Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do urojenia


Rekomendowane odpowiedzi

 

Patrzę w przeszłość spowija ją gęsta ciemność
uciekają krótkie wzory rzeczywistości 
układają się w system niezłączony sensem
ocean wszechrzeczy niknie pośród skał rozmytych
bezpowrotnie bolesna tęsknota szepcząca w przestrzeń 
stała się moim fundamentem

Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

@notmytype  Ciężki ten wiersz i jak obiecuje tytuł, mocno abstrakcyjny. Jest tu tak dużo mocnych słów, że ciężko mi jako czytelnikowi, wyłuskać jądro wiersza. Jest nim moim zdaniem pogrążenie się peela w stanie głębokiego przygnębienia. Tak głębokiego, że dopatruje się w nim sensu swojego życia. Patrzy na ,,ocean wszechrzeczy", ale jego perspektywa jest przez ten smutek zaburzona, nie widzi w nim wzoru, schematu, porządku. Koło się zamyka.

Ale każde koło można złamać.

Pozdrawiam

Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności