Ranking

dlaczego nie ma Cosmo dla mężczyzn kiedy bunt umarł razem z ostatnim idolem, próbujesz wskrzesić pitą z gwinta wódką, zagryzaną szlugiem, odpalanym od szluga, aż dym sypie się z ust jak piach ze szpadla grabarza. nocą samogwałcisz się długo i boleśnie w uśpionym małżeńskim łóżku, żeby poczuć jeszcze raz smak zakazanego, a po wszystkim odwrócić się do siebie plecami z niesmakiem. z wiekiem każdy popada w jakiś obłęd — myślisz upychając w szafie trupy pasji. najłatwiej było wyrzec się Boga. na szczęście są dostawy dragów z dowozem za friko na apkę w smartfonie. kiedyś wyczekiwane pod klatkami. kiedyś krawat tylko do trumny teraz uciska stryczkiem. wychodzisz w noc, daleko od świateł miasta, żeby ból gwiazdom wrzeszczeć jak zwierzę.

Miłość po miłości (improwizacja) Każesz mi tęsknić, Dobra kobieto, Do snów splątanych Erotykami. Do twoich spojrzeń, Zmysłów wrażliwych; Tych co tańczyły Pomiędzy nami. Jakże mam tęsknić Za tym co było? Kazać przeszłości Cofnąć zegary? Przestań mnie dręczyć, Przestań zabijać; Smukłej sylwetki Widzę wciąż zarys. Znów zacznę tęsknić Za namiętnością, Często podlaną Szczerymi łzami. Pozwól, że zacznę Dziś tak jak wtedy Erotyzować Pomiędzy snami. ---

Gdzieś słyszałem, ale źródła dzisiaj nie przypomnę sobie co na temat mej męskości jedna drugiej, czyli obie dyskurs wiodąc tuż za ścianą, którą było przepierzenie - cham, prostaczek i bałamut ale jednak przyrodzenie, które dała mu natura niweluje wszystkie wady tak, że może bez problemu zbić królówkę bez roszady. Pokicałem jak zajączek i po miedzach i po polach by na roli grać aktorsko Kasanowę w różnych rolach bez wątpienia szło mi nieźle każdy mówił dobrze orze on pokona każdą jedną chociaż zmienia się podłoże więc łapałem jedną, drugą niczym pająk w swoje sieci bo choć nikt nie nakazywał brałem wszystkie tak jak leci. Tak to chwalił się koledze chcąc udawać, że jest jurny a kolega rzekł w czółeczko puknij się ty ośle durny.

Chociaż nasze myśli podążały w jednym kierunku Ciała nigdy nie potrafiły się spleść Twój oddech delikatnie muskał moją skórę,studził wrzącą krew I choć oboje pragnęliśmy zanurzyć się w tej niezbadanej toni Strach szarpał nami Nasze Dusze znały każdy centymetr siebie Zmysły jak bijący żar utrudniały utrzymanie się na powierzchni W umyśle jak za gestą mgłą majaczył mi kształt Twojej twarzy Ta tęsknota tak bardzo doprowadzała do szaleństwa Wydobyłeś moją słabość Nie było nic lepszego jak smak wypowiadanych przez Ciebie słów Te obmywały mnie i na nowo rzeźbiły Z każdym krokiem odkrywałeś więcej Tak subtelnie. Pragnęłam cielesności. Choćby muśnięcia Twoich warg ma moich ustach. Tak bardzo chciałam aby to zaklęcie zadziałało. Duszę już miałeś. Więc przyjdź ze swoją magią i weź ciało Nie spieszyłeś się z odkrywaniem kart Badałeś bez pośpiechu powoli Każdy centymetr mojej tęsknoty mojego świata W końcu poznałeś ten chaos Lubiłeś to połączenie Światła i mroku Doszedłeś do źródła tej jasności I meaandrowaleś po najciemniejszych zakamarkach duszy. Twoje słowa kształtowały to co między nami powstało Jednak Zatrzymałeś się Nie rozumiałam tego kroku Zostawiłeś moje ciało rozdrażnione Jakoś tak niewygodnie Wszystko stało się takie odległe Wciąż stoisz nad tą pieprzoną przepaścią Nie zamierzając skoczyć A myśli niespokojne dręczą, Czasem zastanawiam się czy nie byłeś cholernym wytworem mojej wyobraźni A może po prostu niespełnieniem...

dobrze mi w pozycji leżącej nie unosząc powiek śledzę ruch słońca wydłużam swój cień chyli się dzień kapłanka ciszy bosa masuje mi skronie ustaję w punkcie rosy z ziemi unosi się mgła i wstęgi myśli pozbawionych domu kiełkuje łza

nieświadomie zaganiana codziennością podeptałam blask nikt specjalnie go nie szuka choć potrafi wyczarować uśmiech gdy się nad nim ktoś pochyli pośród kroków zagubiony czekając na właściciela znów zaświecił w oczy uniosłam promyk chuchając schowałam w kieszeni z radością znaleziony grosik

No fakt, nam nie wyszło. Nie wyszło coś co wyjść nie mogło. Odwieczne pytanie – kto zawinił? Odwieczna odpowiedź – ja mężczyzna. Odwieczne twierdzenie w dobie niepodlegającego żadnej dyskusji patriarchatu. Tylko pamiętaj proszę, że mawiają, że to kobieta jest duszą w związku. Myślę sobie – jaka dusza – taki związek. Słowem o mały włos żeśmy się nie udusili. Zupełnie zresztą bezdusznie. Czy teraz lepiej rozumiesz, że musiałem odejść?

widzącego nazwano ślepcem słyszącego głuchym zaległy słowa w gardzieli na półce pomiędzy mądrością a rozwagą z dopiskiem głupota Sylwia Błeńska 16.1.2022

minione przepraszam za grzechy proszę by zapomniało o tym co było do minionego się uśmiecham próbuje pocieszyć by się nie złościło minione przepraszam sercem oraz czystą myślą wolną od złego pragnę by zapomniało jakim byłem trudnym jak na nic się złościłem minione to mój przyjaciel z nim niejedną flaszką ozdobiłem stół mało tego powiem wam że czuje się spełnionym jak drzwi tęcza wiatr

Prószy w me oczy snu puch, Delikatnie przymykam, ciepłe płatki dotykają mej skóry, Ciepły powiew z Twojego strumyka, Włosy me powiewają wraz z strumieniem Twojego głosu. Przysypiam przysypiam, przysypiam.

dopóki możesz chwytaj światło niech zalśni chwila w łez mgławicy aby rozpoznać w sobie drogę wieczność pozostaw Tajemnicy

Henryku, znowu poezja wysokich lotów, bo ważny temat, lekko napisany z humorem i ironią i znakomitymi metaforami. Ta o królówce mnie urzekła bo też element podboju i uzyskania przewagi. No i puenta, wieńcząca dzieło. Gratuluję.

@error_erros najprościej odpowiedzieć, że napisałem jak umiałem :) Te słowa i te myśli najlepiej mi się układały na taką właśnie formę, a że na zamieszczenie w dziale proza musiałbym parę godzin poczekać to dałem tekst do miniatur :)

wiersz napisany przez kierowcę ciężarówki Dla mnie samotnika kierowcy ciężarówki na międzynarodowych trasach Europa nie wydaje się tak ogromna jak to widać na Google Maps tak ogromna jak tego nigdzie nie widać jest tęsknota za ukochaną kobietą żona zrobiła kanapki jak zwykle na drogę tak dla przekąszenia na szybko na zimno w szklanym pojemniku z plastikowym przeźroczystym wieczkiem podczas oczekiwania na prom do Ystad otworzyłem szklany pojemnik moim oczom ukazała się położona na kanapkach zapisana kartka papieru twoja na zawsze łyżwiarka figurowa życzy smacznego zapewne powinienem był zacząć ten wiersz od słów wspólnie zakupiliśmy dla żony łyżwy opłaciliśmy instruktora teraz gdy jest na emeryturze dzieci odchowane to miłe i jest czas na niewinne szaleństwo od trzydziestu pięciu lat jesteśmy małżeństwem razem zasypiamy idziemy do biedronki trzymamy się za ręce pielęgnujemy w sobie i dla siebie ten ludzki bukiet kwiatów dla mnie samotnila kierowcy ciężarowki daleko od domu tak proste niewielkie słowa od ukochanej kobiety znaczą o wiele więcej jak zanurzone głęboko dłonie w spopielomej sierści wilka. Świnoujście, 17. 01. 2022.

@Wędrowiec.1984 jak przez kawe to wszystko jasne:) narobiłeś mi ochoty. Zaraz Ci pokaże jaki mam mechanizm do kawy. Spodoba Ci się:)

Malutkiego światełka pożegnanie Zastygła nieskończoność niczym krótka chwila; Ogląda się za siebie, lecz już wszystko na nic. Świeciłaś iskiereczko nad milionem krain, A noc przy twoim blasku najpiękniejszą była. Rozbiło się naczynie, czas się wszystek wylał; Zabłądził rwący potok między okruchami I osłabł, już wysycha, nurt już prawie zanikł… Bez duszy pozostanie potłuczona glina. Gdy gaśnie młoda gwiazda płacze cały wszechświat, Bo łzami usiłuje wskrzesić martwy płomień, Lecz nigdy jeszcze przeszłość drugi raz nie wzeszła I patrzeć musi przestrzeń na przedwczesny koniec. Wysoko, gdzieś na niebie, matka obok dziecka Nadzieję wciąż uprasza; wciąż się tuli do niej. ---

mieszkam w szczycie to dziwne miejsce pod ziemią choć bardzo wysoko mam swój kącik i nikłą przestrzeń na świat jednak brak okna by coś zobaczyć muszę wejść na szpic - po komfort w ziemię się zapaść może gdzie indziej jest lepiej niż tu lecz nie znam poziomych światów

IFA F9 – samochód osobowy produkowany w latach 1949–1956 W oczekiwaniu na prom do kraju powracają wspomnienia. Kiedyś tak sobie marzyłem miałem plany szczere zamiary jak dorosnę zabiorę się za ten wyjątkowy zabytkowy samochód po dziadku wyremontuję przywrócę do życia starodawny blask w sobotę niedzielę zabiorę dziewczynę pojedziemy na Piotrkowską do Tuszyn Lasu mijały lata z każdym rokiem pozbywałem się chłopięcych marzeń jak ołowianych żołnierzyków samochód dzisiaj już obdarty ze wszystkiego czasem do mnie powraca widzę, jak stoi pomiędzy słonecznikami na czerwcowym wzgórzu w Jesionce. Trelleborg, 19. 01. 2022.

@Marek.zak1 Wolne mam połacie ściany ale złotych ram niestety więcej to już nie dokupię pozostają, więc rolety które przecież można ściągnąć i odsłonić całkiem szyby a na szyby ponaklejać teksty współczesnego skryby. Pozdrawiam :))) HJ

Poeta podziwia zimę. Wirują drobiny śniegu - kunsztowne, zimne fraktale. Królowa również maluje białe, delikatne kwiaty. Po za tym świecą „klejnoty”. Zima uwiodła artystę.

@Doomed jeśli chodzi o patriarchat - ja z tych co uważają, że jest bliżej matriarchatowi ;))

Owszem :) Wiersze wierszami ale cała epoka, jakże piękna, przeszłaby nam koło nosa. Lermontow dłużej by pożył zamiast stać się bohaterem swojej własnej powieści. :D Ajuści! Zresztą mgła czasami sama chwyta mnie za nogi i puścić nie chce. :D

interesujące ? Cholerny romantyzm? jednak muszę Ci przyznać rację, gdyby to wszystko tak łatwo przychodzilo nie byłoby takich doznań i wiersze bez wyrazu bo wena dosyć mizerna:) To też stoisz tak nad tą przepaścią...:) bezbłędne utożsamienie się z awatarem ?

Staram się :D No dobra, wiem o który wiersz chodzi :P To co tutaj napisałaś bardzo fajnie się czyta. Ma się poczucie niespełnienia, które chce się pielęgnować, czyli tak jak lubię. Gdy czytałem, zastanawiałem się dlaczego to jest w warsztacie. :) A ostatni utwór... Lubię romantyzować, trochę erotyzować i niech bohater trochę też pocierpi, no bo zbyt łatwo mieć romantyk nie może.

Zaplątałam się w myśli o tobie, nie ma ucieczki. Mogę jedynie odradzać się u piedestału rozmarzonych ust, oczu podobnych do płonących na czarno gwiazd. Wieje wiatr, niesie woń waty cukrowej i spełnionych marzeń. Czy warto jątrzyć wspomnienia, by zobaczyć to, co jeszcze nienazwane? Nie chcę przemijać, nie chcę wołać o kawałek duszy na tej przeludnionej wyspie. Zanim zdołamy przekonać świat do miłości, stańmy na warcie snu, którego nie sposób wykorzenić. Zza powiek spogląda na mnie obrażona namiętność; czy za mało czułości jej wyznaczyłam?

@Leszczym bardzo dziękuję ?

Ziąb. Ziąb jak sto pięćdziesiąt mamisynków. Pytam – Ona dała ciała? On – Co? Co masz na myśli? Ja: - Mam na myśli słowa w ich dosłownym, literalnym brzmieniu. On – A, o to ci chodzi. No nie. Niestety. Ona nie dała mi ciała. Ja – zapomnij, daj spokój, nie warto. On – Czyżby? Ja – A jakże. Tak już jest. Zresztą takie czasy. On – Przemyślę, jeszcze przemyślę. Ja – Nie ma nad czym się zastanawiać. Nie dała Ci ciała – idź do innej. Masz wybór. Zresztą dała ciała, bo Ci nie dała ciała. Takie jest moje zdanie. Moje zdanie jest zawsze pierwsze. Trzeba się z nim liczyć. On – Aha!!! Świetny z Ciebie doradca, zresztą znacznie lepszy niż mój podatkowy. Ja - Ja bym dobrze nie doradził? Ja? Ziąb. Ziąb niczym tysiąc trzysta uproszczonych teorii. Ziąb aż tak przejmujący, że niestety coś w tym jest.

hahaha ..... panie niestety tak pisać nie potrafią ;( brak im pewnie autoironii Super tekst :)

jakżeż uwielbiam ten punkt rosy gdy łzawią moje piękne oczy gdy wiersz mnie słowem tak zachwyci że oniemiały język krzyczy ubóstwiam piękne te wrażenia gdy film mnie trochę onieśmiela gdy wstydzę się za bohaterów mamy ich przecież tak niewielu jeszcze muzyka-ta dopiero wznieca tsunami serca mego te wszystkie dźwięki tony frazy wspaniale przy niej się rozmarzyć fotka z netu.

Chciałabym dogonić malinowe niebo, pamięć z lat niewinnych. Chciałabym przystanąć i zobaczyć pierwszą śmierć w moim stuleciu. A jednak, zamiast kiepskiej fotografii, zostało parę zapomnianych łez, ukrytych pod grubą warstwą kurzu, niedokończony list pożegnalny. Dziś, kiedy z dnia na dzień umieram w twoich laurowych ramionach, nie gniewam się na opatrzność, że oceniła mnie zbyt pochopnie, odebrała garstkę wieczności, która dokarmiała młodzieńcze zmysły. Podążam znów w kierunku poranka, ku granicy między szczęściem a snem. Za dużo kosztowało mnie to ciało, żeby tak po prostu je zrzucić.

Witam - krótko ale wyraźnie - Pozdr.serdecznie.

@Marek.zak1 to stare dzieje,przeszlość która czasem daje o sobie znać. To był zakazany owoc:) Najpierw dusza jak najbardziej tak,w dzisiejszych czasach to niemodne. Być może przez towar deficytowy w postaci wrażliwców.

Andrzej, mieszkający w Brusach, bał się groźnego wirusa. Został zarażony i był przerażony. że uszkodził mu fallusa. https://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/7,173952,28003864,covidowy-penis-media-o-przypadku-mezczyzny-ktorego-narzad.html#do_w=46&do_v=142&do_st=RS&do_sid=288&do_a=288&s=BoxNewsImg1 Ten limeryk powstał ponad rok temu, a poezja wyprzedziła naukowe doniesienia, które dopiero teraz potwierdziły wizję poety.

@Dima Kartonof Poetycki komentarz ważnego naukowego doniesienia:)

śmiać się częstotylko nie z innychpłakać równieżale z radościdożyć emeryturyi stać się wolnymbez zobowiązańcieszyć się życiemgdy najdzie ochotaotworzyć barekwytrawnych trunkówwlać dwie szklaneczkii z tą najbliższąnie spiesząc sięrozmawiać o tymco najpiękniejszedalej odróżniaćdobro od złaumrzeć spokojnienie czując bólu

Mistrzu, jak dla twórczości zdobyć uznanie? Dla znawców ci polecam niejasne przesłanie, dla miłośników - to wszak jaśniejsze od słońca, gdy twoje wiersze będą czytane do końca.

Tak, takie pisemka są dla tych wyciskających żelazo, słuchających podcastów motywacyjnych i etceterów. Dzięki - kłania się wtórny analfabetyzm i przewaga angielskiego w życiu codziennym. To akurat i dosyć często skrywane głęboko samo życie Marek. Tekst powyższy chyba nie jest poezją, bo z wymienionych przez Ciebie tylko raz pada 'każdy' :))

Tak, za takie karteluszki można kochać do grobiwej deski. Wybacz, ale Twój wiersz obudził moje wspomnienia z czasów kiedy bardzo dużo podróżowałem stopem. Tym samym również jako pasażer tirów, które jako, że pokonywałem trasę Sanok - Łódź i spowrotem średnio raz, dwa razy w miesiącu najlepiej się mi przysługiwały. No, nie tiry, a ich kierowcy rzecz jasna. Kiedyś na takiej trasie kierowca opowiadał mi o swojej cudownej żonie i 2 letnim synku, po czym zjechał do baru Sarenka koło Rzgowa jak określił - na kawę. Kawa miała blond włosy, spódniczkę mini i buty na wysokim obczasie, a 'spożywana' była w krzakach za barem. Wtedy nie umiałem tego zrozumieć. Tu ochy i achy o cudownej żonie i dziecku, tam 'kawa' przydrożna. Później oglądałem jakiś dokument o pracy kierowców tirów. Były tam też ich żony, które wszystkie mówiły, że zdają sobie sprawę z podobnej ewentualności - tej kawy znaczy się, ale wliczają ją jako element zawodu ich mężów. Byle choróbska jakiegoś nie przywlekli... Złote kobiety te żony tirowców :)

MODY WONI, OT. SIKORA: ROK I STOI NOWY DOM. A TE FAKSY PODAWAŁA ŁAWA DO PYSKA. FETA? I BAW: A I WILKA KLIWIA WABI.

ONA MYTA. METALU ZAKAZ? ULA TEMATY MA, NO. BORY TU? ROBOTA TO BORUTY, ROB. JADAŁ - KOI - MA. TABUNY, SYNU, BATAMI OKŁADAJ. ZAKAZANY SPAŁ OWOC. O WOŁA PSY NA ZAKAZ.

Ha, mam tam samo!

@Semper Reus Cześć, też ostatnio myślałam o prozie... Strasznie u Ciebie, ja budzę się nocą, ale przestałam się bać...

A, TO BORSUK - O, FOKUS ROBOTA. TA META; ZAKAZANY NA ZAKAZ, A ZA TEMAT... - TABU BAT - MA TO INA? TU JAJ; A NA JAJU TANIO TAM. MY TU - TAM ETAN, A IM ZMIANA TEMATU, TYM.

POT SIKOR, KOMISOM SOK - WAŁA; SKAŁA W KOSMOS IM O KROK, I STOP! A TO JEŻE LIŻE... TY? WILK, TO NI PUMA. MU PIN? O, TKLIWY TEŻ ILE ŻE? JOTA.

@Franek K Mnie po szczepieniu przeszły wszystkie astmatyczne problemy, a kto się z astmą zetknął wie, jak to jest, więc tylko za to jestem głęboko wdzięczny Pfizerowi. To chyba podziękowanie za opis firmy i osiągnięć w.....:). Pozdrawiam @Franek K Krzysztofowi, mieszkającemu w Rajgrodzie, przydarzyło się, wiadomo co, w ogrodzie, z pielęgniarką, która szczepiała, a następnie uwieść się dała. Miał trzy centymetry więcej we wzwodzie.

Wibruje jak skrzydła w pajęczej nici Sygnał telefonu urwany w połowie Czuję jak we mnie wzbierają toksyny Więc bądź ze mną teraz i odbierz "Dla takich jak my miłość to dziwka" Nagrałem ci wiadomość na pocztę Bo w żyłach już krąży awitamina Uzalżniłaś mnie jak biały proszek