skąd bierzesz codziennie czyściutkie ubranie? Skąd te śniadania, obiady, kolacje? I czemu mam wciąż jeszcze przyznawać ci rację?! Ta odpowiedź — w myślach jej pozostała, a jemu szeptem słodko powiedziała: „Tak, trochę mi smutno, kochanie, bez ciebie, więc przez dzień znajduję zajęcie dla siebie”. A on, wielce dumny z żoneczki kochanej, nawet nie wyczuł frustracji skrywanej. Bo szczęście rodzinne gotuje się w domu — zupą w garnuszku, a żalem po kryjomu. Leszek Piotr Laskowski.