Arkusz maturalny z języka polskiego (poziom rozszerzony, maj 2011) koncentruje się na interpretacji tekstów literackich oraz analizie ich funkcji w kontekście tradycji kulturowej. W pierwszym zadaniu zdający mierzy się z fragmentem dramatu Sławomira Mrożka „Śmierć porucznika”, w którym kluczowe znaczenie ma groteskowe przetworzenie motywów romantycznych oraz nawiązania do twórczości Adama Mickiewicza. Istotnym zagadnieniem jest tu rozpoznanie parodystycznego charakteru sceny, odczytanie jej jako polemiki z tradycją romantyczną oraz analiza funkcji komizmu, który służy demaskowaniu stereotypowego odbioru literatury.
Ważnym elementem arkusza jest refleksja nad rolą literatury i jej odbioru, ukazana poprzez zestawienie różnych perspektyw – twórcy, bohatera oraz czytelnika. Tekst Mrożka pokazuje napięcie między tradycją a współczesnością, wskazując na konflikt między utrwalonym kanonem a jego reinterpretacją. Zdający powinien dostrzec liczne odniesienia do „Dziadów”, rozpoznać ich funkcję oraz wskazać, w jaki sposób groteska i parodia prowadzą do przewartościowania romantycznych mitów.
Drugi temat dotyczy analizy porównawczej obrazów tańca w utworach Juliana Tuwima i Agnieszki Osieckiej, skupiając się na ich funkcji oraz sposobach kreacji. Zinterpretuj fragment dramatu Sławomira Mrożka „Śmierć porucznika”. Określając sytuację dramatyczną i sposób jej budowania, odpowiedz na pytanie, jaką rolę odgrywają w tekście nawiązania do twórczości Adama Mickiewicza i tradycji literackiej romantyzmu. Porównaj sposoby kreowania obrazów tańca i jego funkcje we fragmencie poematu „Kwiaty polskie” Juliana Tuwima i w wierszu „Niech żyje bal” Agnieszki Osieckiej.. Zadania wymagają analizy środków stylistycznych, interpretacji metaforyki oraz umiejętności zestawiania różnych wizji świata i doświadczenia ludzkiego.