Arkusz maturalny z języka polskiego (poziom rozszerzony – grudzień 2014) koncentruje się na sprawdzaniu umiejętności tworzenia rozbudowanej wypowiedzi pisemnej o charakterze argumentacyjnym lub interpretacyjnym. Zdający musi wykazać się zdolnością odczytywania sensu tekstu literackiego lub eseistycznego, rozpoznawania problematyki oraz formułowania własnego stanowiska. W pierwszym typie zadania kluczowe jest określenie problemu poruszanego w tekście, jego interpretacja oraz odniesienie się do niego z wykorzystaniem kontekstów kulturowych i literackich, co wymaga nie tylko analizy, ale także samodzielnego myślenia i argumentacji.
Drugim istotnym obszarem jest interpretacja porównawcza utworów literackich, która zakłada zestawienie dwóch tekstów i wskazanie zarówno ich podobieństw, jak i różnic. Zdający powinien rozpoznać środki stylistyczne, sposób kreowania podmiotu lirycznego, obraz świata przedstawionego oraz funkcje zastosowanych rozwiązań artystycznych. Ważne jest także wykorzystanie kontekstów oraz umiejętność budowania spójnej, logicznej wypowiedzi o wyraźnej strukturze. Kryteria oceniania obejmują m.in. trafność interpretacji, poprawność rzeczową, kompozycję, styl oraz język, co pokazuje, że egzamin sprawdza zarówno kompetencje analityczne, jak i językowe.
Arkusz zawiera dwa tematy wypracowań, z których zdający wybiera jeden do realizacji. Określ, jaki problem podejmuje Zbigniew Herbert w podanym tekście, zajmij stanowisko wobec rozwiązania przyjętego przez autora, odwołując się do tego tekstu oraz innych tekstów kultury lub Dokonaj interpretacji porównawczej podanych utworów Józefa Czechowicza „żal” i Tadeusza Różewicza „Strach”.