Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 246
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


podobno skupiasz się wyłącznie na tu i teraz i nie chcesz wywlekać starych spraw, a po raz kolejny to robisz, oj miotasz się, kasiu
spełniłam tylko prośbę Krzywaka i do Krzywaka się dostosowałam
jestem boleśnie KONSEKWENTNA

Ta, znowu skłamałaś.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


podobno skupiasz się wyłącznie na tu i teraz i nie chcesz wywlekać starych spraw, a po raz kolejny to robisz, oj miotasz się, kasiu
spełniłam tylko prośbę Krzywaka i do Krzywaka się dostosowałam
jestem boleśnie KONSEKWENTNA
od kiedy tak chętnie spełniasz prośby i taka usłużna jesteś?;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kłamiesz - TY pierwsza naruszyłaś regulamin w wątku pod balzakiem, który też tutaj cytowałem (co ty nazywasz teczkami, bo to dla ciebie niewygodne, a zapomniałaś skasować)- i o tym w liście pisałem.
I tyle, pozdrowienia dla twego jawnego TWA, tyle twojego, że się z tym nie kryjesz. Ale towarzystwo masz godne siebie - sami najlepsi :)))
Opublikowano

I już na koniec - przynajmniej do powrotu z pracy :)))

Otóż - w tym wątku doskonale widać, kim jest "kasiaballou", przyjmuje każde jedno poparcie - i jeżeli akceptuje użytkowników takich, jak "6 kilo" (zbanowanego na poezji po kilkunastu postach, zresztą każdy może przejrzeć historie jego wpisów) - to jest to działanie na szkodę serwisu.

tacy użytkownicy jak "kasia: zohydzą każdą inicjatywę - co zresztą po raz kolejny widać, bo wg niej jeżeli coś żyję i się dobrze bawi, to trzeba to zniszczyć. Tak zresztą wynurzył się wspomniany "Wojciech Bezdomny" na "Dokunamente" - opisał wieczór poetycki z 22. 02 na którym nie był. Oczywiście dostał odpowiedź taką, jaka mu się należy. Takie grono użytkowników to jest działanie na szkodę serwisu, chociaż powtarzam, że każdy, kto będzie chciał kiedyś coś zrobić, będzie narażony na takie "kasie" i "wojciechów".

tacy użytkownicy jak "kasia" są anonimowi - czyli to znamienne, ale prawdziwe - ich autentyzm to robienia śmietnika w miejscu, w którym są. Często to prowokacja, manipulacja w celu zniszczenia czegoś, co przerasta ich i wprowadza w kompleksy. Specyficzne jest to, że praktycznie każdy zapis tego użytkownika to czyn, który sama zrobiła, a potem bezczelnie zwala to na innych - w celu wywołania u nich agresji - i to jest działanie na szkodę serwisu.

tacy użytkownicy jak "kasia" działają w imię "dobra", czyli rzucają popularne hasełka, bronią tych niby słabszych przy poparciu, że tak powiem, chuliganów (vide ""6 kilo"), którzy kijem ustawiają opornych do szeregu. Tak działa każdy totalitaryzm i tutaj mamy taki drobny przykład. I to też jest działanie na szkodę serwisu.

Dobra, czas się kończy - Każdy z nas może mu podpaść, i każdy z nas może dostać od tego użytkownika serie jej wynurzeń - przekłamanych pomówień, często dotyczących spraw osobistych, więc uważajcie. Dla mnie to prowokacja,która ma krótkie nóżki, ale jak widzę przekręcanie faktów to mam wrażenie, że nigdy prawdziwej twarzy takiej "kasi" nie poznamy.

I tyle - oczywiście TWA to też działanie na szkodę serwisu :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Woli ścisłości to prawda Was wyzwoli, ale powiem Ci świętą masz rację. Dla mnie Kasiula to się zachowuje jak taka zakochana gimnazjalistka, co podrywa popychaniem i szczypaniem. Najbardziej obezwładnie mnie to jej pisanie non stop "Krzywak", jak na przesłuchaniu esbeckim - zgaduję, że zainteresowany zdaje sobie sprawę jak się nazywa i nie trzeba mu przypominać.
I nie wiem, czy ów Michał tak się odnalazł w roli ojca i chce, kierowany jakimś uczuciem "tacieżyńskim", powstrzymać nieletnią dziewoję przed zrobieniem z siebie publicznie małowioskowej idiotki i, co za tym idzie, kolejną emo-modną depresją z żyletkami i keczupem w tle, ale, mój drogi Michale - nie tędy droga.

Jo ni byda godoć samki po próżnicy - dejcie sie po szlagu, kiere jedne z wos na szmary rube zasłużyło. Póćcie po rozum do gowy, paczcie tam jako i czymejcie sie. Ida do roboty.
Opublikowano

proponuję zastosować:

wyrozumiałość, wielkoduszność, wspaniałomyślność
aha, i jeszcze maciupeńkie coś:
nie atakować się na przestrzał, na wprost
a gdy ma się zarost - na wylot
szczególnie w kobietę - bo to jak kulą w płot. ot! :))))))))))


p s

żałuję, że nie mogłem odpowiedzieć w poprzednim wątku, ale został skasowany przez autorkę.
w każdym razie, serdecznie pozdrawiam Kasię, kolegę Krzywaka, Olesię i innych zaciekłych adwersarzy - do następnego, niech się wydarzy! :))))

Almare

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ta, znowu skłamałaś.

weźcie przestańcie już uprawiać tę cherlawą bazgraninę - i tak oboje jesteście za starzy: nic już z was nie będzie; z Kasi nic nie będzie, bo w płyciźnie własnych (jakże koniecznych!) replik brodzi, i nie wstanie, bo nie widzi, a po polsku pisać nie piszę, tylko jakieś "fikołki" robi i to jest jej styl pełen jak książyc; a z Krzywaka żaden gość, jeno wyraziciel smutku i godny politowania obrońca pokrzywdzonych; właściwie to rozumu macie na tyle państwo drodzy (można już was nazywać duetem?;)) aby bawić się w podwórkowe strzelaninko przegniłymi ślepakami; weź wyjdź Krzywak na solo, umów się z nią, tak realnie - ona jest tak samo ciekawa jak i ty (więc nie przyjdzie;D): co by nie napisać i tak znajdzie odpowiednie słowa, by sens tego przekształcić na swoje - bo to ten rodzaj, który po prostu kładzie nacisk "na
swoje" czyli na jeiii; jak mój stary - on nie dąży do konsensusu i rozwikłania problemu, on perswaduje "swoje", nie widzisz? to ograniczenie - z tym się nie rozmawia - tego się nie rusza - bo to zawsze wzburzone pepla (nie lepszy jesteś Krzywak) ;)

a z was to żaden i tak nie potrafi powiedzieć ostatecznie: "pierdolę cię", bo nędza osobista to podstawowy śrut waszych wietróweczek, więc o co chodzi?; i tak się nawzajem będziecie szturchać w nieskończoność właściwie już chyba z lubością, bo zarówno jeden jak i i drugi wie, że jeden i drugi gdzieś się myli, i ani jeden nie ma ostatecznej racji, i ani drugi nie ma ostatecznej racji; i każdy ma coś do powiedzenia a chodzi nie o to kto jest lepszy faktycznie i kto ma rację w rzeczy samej, ale kto okaże się lepszy w bezpośrednim starciu publicznym i kto zadusi adwersarza ;D juuhuu "a Maciuś mie bije;(" :))

i o ile można zabawić się w coś takiego raz, no może dwa; ale dla was to jest już niemal wyznanie wiary - jesteście jak perpetum mobile: raz szturchnięci szmoczecie się jedostajnie, miarowo, utrzymując ten sam ton kontrataków po dziś dzień, o pierwszego wschodu słońca, a to było kiedy mnie tu jeszcze nie było, czyli dawno, ale miejmy nadzieję, nie wątpmy, sens jest jasny: prawda zwycięży! ;)

jazda więc! ku pokrzepieniu (własnych) serc!
Krzywak vs. Kaśka
part 2566
(sezon siódmy)
:

O ten wpis biorę jako podstawę, bo wyraża w sumie kolejną szamotaninę w której kolega z zadziwiającym uporem bierze na non stopie udział, skacząc tylko z kwiatka na kwiatek - ale ja w sumie w tym momencie mogę poniekąd się z twoim wystąpieniem zgodzić, bo cyrk cyrkiem, ale i jest czas na koniec. Tyle, że dajcie już spokój z tym personalizowaniem, bo dziewczyna już gdzieś napisała, że listy do niej pisałem (a kto nie zna wątku wcześniejszego, to może się zdziwić :), a na koniec jeszcze pomyśli, że toczę tutaj sercowe podboje, co na samą myśl chce mi się zwrócić obiad, który teraz jem. Dlatego twój wkręt uważam za kolejny komizm sytuacyjny.
Zatem ja skończyłem i w tym poście tyle mojego.
Opublikowano

Spisek, tajne stowarzyszenia, kłamstwa, manipulacje, rewolta - a autorką i prowokatorką jest podobno kasiaballou i jej Twa.
Twa, w którym opracowano przewrót, celem obalenia Krzywaka i jego inicjatyw. Agenturalny charakter tych działań ma na celu zniszczyć wszystko, co żyje - odebrać radość i chęć do działania. Zło zasilane Wojtkami, Jackami, a nawet samym Borutą, z zapleczem niejawnych popleczników z szerokimi plecami przepuszcza zmasowany atak.
I jeden sprawiedliwy, jeden nieuwikłany, jeden niezawisły, jedyny obrońca uciśnionych - Indiana Jones Krzywak - Piotruś Pan, który nie wyrósł z krótkich majteczek i tkwi w baśniach, marząc o wielkości. Ależ proszę bardzo - ja nawet tym inicjatywom kibicowałam, a że nie chciałam brać w nich udziału?
Nie ma w tym mega tajemnicy, czy ukrywania siebie - jest pewien wybór drogi - moja jest mniej komiczna i mniej transparentna - mój wybór.
A to, co tu się dzieje - to jest krzywakowa SF, do której domontowano całą filozofię; mieszając osoby, które absolutnie nie mają w tym zamieszaniu swojego wkładu, czy interesu .Zaś epicentrum zawieruchy u Kaśki, pod spódnicą - zło w czystej postaci - (......) Przejadły mi się te bajki, te eseje w wykonaniu Krzywaka i jemu podobnych. Krzywak, ma obsesję. Żadna z niego figura, żeby poświęcać jej aż tyle czasu i energii - przecenia się, a ja mam dla niego złe wieści. Otóż, nikt nie chce go obalić, bowiem jego pozorny świecznik i tak jest z wosku i sam się roztapia pod wpływem ciężaru i temperatury niskich pobudek, obelg i kłamstw. Nigdy, powtarzam - nigdy nie popartych niezaprzeczalnymi dowodami, a jedynie imaginacją wyobraźni i wariackimi fantazjami. Nie interesują mnie krzywakowe inicjatywy i nie one budzą we mnie niepokój. Bo to epizodzik zaledwie i zabawa w sztukę, ale twórcza, integrująca, inspirująca, więc niech trwa i niech się mu tam kręci. Ja ograniczam się tylko do zielonego podwórka i interesuje mnie ono tu i teraz, a nie tam w plenerze. I to najbardziej uwiera Krzywaka - że mu nie czapkuję, że się przeciwstawiam, że krytykuję i torpeduję jego opinie, że nie uznaję jego autorytetu, że nie zasilam grona siłaczek i siłaczów a tak naprawdę grona Nikosiów Dyzmów - ale to ich bajka, która mnie nie interesuje i to tylko moje zdanie, z którym nikt nie musi się zgadzać.
Czas zadać kluczowe pytanie; dlaczego? Dlaczego to wszystko? Mówiłam to nie raz, ale powtórzę i rozwinę temat, bo Krzywak przedkłada i zaciemnia swoją osobą istotniejsze zjawiska/zagadnienia/racje.

Nie podoba mi się system i nie podoba mi się podmiotowe i instrumentalne traktowanie użytkowników tego forum. Nie podoba mi się niesłuszne kreowanie niektórych ludzi na tuzów. Nie podoba mi się chęć dominacji i pacyfikowania/piętnowania/zadziobywania postrzegających inaczej, a wynoszenia na piedestał zwolenników Nikosiów. Nie podoba mi się tworzenie silikonowych guru, którzy narzucają trendy poezji, nazywając swoje wizje i wypociny samozwańczo obecną - czyli poezją współczesną.
Dział Poezja Współczesana w tej chwili nie istnieje. Poodchodzili wartościowi Poeci, ponieważ nie chcieli stawać w szranki z kupą grafomanów, którzy zamiast skupiać się na poezji, uprawiają plebiscyty popularności, bawią się w kulki, jakby utwory literackie można było traktować, jak rozgrywki bilardowe - żenada. Ten system się nie sprawdził i otworzył furtkę do manipulacji, układów i grafomanii zaawansowanej. Często wyróżnia się utwory przeciętne, nieciekawe i ubogie artystycznie. W tej kupie, giną dobre wiersze, a zniesmaczeni Poeci po prostu przestali zamieszczać, albo wklejają sporadycznie - bo w takim "towarzystwie" trudno o rozmowę o sztuce. Dyskusje pod wierszami przypominają imieniny u cioci Peli, a każda konstruktywna krytyka jest odbierana, jako atak i nieprzystosowanie czytelnika. A ja się nie chcę przystosowywać do tego saloon’u, ja nie chcę buziaczków i misiaczków, ja chcę porozmawiać o sztuce, o uczuciach, o sensie bycia/życia, o sztuce kochania i genezie nienawiści, o więziach międzyludzkich i o braku tych więzi, o przyczynach i skutkach, o korzeniach, o tradycji, o pięknie przyrody, o malarstwie, o muzyce i zakazanej miłości, o sztuce kochania przez całe życie i o tym, dlaczego życie często tak boli - czasem mnie, ale innych jeszcze bardziej i skąd w ludziach tyle przeciwności, dlaczego tak pięknie piszemy, a tak brzydko żyjemy?
Chcę mieć możliwość wymiany poglądów z Poetami mądrzejszymi, bardziej doświadczonymi, albo młodszymi, ale inteligentniejszymi ode mnie - żeby mnie ubogacali swoim słowem, żeby podzielili się ze mną credo, którego się dopracowali, lub które dostrzegają tam, gdzie ja nie potrafię, lub nie mogę popatrzeć. Mam jeszcze tysiące pytań i chciałabym czerpać od mistrzów, ale ich tu jak na lekarstwo - bo Krzywak zainicjował kulki i serwuje nam filozofię remizy strażackiej. Remizę strażacką to ja mijam pod moim miastem - nie tego szukam i nie tego oczekuję w poezji i od poezji. Może i jestem inna - ale to nie powód, żeby mnie wgniatać w najgorsze błoto, żeby dopinać mi najpaskudniejsze łatki - ja już pominę, kim byłam, kim w/g kupy jestem i kim mnie tu jeszcze zrobią.
I teraz jest dobry moment, żeby poruszyć najistotniejszą msz kwestię. Człowieczeństwa - bo przecież nic nie ma sensu; nie ma sensu poetyzowanie, nie ma sensu inicjatywa, nie ma sensu każdy inny wymiar sztuk pięknych, jeśli nie jest on owocem myśli i kreatywności Człowieka.
I dla mnie człowieczeństwo jest najważniejsze. Człowieczeństwo, czyli sposób życia i postępowania - traktowania siebie, ale przede wszystkim innych. Przez taki pryzmat oceniam, tą wykładnią wartości się kieruję.
Czyli nie ufam słowom i wierszom ludzi, którzy reprezentują sobą nieludzkie/niehumanitarne światopoglądy, którzy się wywyższają, którzy traktują innych z pogardą, nastają na godność człowieka, mnożą podziały, dyskryminują, powołują się na najwyższe wartości kulturowe i religijne, posuwając się przy tym do roli Boga - i jednoznacznie wyrokując - narzucając kijem prawa, kanony, normy, interpretowane ich małością ich niedoskonałością, ich fobiami, ich kompleksami, w końcu - ich ambicjami bycia tuzami, wyrocznią, jedyną drogą prawdy. Ja im nie ufam - nie tym niezbywalnym wartościom, ale interpretacji przez ludzi małych duchem - bo oni swoją postawą świadczą, że są niegodni. I kiedy przychodzi skonfrontować te górnolotne hasła z rzeczywistością - padają pod naporem swojej hipokryzji. Gnębią i poniżają - nie pozwalają, wręcz utrudniają zaistnieć osobom, które postrzegają inaczej. Narzucają swój nurt i pod nasze powieki wciskają obrazy, które wchodzą w dysonans z ich deklaracjami.
Dlatego będę się przeciwstawiać Krzywakowi i jego klakierom. Będę się przeciwstawiać wszelkiej formie dominacji i nastawania na wolną sztukę. Będę krytykować grafomańskie wypociny, które oblegają b.Zet. Będę krytykować wszelką formę podziałów i dyskryminacji. Będę odrzucaj silikonowe wzorce silikonowych poetów, którzy wdrapali się na listę popularności dzięki wsparciu grafomańskich popleczników i dzięki konfliktom i burzom z takimi osobami jak ja. I będę czekać, aż ten robak zgnije, aż silikonowe TWA dostanie od czytelników po twarzy - zostanie odrzucone na boczny tor - żeby sobie przemyśleć ten swój pusty, plastikowy świat. I będę czekać na ich rehabilitację, na zmianę postawy, przystającą do miana człowieka i poety, I będę czekać na powrót prawdziwych mistrzów życia, mistrzów pióra. I to jest możliwe - jeśli zaślepieni pozornym splendorem tego silikonu - Czytelnicy - przestaną oddawać hołd choremu na ambicje cielcowi. Aroganckiemu, prostackiemu, wyniosłemu i choremu na megaambicje cielcowi, który opanował b.Zet. Tym cielcem jest TWA grafomanów i przeciętnych poetów - samozwańczych guru, sztab olesiopodobnych klakierów - a mecenat nad nimi sprawuje Krzywak. I ja nawet wiem, że on nawet chciał dobrze - ale jego cechy przyrodzone nie pozwolą mu się przyznać do zabrnięcia w ślepą uliczkę - i o to mam żal do Krzywaka. A teraz czekam, żeby M.Krzywak zwrócił mi honor, bo w głębi duszy on wie, że mnie niesprawiedliwie pomawia, broniąc swojej tzw.pozycji i swoich tw.wieszczów. Ja jestem sama i piszę sama - mam życzliwych obserwatorów, ale oni mi nie pomagają, ci wspaniali i wartościowi ludzie mają podobne oczekiwania, co do poezji i jej wizerunku. Czasem nie zgadzają się z moimi poglądami, ale zgadzają się, że człowieczeństwo jest najważniejsze - i że niektórzy "poeci" o tym zapominają. I że niektórzy poeci reprezentują sobą postawę karygodną i żenującą, uwłaczającą godności swojej i innych. Odsłonili swoje prawdziwe oblicze przy okazji tzw.”listu otwartego” i odsłaniają się dalej kolejnymi pyskówkami i kolejnym zadziobywaniem adwersarzy – ja im tylko pomogłam ściągnąć maskę – stąd ten gniew – ponieważ wiedzą, że przegrali na swoich „pozycjach” – że już nic nie zmieni biegu wydarzeń. Że wielu przestanie ich słuchać i przestanie się ich obawiać. To wszystko - cała tajemnica. Inne kloaczne i bezsensowne posty pomijam – szkoda mi czasu na prymitywne parapoetki i domorodnych parafilozofów. Te bezstronne przemilczę - przez szacunek dla bezstronności.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




to chyba kpina jakaś.. :)))
dysfunkcja samooceny, czy jak??
żenada.

lusterko posiada? to niech popatrzy i ludziom nie pluje w oczy!
bezczelność !!!

jak długo kasiabaloo zamierza zadziobywać innych użytkowników forum??
szczerze mówiąc nie chce mi się wstawiać już tu wierszy, by nie słuchać kasiowych bulgotów, głupot i nie patrzeć na kasiową zajadłość plującą żółcią. obrzydliwość. wstręt bierze.

tyle.
Opublikowano
Czubek

Pewien gawron nienawidził koliberka
ptaszek mały był i wątłe miał skrzydełka
lecz kolorki takie żywe wesolutkie
chcę ten honor! - wrzasnął gawron bardzo butnie.

Usłyszała krak gawroni pewna sroka
rzecze mu - nie spuszczaj ptaszka bracie z oka
zmówię stadko szarych wróbli szybkodziobów
będziesz barwny - trzeba tylko zrobić odłów.

Wyskubiemy pastelową piór paletę
będziesz czubek czubku miał a wróble fetę
zaś koliber bez honoru zginie marnie
naszym będzie to w czym jemu tak nieładnie.

Gawron nosi od tej pory piór proporzec
jak zdobyty? ptaki wiedzą - trudno orzec
lecz ja rzeknę - zarąbany bez honoru
a koliber gościem jest pewnego domu
opowiada przy nektarze świeżej karmy
jak to cudzym chciał się puszyć gawron marny.

Bałamutna sroczka kiepskim przyjacielem
bo czyż można honorowym być złodziejem?



- koniec bajki
;)
Opublikowano

Była sobie myszka szara
Smutna, sama, biedna, mała
Bała się wciąż, w norce drżała
Wreszcie gniewnie lwa udała

Lecz jak wiecie, czytelnicy
Mała mysz cichutko kwiczy
Gdy miast ryku popierd cichy
Myszka w bek – nikt mnie nie słyszy

Zatem inny sposób wzięła
Tego sklęła, tą wyklęła
Wszystko pięknie zakłamała
Taka myszka, biedna, szara

Tak się myszka rozkręciła
W pędzie, w szale opętaniu
Ten, kto dla niej był poetą
Nagle został wierszokletą

Choć tak pięknie go broniła
Potem zdanie swe zmieniła
Inne myszki pod jej piecze
Chcą Popiela zjeść, a wiecie

Jak szkodniki są już w kupie
Wtedy byle i po trupie
Podłe, małe i fałszywe
Żreją wszystko to, co żywe

Ale dosyć, koniec bajki
myszka wzorem cichodajki
Ssie ogonek przerażona
Nicość przez kable stworzona

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • RONDO ALLA POLACA

      Jeśli Twój majestat żąda, bym
      Zamilkł jak po zachodzie ptak,
      Ciemności nie skalam głosem mym,
      Nie ubliżę nim urodzie dnia.

      Nic nie powiem już,
      Będę tylko trwał, aż
      Policzony będzie każdy oddech mój,
      Jeśli taka wola Twa.

      By głos nie zadrżał mi,
      Gdy z kurhanu złych sław
      Będę śpiewał Ci

      Z tego kurhanu lat,
      Śpiewał Chwałę Twą,
      Jeśli tylko dasz
      Wciąż śpiewać ją 

      Z tego kurhanu dni
      Twa chwała będzie grzmieć,
      Jeśli pozwolisz mi
      Mą śpiewać pieśń

      Na sam rozkaz Twój,
      Lub gdy wybór dasz,
      Rzekom daj nabrać wód,
      Wzgórzom radość wskaż.

      Niech łaska Twa udzieli się
      Sercom zgorzałym w piekielny czas
      Jeśli tak Pan chce -
      Chce uzdrowić nas

      I zgarnąć do rąk,
      Na rękach zacieśnić więź,
      Twym dziatkom tu,
      Jeśli Ty tak chcesz.

      W tych z lumpexu snach,
      Wszystkie w na zabój sznyt
      I dać, by śpiew pokonał strach,
      Jeśli zechcesz Ty.

      W Twych w szmaciankę grach
      I w strzelankach, gdzie każdy to wróg,
      I dać by odszedł strach,
      (Jeśli tak zechce Bóg...).

      Jeśli Twój majestat chce,
      bym nie mówił nic,
      Mój głos skryje się
      Jak w ciemnościach widz

      Nic nie powiem już
      Będę tylko trwał, aż
      Policzone będą me dni
      Jeśli taka wola Twa

      Jak pan Władza chce,
      Żebym zamknął ryj,
      Z chęcią zamknę się
      Jak w komórce stryj

      Jak tak, to tak
      Jak mam być twój błękitny ptak,
      Jak chcesz, zamknę się
      W klatce, jak papug ten

      To co?
      Stul pysk, bo....
      Z tulipana ci....
      Ci, ci, ciuciubabko,
      Won

      Casino Royale

      Wciąż pamiętam, w Chelsea Hotel, jak ty 
       Mężnie i słodko piałaś jak grecki chór 
      Na rozebranym łóżku dobrze robiąc mi
       A na ulicy czekał limuzyn sznur...

      To był powód, to był Nowy Jork
      W kolejce po szmal i po szał ciał
      To zwali miłością do mas śpiewających ten song
      Pewnie wciąż ją tak zwą, dla tych, co  jeszcze są...

      Lecz ty  uciekłaś jej, więc po co ten szum? 
      Po prostu poszłaś w drugą stronę, niż tłum,
      Uciekłaś, lecz ani raz nie słyszałem z twych ust:

      "Potrzebuję cię: nie, nie potrzebuję. Cię
      Nie potrzebuję; nie: jednak potrzebuję."
      Wiesz, całe to paplanie mnie denerwuje

      Pamiętam cię z  Chelsea Hotel wciąż:
      Podawano  z ust do ust twe serce wiecznieżyjące...
      I mówisz, że wolisz, jak przystojni są,
      Ale, że dla mnie zrobisz wyjątek...

      I twardo bierzesz w dłoń takich jak ja,
      Co jęczą pod jarzmem piękna,
      Po wszystkim ogarniasz się, i mówisz: „No tak:Urody nam brak, ale mamy pieśni dźwięki”...

      Uciekłaś, lecz ani raz nie słyszałem z twych ust:

      "Nie potrzebuję cię: nie, potrzebuję. Cię
      Potrzebuję; nie, nie potrzebuję."
      Twoje paplanie mnie wciąż denerwuje...

      Nie mówię, że kochałem najbardziej cię 
      Nie  zliczę ile razy wróbli trup padał gęsto 
      Dobrze cię pamiętam, z Chelsea Hotel 
      To wszystko, nawet nie myślę o tobie zbyt często...

      Pamiętam cię, z Chelsea Hotel, lecz jak przez mgłę,
      Brałaś wszystko, co leci, do ust, twoje wdzięki już gasnące...

      Wciąż biorą do ust twój biust więdnący...
      Wciąż mówisz, że wolisz, by przystojny był,
      Ale ten jeden raz zrobisz wyjątek... 

      "Potrzebujesz mnie: ja nie potrzebuję Cię
      Nie, potrzebuję; nie: nie potrzebuję."

      Ja też miałem w ustach smak 
      Na życie pieśnią tętniące..
      Też wolę, jak ładne są pół tak 
      Lecz dla ciebie zrobiłem wyjątek... 

      "Wcale nie żałuję: nie, jednak żałuję. 
      Trochę żałuję; nie: mi cię nie brakuje.
      Tango Anus

       

      TANGO ANUS 


      Tańcz mnie, poprzez strach,  po schronienia próg
      Wznieś mnie, gdzie mirtu gałązkę będę nieść,
      Gdy będę gołąbkiem, co leci, gdzie chce Bóg,
      Stańcz mnie w piękna płonących skrzypiec piec
      Stańcz mnie, gdzie miłość nie wytrzyma prób,
      Wtańcz mnie, gdzie miłości s grób..

      Pokaż mi swe piękno,
      Gdy świadczyć miał nie będzie kto
      Daj  poczuć, jak tętni
      W tobie Babilonu noc 
      Pokaż to, czego tylko granice znam, chodź,
      Wtańcz mnie, gdzie miłość traci swą moc..

      Tańcz mnie tam, gdzie nasz ślub, wciąż i wciąż
      Wytańcz mnie czule, zatańcz mnie po krag,
      Jesteśmy oboje mniejsi niż ta miłość, lecz też ponad nią 
      Wtańcz mnie, gdzie miłość ma granicę swą,
      Wtańcz mnie, gdzie miłość wie że koniec to...

      Dotańcz do tych dzieci, którym rodzić się nie dał czas,
      Przetańcz przez zasłony, które  starł pożegnań żar,
      Wznieś namiot azylu, choć pękła ich nić,
      Odtańcz  mnie tam, gdzie miłość nie znaczy już nic...

      Tańcz mnie poprzez strach,  po schronienia próg
      Wtańcz mnie w płonących skrzypiec piec
      Dotknij nagą dłonią lub łachmanem choć
      Tańcz mnie tam, gdzie miłości kres


      Tańcz mnie, gdzie miłość wchodzi w noc
      Wtańcz, gdzie zechce Bóg
      ""Tańcz mnie, po miłości kres..."


      z POPULARNE


      Wszyscy wiemy, że kości tu chrzczone
      Lecz rzucamy, zaciskając kciuk
      Wiemy, że wojna jest skończona;
      Wszystko świetnie: wygrał wróg...

      Wszyscy wiemy, że ta walka to sztos
      Biedni bez grosza, bogatym pęcznieje trzos
      Już taki los. Tak chce populi Vox...

      [Zwrotka 2]
      Wszyscy wiedzą, że łajba bierze wodę
      I myślą, że kapitan to łgarz
      Lecz w tych okolicznościach przyrody
      Zawsze tak, jakby ojciec lub pies ci zmarł....

      Wszyscy zapatrzen są w konta stan:
      Każdy na bombonierkę z dyskontu ma smak 
      I bukiet że stu róż
      Tak tu jest już...

      [Zwrotka 3]
      I wiedzą, że mnie kochasz niezmienne
      Wszyscy wiedzą, że tak dokładne jest
      Wiedzą wszyscy, że mi byłaś wierna
      Wyjąwszy tysiąc nocy +/- dwie

      Wiedzą, że Święty ci małżeński próg
      Lecz tak monitują do Twych ud
      Że przyjmujesx jak cię stworzył Bóg
      Taki masz drobny druk

      [Refren]
      Wszyscy wiemy, że taki klimat jest tu
      Taki razem ciągniemy drut
      Tak czytamy z nut
      Maestra Ubu
      Taki hołd składamy mu
      Nie licz więc na cud

      [Zwrotka 4]
      Oboje wiemy, że nigdy, jak nie teraz
      Wiemy, że na dwoje: albo ja, albo ty
      I wiemy, że jak żyć, to nie umierać
      Gdy wciągnąć kreskę Biała Śmierć, czarny film..

      Wszyscy wiedzą, że układ jest zamknięty
      Że murzynek Bambo zrobił swoje, jak z Nel Staś
      Nawet Kali ma nieswoje momenty
      I wszyscy odkładają wszystko na zaś

      [Zwrotka 5]
      I wszyscy wiedzą, że nadchodzi pandemia
      Wiemy, że po kościach rozeszła się, lecz...
      A nadzy on i ona na planecie Ziemia
      To dziś niezwykle niezwykła rzecz

      Wszyscy wiemy, jaki rozkład ról
      Lecz przy twoim łóżku będzie siedział mól,
      Który zaksięguje jak wół
      To, co wiemy już

      [Zwrotka 6]
      I wszyscy znają ten twój zapaszek
      I się zakładają, jak wcielasz im cel,
      Od krwawego krzyża na Górze Czaszek
      Do plaży na półwyspie Hel

      Wszyscy wiedzą, że przemija ten świat, 
      A Najświętsze Serce jest pełne łat
      Zaraz pęknie jak Albert brat,
      Totus Eium już od lat..

      [Refren]
      Wszyscy wiedzą, wszyscy wiedzą
      Tak to jest
      Wszyscy wiedzą
      Wszyscy wiedzą, wszyscy wiedzą
      Tak to jest
      Och, wszyscy wiedzą
      Wszyscy wiedzą, wszyscy wiedzą
      Tak to jest
      Wszyscy wiedzą
      Wszyscy wiedzą, wszyscy wiedzą

      ŚNIEŻYNKA I STRACH
      (Dialog na cztery kopyta)


      [STRACH]
      Przyszłaś do mnie dziś rano
      I obrobiłaś jak sztukę mięs.
      Tylko facet ci powie, jaki to
      Delikatny, jaki czuły gest.


      Tyś w lustrze jest odbiciem mym,
      Krwią z mojej krwi, poznam cię we स्नेह,
      Bo kto inny by mnie zechciał wziąć
      W tysiąca swych pocałunków toń?


      (Dla tych, którzy przywitali mnie)
      Nieważne, że droga nam dłuży się,
      Nieważne, że pod górę wciąż,
      Nieważne, że księżyc już zszedł
      I zapanował mrok.


      Nieważne, że gubimy szlak,
      Spisane jest, że spotkasz mnie.
      Na pewno mi mówiłaś tak
      Na pocałunków dnie.


      I kocham cię, gdy na słońca blask
      Jak lilia otwierasz płatki swe,
      A ja – to na wróble strach,
      Którego smaga deszcz.


      Strach, co strachliwie kocha cię,
      Choć ma z lumpeksu twarz,
      Ciało i wszystko, czym był i jest,
      Aż do pocałunków dna.


      Wiem, że znasz ten kłamstwa smak
      I oszustw bez zbędnych słów:
      Nauczyłaś się operować tak
      Na kolanach ojca i u matki stóp...


      Ale czy musiałaś się bić,
      By ulicę w ogniu przejść,
      Jeśli całe to nasze mieć i być
      Wisi u pocałunków tajnych miejsc.


      Numerki, odwyk i jasna rzecz:
      Wracam na Square du Blues.
      Chciałbym rzucić już tę robotę, lecz
      Podchodzi mi już do ust.


      Lecz o tobie myśl daje mi nabrać tchu,
      A akta sprawy twej kompletne są,
      Brak tylko w nich tego, czego nie zdziałałem tu
      Płynąc w pocałunków głąb.


      Nieważne, czy masz moc sił i dóbr,
      Czy opuściła cię moc,
      Czy napiszesz te kilka słów,
      Które słowiki cytują co noc.


      Nieważne, czy masz zaszczyt robić w HR,
      Czy nieregulowany czas,
      Rzucasz życie w kąt, bo masz
      Przeżyć pocałunków tysiąc pięć.


      Biegną poszły, a dziewczyny młode są,
      Bieg ten jest szansy wart.
      Los bierze stronę twą,
      Lecz szybko kończy się fart.


      Wezwanie: masz być jak widz
      W kinie, co twą pyrrusową klęskę gra,
      Lecz żyjesz, jak gdyby nigdy nic,
      Odbijasz się od pocałunków dna.


      Słyszę głosy ich na kufla dnie,
      Co czasem tak woła mnie.
      Jak ta orkiestra, co cover gra – czyżby to moja pieśń?


      Lecz gwardia nie cofa się;
      Gdy woła to, co kochasz, serce odpowie na zew,
      Choćbyś oddał tu swój życia skok,
      Tak świadczą nasz czas, nasza krew
      I tysiąca pocałunków twych mrok.


      Tak wiem: musiałaś kłamać
      I oszukiwać bez słów:
      Tak jak gdy ojciec na kolana cię brał,
      A matka tuliła do stóp...


      Wiem, że musisz tak kłamać im,
      By system ograć, zamiast się położyć na wznak,
      Lecz majątek nic nie gwarantuje ci,
      Gdy Cnota i Podstęp zerwą pakt.


      Prawdę wpędzili w szok, piękno wypędzili na bruk,
      Styl dawny ma dziś naftaliny woń,
      Bo Duch przeszedł przez próg
      W tysiąca pocałunków toń.


      A Wewnętrzne Światło twe, co
      Nie ma równych i ma gest?
      Garbię się w kolejną noc,
      Po tysiąca pocałunków kres


      Zaklinam los, nastrajam głos,
      I wracam na Avenue du Blues.
      Chciałbym rzucić to, lecz nie mogę, bo
      Jestem za cienki tchórz.


      Lecz czasem, gdy noc grzeczna jest,
      A my potulnie zapijamy żal,
      Burzymy się, zbieramy zabawki serc
      I odchodzimy w pocałunków dal.


      Tym pachnie ta o tobie myśl,
      Mam o tobie komplet akt –
      Poza tym, co mi nie umknęło dziś
      W pocałunków niski takt.


      Grałem z Dizem raz i z Dantem też –
      Brak mi było tego ich „coś”,
      Lecz raz czy dwa przygarnęli mnie,
      Wciągnęli w pocałunków blues.


      Odstawić wino chcę, jak Bóg chciał,
      Wchodzę w parkietu tłum gęsty jak w dym.
      Zespół wpadł już w weny twórczy szał,
      Serce nie cofnie się przed morzem win.


      Może musiałem jechać drogi szmat
      I obietnic tysiąc złamać, lecz
      Rzuca się wszystko, ot tak,
      By przeżyć twych pocałunków treść.


      Teraz jesteś jak Anioł Śmierć,
      Potem jak Parakleta szał,
      Czasem jak Zbawiciela Dech,
      Potem – w Belsen stos ciał.


      Nie ma odwrotu już od miłości gróźb,
      Czy meta to skoku w bok –
      Jak zaświadczono czasem i krwią
      W pocałunków równy krok.


      Przyszłaś do mnie tu skoro świt,
      Przyniosłaś słowo jak ciała strzęp.
      Tylko człowiek powie ci, że to nie wstyd,
      Tak delikatnie, czule zrobić wstęp.


      Tak delikatnie, czule w materię wejść.
      Tylko mężczyzna wie, nawet bez przejść,
      Że przynieść miłość jak kwiatu pąk –
      To przyjść bez pustych rąk.


      [ŚNIEŻYNKA]
      Tyś mój brat z lustra, krewny mój
      Z najczarniejszych snów.
      Kto, jak nie ty, by dał mi znój
      Podróży w tysiąc pocałunków znów?


      Czekałam, aż otworzysz się
      Na ulic skwar. Jeden z wielu tak...
      A ja jestem jak kula śnieżna łez,
      Tocząca deszczu z deszczem ślad.


      Topniejącą miłością wciąż kocham cię
      I fizis tą z drugiej ręki –
      Całą sobą, wszystkim, czym chcesz,
      Tysiącem pocałunków namiętnych.


      Cała ja, aż do granicy mórz,
      Przeniknięta przez seks,
      Widzę, że oceany tu wyschły już
      Modliszce, co we mnie jest...


      Docieramy na dziób,
      Syreną daję znak, że twej floty wrak
      Ma mi się rozbić tu
      Na tysiąc pocałunków. Odzewu brak.


      Przychodzisz do mnie co noc
      I ubijasz jak stek,
      Lecz baba powie ci, że większą moc
      Ma czułych obelg stek.


      Tyś mój w krzywym lustrze wizerunek jest,
      Jesteś jak koszmar śniony dzień w dzień,
      Jak zapomniany chrześniak, co już wchodząc w sień,
      Woła na ratunek i składa ci
      Na czole obśliniony pocałunek.


      (Dla tych, którzy mnie powitali w tym...)
      Weszliśmy tu nie do siebie jak w dym,
      Wgryźliśmy się w seks jak w steak tartare.
      Sami, choć dwoje nas jest, bo chce nam się wbić
      W ten słodko-kwaśny smaku czar...


      Mój bliźniaku z lustra, mój bliski krewny,
      Poznałbym cię przez sen.
      Kto, jeśli nie ty, przyjąłby mnie
      W tysiąc pocałunków namiętnych?


      Wzdychamy na los; poprawiamy włos
      I wjeżdżamy na Autoroute du Blues.
      Próbowaliśmy rzucić to nasze coś –
      Cóż, na inny rejs sił nie mamy już.


      Lecz śnieżynka i strach wciąż mają to... cóż,
      Miast miłości – z wyprzedaży twarz,
      Miast szału ciał – goryczy czar,
      A pocałunków czar dna dosięgł już.


      Lecz gonitwa trwa, wieczór młody wciąż,
      Śnieżynka i Strach wciąż nie są bez szans.
      Za chwilę wygramy, a potem raut –
      Dzisiaj zacznie się nasza passa pass!


      A kiedy wezwą nas, byśmy zdali rzecz,
      Jaką im odpowiedź dasz?
      Jakie życie? Życie poszło precz.
      Pocałunki? Ważne, co w kieszeni masz...


      A kiedy mnie wezwie On, bym spowiadała się
      Ze stanu, w jakim jest cały ten kram,
      Odpowiem: życie? Życie przeszło w cień,
      Lecz tysiąc pocałunków w kieszeni mam.


      Przyszliśmy tu w ostatnie dni,
      Podtarliśmy się o Twego Słowa strzęp.
      Skalaliśmy wszystko, to co dałeś Ty,
      Na Twą czułość ogarniał nas śmiech.


      Lecz delikatnie chcemy wciąż w tę materię wejść.
      Wiemy, przeszedłszy przez ucho Twych przejść,
      Że miłość trzeba nieść jak kwiatu pąk –
      I do Ciebie przyjść bez pustych rąk.

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...