Pociąg, stacja ósma

[Mrucz mi]

Trzeci (Aplastamiento de las gotas):
Nie wierzyłaś, że dni, które mnie się przytrafiły, mogą trafić się i tobie. Ale zobacz, burze zdarzają się w październiku. Koła szorują asfalt, a mimo to nie da się zagłuszyć szmeru wody spływającej po ścianach, uwięzionej w okiennicach starych drewnianych domów. W końcu ciebie też ktoś zepchnął z muru, na którym tak kochałaś siedzieć z nogami owiniętymi w ciepłe powietrze, rękoma sięgając ostatnich liści na drzewach.

Ale pomyśl, nikt nie lubi patrzeć, jak chcesz wstać, a nie możesz, bo mur jest śliski i zimny, nie ma się czego złapać. Powój już dawno usechł i teraz pęka ze chrzęstem, kruszy się pod twoimi palcami. Ale nie martw się, ktoś ci pomoże, mam nadzieję że już na zawsze

będziesz widzieć, jak krople deszczu próbują się wdrapać na krawędź liścia czy sznur, na którym wiesza się pranie, a potem i tak giną, biedne małe krople.

Drugi (Circe):
Połóż się już i przestań się bać, pamiętaj, że zawsze możemy uciec gdziekolwiek, byle do ludzi. Tu milczą ulice, a wiatr jest tak silny, że z przystanków powyrywał ławki. Nie mamy gdzie usiąść, zajęte wszystkie miejsca. Bilbordy spadają nam na głowy. Oni czają się w pustych okiennicach, za wybitymi szybami, wypełzają spod samochodów. Samoloty jak pociski przecinają niebo. Uciekamy, pod ziemią są całe światy, płyną rzeki i ulice; wrzeszczą czarne, samotne ptaki.

Między kłębami chmur przelewa się noc i twój strach, ale pamiętaj, że ja będę zawsze chronić twoje nagie i piękne ciało, a jeszcze kiedyś będziemy patrzeć, jak bezgłośnie spada śnieg i usypia ogrody.

Pierwszy (Todos los fuegos el fuego):
Mamo, uśmiechnij się chociaż raz na mój widok. Chciałaś mieć drugą siebie i żeby jej lepiej poszło niż tobie, no ale niestety, jest tylko dziewczyna, która potrafi opowiedzieć ci o tym, że październik wdarł się do miasta, przeskakiwał przez płoty i wślizgiwał się przez niedomknięte bramy, a teraz bluszcz spływa z budynków czerwonymi strugami, rozlewa się na ziemi, zapala pod stopami i w progach piwnic.

Nie mam pieniędzy mamo, ale przecież czas jest cenniejszy, trzymam go w garści i nawet ziarenko nie wysypało się spomiędzy palców. Nie martw się, piasek już niedługo zasypie nam twarze - ty na to czekaj, a ja będę chodzić z nią za rękę po mostach pachnących solą i patrzeć w wodę zieloną, milczącą.

[Anna_Para]

Ok.:))) Jak poprzednie "Stacje"- świetnie! Poetycki monolog wewnętrzny mądrej, wrażliwej poetki! Pozdrawiam, Para

[Magda_Tara]

zgadzam się z Parą!
Tara
:))

wiesz, Mruczmi ??? w świetle dyskusji (nieopodal)...
cóż, jestem mondra!

nie odrzucać, kochać, pokazywać!
albo na odwrót!
:))
bardzo mi się podoba! z nieopanowanego łakomstwa zagarnęłabym to do "swojej" prozy!
buziak!

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ZA MAGDĄ, SIE PODOBA,
MADRY, WEWNĘTRZNY, PSYCHOLOGICZNY TEKST, BYM RZEKŁA
CMOOOK

[Oxyvia]

Mnóstwo tu obrazów. Pełnych lęku - tak to odczuwam. Jest ucieczka, nalot, podziemne światy, samotność, rozczarowana i karcąca matka. No i w poincie - ponura kwintesencja: i tak wszyscy niedługo umrzemy, więc po co się martwić czymkolwiek.
Strasznie depresyjny utwór. Znacznie bardziej niż poprzedni z serii. Przynajmniej ja tak odczuwam.
Ale język i obrazowanie oczywiście świetne.

[Pan_Biały]

widzę tę scenę na deskach teatru. Przedwojenna kamienica, kuchnia z obdrapaną tapetą w kwiaty, kilka półek na ścianie, kredens, zlew z nieumytymi garnkami, w kącie głośno mrucząca lodówka a na środku stół (może być okrągły). Przy stole siedzą na krzesłach matka zapatrzona w ścianę i córka która deklamuje swój depresyjny monolog.
Obrazowo bardzo. Klimat dobrze wyczuwalny.
poezja w prozie, czy proza w poezji nie wiem, w sumie nie ważne utwór sam się broni.
pozdrawiam
r

[kasiaballou]

po raz kolejny (nie jestem tu po raz pierwszy) czytam i czytam z dużą przyjemnością.
sprawnie kierujesz piórem, obyś równie sprawnie uchwyciła stery życia - wiatru w żagle Mrucz Mi i pisz - dziel się tym niesamowitym potencjałem wrażliwości, piękna, mądrości, spostrzegawczości i bogactwa językowego.

pozdrawiam
kasia :)

[Mrucz mi]

Anna Para - ależ mi miło, że się podoba! :)

Magda Tara - dziękuję bardzo za zrozumienie, przeczytanie, za arcymiłe słowa i wsparcie! Tylko siedzieć i siedzieć z uśmiechem na twarzy :)
Zuch czytelniczka :D

zak stanislawa - dziękuję!

Joanna - no tak, właśnie miałam zrobić takiego zgrywa (i chyba mi się udało :D), że w stacji o pocieszaniu płaczących niewiast jest "pocieszanie", ale zgoła inne, niż tytuł by wskazywał. Chciałam tak przewrotnie pocieszyć smutnie, miałam nadzieję, że tak będzie ciekawiej :)

Pan Biały - dziękuję. cieszę się, że tekst trafił i wyobraźnia zaczęła pracować.
P.S: wyreżyseruj więc ;)

Kasiu - spaliłam buraka :D jezu, dzięki! ale... naprawdę przesadzasz :)

Kolektywnie:
Pozdrawiam wszystkich bardzo, bardzo serdecznie i jeszcze raz dziękuję.
Podtrzymujecie mnie wszyscy na duchu, dodajecie weny i wiary w siebie, jesteście super :D

[BARBARA_JANAS]

Co ja będę sie powtarzać, że to się świetnie czyta, no i ten klimat, no i ta wyczuwalna łatwość pióra...ech...Ale...ale...wyłapałam pewną nieścisłość, o tu :
Tu milczą ulice, a wiatr jest tak silny, że z przystanków powyrywał ławki. Nie mamy gdzie usiąść, zajęte wszystkie miejsca.
Skoro, wiatr powyrywał to dlaczego zajęte...no...dlaczego?

Pozdrawiam najedzona...:))