Pieśń o obcej reszcie

[Karol Samsel]

przyjdź do mnie niepewnie
tak jak przychodzi się do ludzi
tracących wprawę i nadzieję
jak odwiedza się dzieci
które zwątpiły w niejasność

módl się za mnie
nawet jeśli rozmodlę siebie
na najmniejsze kostki łacińskich
oramus fratres modlitw

nie módl się do mnie nic nie da
błąkanina po zmroku w ciele
którego nawet święta felicyta
nie okrywa na czas opatrunkiem

przyjdź do mnie w przebraniu
tak jak przychodzi się do istoty
zwiniętej w długą podróż
jak odwiedza się istnienie
rozgrzane ciepłem mieszkania
w którym wybuchł pożar

dopóki jestem przed sobą
świadczę o obcej reszcie
i nie brak mi świata całości
i brak mi świata całości

[Goliard]

przystanąłem.
zrezygnowałbym tylko z ostatniego wyrazu. cała reszta, jak dla mnie, gra w odpowiednim tonie...
pozdrawiam.

[Stefan Nawara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kluczem jest zapewne ostatni fagment.
Najbardziej elementarnym,pierwotnym podzialem świata
jest przeciwstawienie Ja - NieJa.
Na nim opiera się każde przeżycie swiata i każde slowo
z tej opozycji powstaje.
Wiecej,o Sobie wiemy tylko tyle, ile o Innym się dowiadujemy.
Przez NieJa poznajemy Ja, bo to nasze jedyne, najlepsze lustro.
Czasem NieJa jest obce, z czasem je przyswajamy.
Bez poczucia obcości tego,co nami nie jest, świat nie zespoli
się nigdy w calość. Bo by widzieć calośc trzeba najpierw dzielić
na części.
Może to źle zinterpretowalem, ale wiersz Pana do takich refleksji pobudza.
Zresztą niepotrzebnie się mądrzę, bo czuć tu porządne seminarium filozoficzne.
A przy okazji. To b. piękne stwierdzenie:

dopóki jestem przed sobą
świadczę o obcej reszcie

Pozdrawiam
stefan

[Aleks Kleks]

kilka szczegółów ale generalnie wiersz "zwinięty w daleką podróż", z klasą napisany

[Karol Samsel]

Dziękuję, Goliardzie. Ostatni dystych jest parafrazą różewiczowską, dlatego myślę, że powinienem to pozostawić w niezmienionej formie. Dokładnie: wiersz "Bez", Różewicz kończy tekst słowami - życie bez boga jest możliwe/ życie bez boga jest niemożliwe.

Stefanie, w zupełności się z Tobą zgadzam. Świetnie to ująłeś i tak właściwie to jest znaczenie tych dwóch wersów, które przytoczyłeś. O spotkaniu Ja i Nie-Ja pisali pokantyści tacy, jak Fichte, Schelling, także wielki Hegel. Rodzimy się przez Nie-Ja, a potem go zdradzamy w imię nowego, wyabstrahowanego specjalnie dla nas Ja.

Dzięki, Aleks. Może kiedyś zwój tego tekstu zostanie rozwinięty.

Pozdrawiam serdecznie.

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kawał wiersza, Karolu.

[kasiaballou]

samopoznawanie przez przez poznawanie świata, w zderzeniu z tym światem właśnie
i ileż w tym pokory...
dobry wiersz - błyszczy.
pozdrówki
kasia

[Tali Maciej]

mam odczucie, że tekst ma za duży bagaż , nie wiem jak to wytłumaczyć, tak jakby niektóre słowa były zbędne, odchudziłbym, anoreksja w poezji nie jest chorobą, a na smukłości mężczyzna lubi zawiesić oko(-:
pozdrawiam

[Rachel_Grass]

ludzki, przejrzysty wiersz wyszedł. to je dobre! ;)

[Karol Samsel]

Dziękuję, Fanaberko:).

Dziękuję, Kasiu, szczególnie za dostrzeżenie pokory peela, od tego zaczyna się przecież zgoda i odpominanie.

Dzięki, Maćku, spróbuję coś z tym zrobić, choć jeszcze nie wiem, jak się do tego precyzyjnie zabrać. Potrzeba czasu - to naturalne.

Dzięki, Rachel. Wreszcie po prostu twarzą w twarz, prawda:)? A propos przejrzystości - polecam świetną książkę Marka Bieńczyka na ten temat.

Pozdrawiam.

[Rachel_Grass]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, wreszcie jesteś ze swoim po(d)miotem blisko czytelnika, nie na wielkim ekranie, gdzie się wiele dzieje, ale trudno tłumaczy na świat poza salą kinową. bardzo mnie to cieszy ;)