Ranking

słuchamy odgłosów za drzwiami "ufaj", "bądź człowiekiem" brzmi to jak szyderstwo gdy mury pękają jak kości dziś mamy jeszcze siebie i resztki prądu jutro - może tylko pył i wiatr który zasypie ślady po nas oszukajmy strach - ty odłożysz bezradną broń ja przestanę się modlić zobacz - ta nasza godność to wyrok ktoś nam ją dał razem z krótkim oddechem i słabym sercem

język bywa jak sopel lodu albo płomień ślizga się po szeptach jakby nie dosłyszał oddechu i nie widział drżenia skóry a jednak zgaduje pragnienia wie czego dotknąć żeby nie spłoszyć wie gdzie zostać żeby było ciepło czeka jak ciało przed ruchem bo wie że gdzieś nad nami zapisuje się puenta która spadnie dokładnie tam gdzie trzeba

Świat ostatnio lubi chodzić na plażę nudystów. Tam można do woli patrzeć, dziwić się, nawet kpić z łysiny, przerośniętych znamion, żylastych nóg i obwisłego brzucha. Świat nie chce już niczego ukrywać, nie ma się także czego wstydzić, ani przed starcami, ani przed dziećmi. Tylko czasem, gdy za mocno słońce przypieka jakiś zdziwiony wiersz okrywa mu ramiona kolorowym ręcznikiem.

przymknęliśmy oczy na kamyki na przeciwne wiatry i na tak zwane dobre rady i chociaż zdarza się że nasza miłość marznie to wciąż boso biega po kałużach tańczy z czasem wbrew zegarom

Lucyna sadzi cynie pod płotem wyłamane sztachety sterczą niczym żebra biedaków spędzonych pod kruchtę klasztoru samosiejki malw znaczą granicę twoje moje pomiędzy ocynkowany gar z deszczówką skóra jak niebo w szerokim paśmie światła blada usłana piegami ilu to już synów zadzierzgniętych pępowiną wydała na świat poniewierają się małe kawałki szczęścia między miętą a ostróżką siateczkami owadzich skrzydeł oblepiona kapusta

Wszystko przychodzi w swoim czasie, jak słowo nagle zrozumiane, które błąkało się bezdomne, a teraz budzi tuż nad ranem. I nic nie dzieje się przypadkiem, choć różnie bywa odbierane, lubi zaskoczyć i zatrwożyć, a czasem tylko szepnąć – amen. Kiedy rozdzielam myśl na czworo i gubię sny świetlistą nocą, nie dopytuję się - dlaczego? ale pytanie stawiam - po co?

zimno jak… a ja myślę o lecie lato lato śpi mocno nie wstaje świtem a gdybyś gdybyś założyła różową sukienkę a la Merlin Monroe i zatańczyla w parku na śniegu czy lato czy lato widząc cię podświadomością zachwycone wdziękiem nie obudziło się wstało wzięło pod rękę słońce i już zostało na zawsze 1.2026 andrew

Lubię być kotem kiedy znikasz. Zawsze wracam splamiona, wybaczasz rozproszenie źrenic i gorące futro, studzisz jeszcze różowy język w zimnym mleku. Pozwalasz mi być, dlatego sypiam skulona na kanapie wyjadając resztki wilgotnej karmy. Czekam. Nikt nie potrafi kochać.! Mnie. Tak jak ty.

Wykułem obłok - tak żyzny, jak obolały deszczami; plon ziemi zakryty przed profanem. Jestem nim skazą pytającą o puls skały, przed zredukowanym do ciszy ekranem. Śnię o przeciętej w pół rybie; z niej ociemniała skarga wiary lubieżnie tańczy przed kapłanem, nagością aksjomatu - jak zapachem ciała, z którego lupanar uczynię ludzkim swym mianem.

Na kolumnie — wyrosłej z wody — przycupnął ptak, co łebkiem kręci. Mapy wciąż chyże w skorupce pamięci! Czy są odnóża inne, swoiste antypody: gdzie ptak — kręcący łebkiem — spogląda nań z wody?

Moje wiersze milczą skuliły się w ciszy i pozie znieruchomiałych dłoni odbicie w lustrze ćwiczy uśmiechy śmiejąc się prosto w twarz za oknem wiatr kołysze blade drzewa łapiąc liście w takt melodii dogasającego dnia bezsenna noc nie daje spać tuląc wspomnienia a słowa straciły nadzieję i termin ważności. Autor fotografii: M. Lewandowska

nie przyszłaś i nie było cię pierwszy raz było mi to obojętne nie wiem czy to we mnie coś się zmieniło czy tak po prostu czasem dzieje się między ludźmi którzy bardzo się kochali dużo czasu od tamtej pory minęło

jak koncepcja warstwowej budowy osobowości ilekroć coś ujawnisz wiesz że to nie wszystko nie cała prawda schodzisz do coraz niższych poziomów materii docierając do niepodzielnej mandali

O mnie woda bielą spieniona czerwone kraby na czarnej skale mokra zieleń glonów słońce wygrzewa się na niebie wiatr chłodzi zmęczone ciało dnia jestem każdym z nich z morskiej piany się tworzę bez końca kolorowa

Dotykaj mnie słowem tylko nie za mocno mam wrażliwą głowę głaszcz myśli delikatnie jeśli błędy zrobię popraw dłonią pomocną owinę się w kokon jeśli krytyka spadnie bądź wyrozumiały każdy ma dni gorsze czasem płaczę rymem pośród ciszy wersów leję się jak woda piorąc brudną duszę jestem nagim wierszem w saunie krytyków jeśli nie zrozumiesz czytaj mnie na nowo tylko nie torturuj posępną literą wiersze to uczucia czuje każde słowo chowają się w szafie przed silną krytyką trzęsą się ze strachu gdy są gdzieś czytane pocą im się wersy z atakiem paniki przeżywają strofy czytanie bolesne do snu ułożone żyjące tomiki

Gdzies tam w Weronie. Gdzie pory roku ulotne. A posągi mówią lirycznie Powieści erotycznie, mistycznie. W snami lśniącym ogrodzie, Gdzie czerwień róż krzaczastych Odbija biel księżyca śpiącego… NIE NIE NIE! ZBYT ROMANTYCZNE, …Muszę to jakoś podkręcić. W ogrodzie cierni zdrad. Romeo, w reflektorze Julkę ślepo castinguje. Zejdź z balkonu, to cię wypróbuję. Stań na scenie, pokaż nam! Swe najlepsze Najlepsze w życiu ruchy. Niech Werona Zobaczy co kryje. A ja ocenię, Czy można cię kochać:0 Oh hej! Wyglądasz w tym pięknie! Przesunę cię w prawo. Masz ładne łydki! Więc brawo! Ciebie w lewo… Za tą twarz. Lewo, lewo, prawo, lewo... Zabawmy się znów! Gdy nie odpiszę, Cóż, problem nie mój! Skrzętnie wybieram obiekty Kolekcjonuję, jak Pokemonów karty. Chcesz być jedną z nich? Kocham ta grę, Ja wybieram. Ty płaczesz. Co chcesz wiedzieć kochanie? Ćśś, z tym krokiem nie mów wcale. Bo Kupidyn… ominie mnie bokiem. To toksyczna gra Ekscytująca gra. Rozgrywka bez kości Palce suną po planszy ciał. A gdy wychodzisz, Następne lewoprawo. Wszyscy gramy w tą grę, Licząc na miłość z księżyca, A to tylko sztuczne podchody. Gdzie się podziały prawdziwe zaloty? Lewo, prawo, prawo, lewo. Jak w kasynie, przegrasz. W ruletce z serc. Kto w nią nie grał, Niech przeklnie. Kochamy momentami. Na scenie, ranimy kobiercami. Osadzając się w rolach Chwilowych aktorów. By zniknąć ze swych żyć. By zniknąć znowu z mojego…

@KOBIETA czasami trudno wytrzymać, fakt:) Dzięki za wgląd. Pozdro. @bazyl_prost i tutaj się z tobą nie zgodzę. Co ma piernik do wiatraka, czyli urządzenie do częstomoczu? Częstomoczu możesz dostać, jak będziesz dużo pił, a nie od samego włączania czajnika. W tekście nie jest napisane, że podmiotka co pół godziny pije herbatę. Od częstego eksploatowania czajnika, możesz co najwyżej dostać większy rachunek. Miłego. @Nata_Kruk ale też i nie zaszkodzi:) ach, ta burza w szklance herbaty;) Masz rację, że czasami lepiej przełknąć;) Pozdrawiam. @violetta pozdrawiam i dziękuję za zajrzenie:) @huzarci to jest komentarz nad którym powinien zastanowić się bazyl. Bardzo dobra ścieżka .... Pozdrawiam. @Jacek_Suchowicz i tak by trzeba i jest komu czasami człek ma chęć przywalić lecz nie zniżajmy się do poziomu wariatów trzeba ciszą obalić, Miłego Jacku. @Berenika97 świetna interpretacja, dużo wyczytałaś z wiersza. Serdeczności. @Starzec coś w tym jest:) @Witalisa ano jest :) @jazzkółka @Rafael Marius dziękuję za wgląd. Pozdrawiam.

Spoglądając ukradkiem w Twoją twarz, Jestem szczęśliwy, że kiedyś Czułem ją tak blisko. Nie, nie mam żalu do Czasu, Że mi Cię odebrał. Czasem mam żal do siebie, Że tak mało wykorzystałem nasz czas.

Są takie dwie rzeki, których źródła nigdy nie wysychają i stają się natchnionym zalążkiem dla spragnionych oczu i ust. Ich nurt bywa monotonny, powolny i sennie wręcz cichy. To znów wody ich piętrzą się na podwodnych, obłych kamieniach. Szturmują spienioną falą poszarpane, podmyte brzegi, liżą szerokim wylewem, osnute mgielnym przymrozkiem łąki i zielone skarpy z rudawymi plackami zgniłej od wilgoci trawy, nad której żywotem pastwiło się jeszcze niedawno w letnim zenicie stojące słońce. Wiry z powierzchni powstałe w dna zagłębieniach, czyhają drapieżnie na ospałe owady i małe rybki. Zatopione gnieniegdzie czarne, połowicznie odarte z godności kory drzewa. Rozsnuwają swe obumarłe gałęzie niczym nachajskie bicze w brudnych, mulistych zakolach. Szumią widmowe liście, sonety o marności bytu. Kto się w to piekło korzeni zapuści, ten żegna się ze światem. A bramą do otchłani są pyski szeroko rozwarte, leniwych, łuskowatych morderców. Co w korzeniach tych uwili sobie, fabryki masowej zagłady. Z falą płynie cały ten brud. Unosi się on z gracją dostojną, Tak by go z daleka dostrzegano i komentowano. By go uznano za sens i piękno. Fale płyną przed siebie bezwolnie. By rozbić się o porzucone, rybackie, połatane łajby. By popełnić samobójstwo na odartych z farby kadłubach. Ich krew wsiąka w wyżartą rdzą stal, zarzuconych i zapomnianych w dno kotwic. Łodzie stukają o siebie. Jak kości, powieszonych szkieletów. Tulą się i ocierają o siebie, jak glisty i robactwo w czerni trumny. Chadzają wesoło po labiryntach, spękanego, rozlanego w sukno gnijącego ciała. Są takie rzeki, których nurty się pięknie łączą. Śmierć i miłość. Płyną zgodnie. Jak siostry bliźniaczki. O tożsamych nawet charakterach. Bo śmierć to miłość i ukojenie. Koniec cierpienia w życiu. Po nic. Jeno by cierpieć i oszaleć. A śmierć jest naszą przyjaciółką najdroższą. Boli ją widok cierpiącego człowieka. Więc go zbawia od żywota. I powołuję do wiecznego mroku, w bezdni spokojnej, zimnej pustki. A miłość to śmierć i szaleństwo. Obłęd, który ma nas za zadanie zniszczyć. Byśmy rozumieli dlaczego, ginąć nam przychodzi. Ze swej ręki, co nią los jednak nie my rozporządza jak ulicznicą brudną. A czasem śmierć przychodzi wieczorem, staję w progu domu w swym płaszczu nocnego dżdżu i mgielnej masce o szkarłatnych ślepiach i błaga byśmy tą miłość zabili. Dla dobra jej i siebie. Serc i umysłów. Bo przecież krwawić jest rzeczą ludzką. I gnić również. Dlatego leżysz teraz w lodowej trumnie z kry Kochanie. Schowana w cichych szuwarach. Tam gdzie śmierć wpada do miłości i miesza się z nią w tyglu szaleńczego upojenia. Powiedzą zapewne. Zamordował ją. Zabił okrutnie. A ja chciałem tylko byś prędzej gniła. Tak rozkosznie na mych oczach. Codzień bardziej romantyczna i piękna. Kusząca bladością trupią. Tak teraz kusisz mnie nimfo w pozie jednej zastygła. Dłonie złożę Ci nad łonem a włosy płomienne rozpuszczę wśród zatopionych liści i traw. Oczy, nabiegłe zastygłą krwią otworze. A usta ucałuję lodowe. Tak Cię spętam w tej chwili na płótnie malując. I pragnąć zgnić i rozłożyć się w larw stadko. Dla tej przeklętej miłości. https://youtu.be/lDpnjE1LUvE?si=FhQvQZpGKM9AwpMp

jak w pełni poradzić sobie z pustką w pełni

Widziałam taką Panią co pękneła Madzia wiesz trzeba tak średnio jeść Czterolat wie czego ja nie Ja chcę wierzyć Taki prosty krzyk Między poduszką a niebem Czterolat wszystko dobrze wie Wie czego ja już nie wiem Madziuś a co to za wiersz Ona tak pękneła Tak puffff i jej nie ma

@FaLcorN W moim stylu…hmmm…tak dobrze mnie znasz FaLcorN ? ;) @violetta Tak naprawdę…rozumiem tę chorobę…:) masz gorączkę? ;)

@FaLcorN ;) no cóż tekst tej piosenki jest tak odległy od moich kocich oczu …;))) ja tylko pytam…zwątpiłam troszeczkę;) „Huśtaj się, huśtaj, huśtaj się wirującym krokiem Ty załóż te buty, a ja założę tę sukienkę Och, pocałuj mnie w mlecznym półmroku Wyprowadź mnie na podłogę oświetloną księżycem” @violetta ;))) czyją ?

Jakie to trudne udało się zacząć bez coś w czasowniku maniera działania z ułamkiem zdania zawsze uzależnieniem ciało fizyczne schematyczne krytykiem trzasnę mu w kapelusz ucichnie niechętny do odpoczynku bo tak bez robię kara wyrzutem chowam się w książce poza tobą tam ślepniesz od słowa do słowa w innym wymiarze czytasz nie o mnie

cicha knieja tu dzikim sadem spacer spłoszone sarny

@Simon Tracy Dziękuję pięknie❤️ @Berenika97 dziękuję🥹❤️

@Tectosmith Pokazywali dziś maturzystów, tańczyli Jezioro Łabędzie w rozowych spódniczkach.Mężczyźni Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru @Berenika97 🌻 @Tectosmith 🌻

@Alicja_Wysocka Przeczytałam komentarz @tie-break , jest bardzo rzeczowy i w zasadzie się z nim zgadzam. Nie napiszę więc nic odkrywczego. Zaintrygował mnie w tym wierszu dualizm języka - z jednej strony chłód sopla, z drugiej żar płomienia. Świetnie pokazujesz, że słowa to nie tylko dźwięki, ale niemal fizyczny dotyk, który potrafi "ślizgać się" po emocjach albo precyzyjnie trafiać w sedno pragnień. To bardzo zmysłowa i bliska ciału definicja komunikacji. Szczególnie urzeka mnie ta puenta zawieszona gdzieś w górze, która wie kiedy spaść. Jakbyście obie grały w grę, gdzie liczy się nie tylko to co się mówi, ale przede wszystkim to, czego się nie mówi.:) Pięknie!

Zmęczone ręce trzymają świat cały Internetowi machają przechodnie Twarze te obce co w jedną się zlały Wpadają w gęste cyfrowane tonie W pustych uśmiechach polubień włodarze W mięsnych nośnikach ukryte realia Samotność oświetla na niebiesko twarze Na pięknym licu smutne są fatalia Klikacie w pokłony dumni nędzarze W pańskim folwarku kciuk wam batogiem Algorytm jutro przeznaczenie wskaże Między ekranem a nieznanym bogiem Odsuncie się chłopi socjalmedialni Co uprawiacie bezmózgowia pole Bitew przegranych wojownicy walni Wyświetleniami orane wam role Głos niech się niesie tych zasłużonych Co się nie mieszczą w filtr z Instagrama Niech waść nazbiera rebelianckie plony Niech Nas nasyci buntownicza Karma

Bardzo ładny wiersz - niedawno czytałam utwór Bereniki, bardzo podobny w tematyce i nastroju, więc zainteresowało mnie inne ujęcie erotyzmu w świetle dyskursu metapoetyckiego. Język oczywiście w podwójnym znaczeniu, jako narzędzie i jako nośnik. Gra kontrastu wprowadza konotację zmysłową, gdzie największe napięcie powstaje z mocnego zderzenia dwóch skrajnych wartości tego samego zjawiska. Jeśli interpretacja skręci w kierunku "opowieści o...", będziemy mieli bardzo interesującą, nieustanną walkę znaczeń o pierwszeństwo w kreowaniu rzeczywistości w wyobraźni peelki. Ślizganie się po szeptach - przywołuje na myśl płynącą wodę, i znów można dwutorowo rozumieć język jako element z repertuaru cielesnego, lub jako kaskadę wypowiadanych słów. Nie dosłyszał, nie widział - zatrzymuje na rozdrożu. Oddech i drżenie skóry można bowiem połączyć z dwiema znacznie różniącymi się odczuciami - albo lęk (wobec którego język jest intruzem), albo pragnienie, napięcie i oczekiwanie (gdzie język zdaje się opóźniać to, na co czeka peelka, poodejmuje pewną grę). Kolejne zwrotki pokazują, że tworzona za pomocą języka rzeczywistość jest przestrzenią bezpieczną. Bezpieczną zarówno w warstwie czysto ontologicznej, bo za pośrednictwem słów powstaje ciepłe, kojące, nieinwazyjne universum, ale też w warstwie intymnej - nie ma tu walki, gwałtowności, bliskość jest odpowiedzią na wezwanie ciała, nie agresją. Można na kanwie tego wiersza postawić ciekawą tezę, że erotyzm, podobnie jak język mówiony, jest również systemem znaków, które są odczytywane i pozwalają wyznaczać granice wspólnego dla dwojga świata.

@andrew @huzarc @Marek.zak1 @Łukasz Jurczyk @Annie @lena2_ @Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze! Zależało mi, by wiersz miał uniwersalny, egzystencjalny wymiar - i najwyraźniej się to udało. Inspiracją była tragiczna historia z Ukrainy sprzed dwóch lat- starsze małżeństwo, które widząc wtargnięcie rosyjskich wojsk do ich wioski, schroniło się w piwnicy i popełniło samobójstwo. Stracili jedynego syna na froncie i uznali, że nie mają już po co żyć. W ich decyzji o odejściu kluczową rolę odegrała godność - wybór zakończenia życia na własnych warunkach, zanim zostanie im ona odebrana. Chciałam oddać tę rozpacz, ale też uszanować ich tragiczną decyzję - pokazać ją jako coś, co wykracza poza konkretne miejsce i czas. Jako ludzkie doświadczenie w obliczu utraty wszystkiego, co nadaje życiu sens, i desperacką obronę tego, co jeszcze pozostaje. Dziękuję za podzielenie się refleksjami.

Z godnością się przyjmuje porażki, ale porażka jest porażką, a moralne zwycięstwo jest jedynie pocieszeniem po klęsce, spowodowanej wyrokiem - brakiem środków, krótkim oddechem i słabym sercem, a może też własnymi złymi decyzjami, czy błędami, o których się mniej wspomina. Ciekawy problem w udanym wierszu. Pozdrawiam serdecznie.

@Berenika97 Gdy jest cień nadziei, odrobina szansy jest i bunt, ale jak już tego brak pozostaje rezygnacja, cicha i milcząca. Czy jesteśmy już na tym etapie?

@Berenika97 ... wolność jak wyrok ciąży trudno sobie poradzić a jednak jak dziecko uczące się jazdy na rowerze po każdym upadku jedzie lepiej ... wolna wola Ktoś dał gratis Wiedział co robi Wie że kiedyś uczymy się z niej korzystać jest coraz lepiej po każdym wojennym upadku obecnie idziemy na rekord będzie zanim znów upadniemy by z godnością ... zacząć od nowa ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

Och, rozsiałam miłość wszędzie, Na każdym kroku ją odkryje; Przez nią w nocy spać nie będzie, Ona w powietrzu go spowije. Przed oczy rzuciłam mój cień Skrzydlaty pożądania mocą, Aby jak obłok był mu w dzień, I jak kolumna ognia nocą. I Sara: Oh, I have sown my love so wide That he will find it everywhere; It will awake him in the night, It will enfold him in the air. I set my shadow in his sight And I have winged it with desire, That it may be a cloud by day, And in the night a shaft of fire.

Człowiek i wiersz - to światy pokrewne, Choć niosą w sobie treści odmienne. Każdy ma głos i własne znaczenie, Własną wymowę i własne milczenie.

Dziękuję @huzarc, przerobiłam jednak na jedenastozgłoskowiec, dla szczególnie wymagających ;-) Dzięki, pozdrawiam :-)

@FaLcorN FaLcorN …czy Ty się chcesz ze mną całować? ;) hmmm…

@andrew @Berenika97 Właśnie wyobrażam sobie, jak ludzie zakładają różowe sukienki i próbują obudzić lato zapominając, że każda zima kończy się wiosną i topieniem Marzanny. Marzanna też może mieć różową sukienkę, czemu nie. Pozostaje jedynie kwestia muzyki. Pozdrawiam naprawdę ciepło.

i po co nam te wszystkie parawany przecież i tak jesteśmy nadzy

@Lenore Grey ładne słów ułożenie :)

No i fajna zabawa słowem:) Pozdrawiam.

Nie wiem cóż robić dalej... Straciłem wszystko co miałem Moje pasje, moją pracę Moje treningi i hobby Straciłem narzeczoną Moją opokę kochaną Moje poczucie bezpieczeństwa Straciłem kontakt z psami Moimi kochanymi stworami Moimi zwierzaczkami Straciłem wiarę w Boga Mój drogowskaz wiary Moich świętych i patronów Straciłem wolność Moje swobodne spacery Moje obcowanie z naturą Straciłem dach nad głową Moje przytulne mieszkanie Moje spokojne spanie Nie wiem cóż robić dalej...

@Berenika97 Strach i godność są splecione: jeśli strach jest zbyt wielki, człowiek przestaje oddychać; A jeśli godność zbyt twarda serce nie wytrzymuje. Czasem trzeba zamknąć oczy na sekundę, żeby móc je jeszcze kiedyś otworzyć.

@hollow man Ogry mają warstwy:) (Shrek - jeden z moich ulubionych wielowarstwowych filmów). Też mam w szufladzie wiersz o podobnym tytule:) Matrioszki to ciekawe obiekty. Interesujące wydaje mi się zagadnienie, czy ta ostatnia najmniejsza jest prawdziwą jaźnią, czy jest pusta w środku.

Wspomnienia jak balasty. Nie umiem się nimi cieszyć. Tylko czym jesteśmy, tylko wspomnieniami balastów. Dźwigamy życie. Czasami chcemy coś zmienić. Czasami wszystko płynie, a czasami pod górkę. w sumie to ważne że nie samemu.

Dla mnie to wiersz o tłumieniu emocji. Czajnik staje się metaforą niewypowiedzianych słów - sygnalizuje, gwiżdże, domaga się uwagi. "Wyparzony staje się bardziej swój" - przez samookaleczenie bohater odzyskuje kontrolę, choć destrukcyjną. "Burzliwa narada" w milczeniu, z samą herbatą, uwidacznia absurd sytuacji. Finałowe "przełykam niewypowiedziane" to fizyczny gest zawierający cały dramat - to, co powinno zostać wyrażone, wraca do środka, palone i niestrawne. Wiersz działa jak zapis napięcia tuż przed eksplozją, którą poeta konsekwentnie odwleka. W sumie bardzo ciekawy i intrygujący, bo może oznaczać zupełnie coś innego. :)))

@tetu... Wyparzony, albo... niewyparzony... to zależy... gdy między ścianami bębny grają każdy sobie i nijak wejść w rytm obydwóch... wtedy nawet czajnik bucha parą między oczy, w obronie... ;) To.. broń, działo.. peelki, którego czasem musi użyć. Minimalistycznie o zatargach w domu, ale niekoniecznie tylko tam. Burzliwej naradzie nie zaradzi herbatka, potrzeba.. ... końcowe... "mam to gdzieś".. kojące, mimo wszystko, tak czasami trzeba, bo by oszalał człowiek. A to.. niewypowiedziane.. lepiej przełknąć i niech za długo w żołądku nie zostaje. ps. masakra pisać post, gdy się literki przestawiły w kompie. Nic już nie popraiwam. Pozdrwiam

dedykuję violi arvensis Już Cię rozbieram; także ze słów, skłębionych marzeń w ciągłym roju, z nieokiełznanych i mrocznych snów, ze skrytych pragnień, co może koją. Wpierw pocałunkiem wygładzam twarz zmywając wszelkie wątpliwości. Zdejmuję bluzkę z tysiącem spraw, które wciągają życie w pościg. Walczę by rozpiąć z domysłów rzecz co słodycz półkul w problemach skrywa na nich sentencje już stoją, lecz ta ich postawa jest zaraźliwa. Więc wszystko rzucam, bo nie ten czas. Książka na półkę wrócić musi, aby uczucia dojrzały w nas, i połączyły – dwoje ludzi.

Poszedłbym za Tobą, jak pustynia za wodą. Głęboko w objęcia, aż po kontur serca. Poszedłbym za Tobą, uczuć polną drogą. Zbierać chwili kwiaty, jednać nasze światy. Poszedłbym za Tobą, w otwarte przestrzenie, po horyzont marzeń, po jedno spełnienie. Poszedłbym za Tobą, chwycić ostrze czasu, nim nas przebije, jak krzyk w środku lasu. Poszedłbym za Tobą, w miejsce tak odległe, że go nie odnajdą, nawet przepowiednie.