„Czerwone tarcze” to powieść historyczna Jarosława Iwaszkiewicza, wydana po raz pierwszy w 1934 roku. Utwór został osadzony w realiach XII wieku i opiera się na biografii Henryka Sandomierskiego, jednego z synów Bolesława Krzywoustego. Fabuła przedstawia losy księcia, który dojrzewa do myśli o przezwyciężeniu rozbicia dzielnicowego i odbudowie silnego państwa polskiego. Iwaszkiewicz ukazuje średniowieczną Europę, wyprawy krzyżowe, konflikty dynastyczne, relacje z cesarstwem oraz znaczenie idei królewskiej korony, ale traktuje historię nie tylko jako zbiór faktów, lecz także jako przestrzeń refleksji nad polityką, odpowiedzialnością i miejscem Polski w cywilizacji europejskiej.
Głównym bohaterem powieści jest książę Henryk, przedstawiony nie tylko jako władca i rycerz, lecz także jako człowiek wewnętrznie rozdarty, samotny i obciążony poczuciem obowiązku. Jego marzenie o zjednoczeniu Polski zderza się z realiami polityki, konfliktem z braćmi, zależnością od cesarstwa, moralnymi dylematami oraz osobistymi doświadczeniami, między innymi miłością do Judki i jej tragiczną śmiercią. Powieść ma więc cechy utworu historycznego, psychologicznego i filozoficznego: pokazuje, że wielkie projekty polityczne rodzą się z ambicji, wiary i poczucia misji, ale mogą zostać złamane przez słabość człowieka, przypadek i bieg dziejów. Badacze zwracali uwagę, że „Czerwone tarcze” odzwierciedlają także niepokoje kulturowe dwudziestolecia międzywojennego, zwłaszcza pytania o kryzys Europy, ciągłość tradycji i polską tożsamość.