Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spotkałem cię kiedyś
jesienną dojrzewaniem
darzyłaś owocami
w obfitości

posyłając uśmiechy
napotkanym twarzom
aromatem wnętrza

*z dobrej studni sznurek przy wiadrze
nie pęka skoro podchodzą szczerzy
i nabierają do woli a ona po prostu
się cieszy że procentuje w ludziach


czerpiąc z siebie niczym ze źródła
promieniujesz kochaniem
i uczysz być szczęśliwym

nawet gdy strach
wytrzeszcza oczy
nie boję się

dzięki tobie

* Tomasz B.

Opublikowano

Piękny wiersz, dawno takiego liryzmu nie czytałam u Ciebie, to wiadro nie brzmi najlepiej,
ale ma sądzę u Ciebie jakiś sens i jest dla przesłania. ... jak i sznurek ... ten smutny sznurek, którego i pewnie sami nie widzimy, ale jest ...
Po co widzieć, zresztą prawda ? zadała bym takie pytanie. Ważne, że jest. I owszem
sznurek i wiadro zostaną po to by nimi być. Reszta się nie liczy.
Tak tą treść odbieram po swojemu (czego my.my nie rozumiemy) ale piękniej coraz piszemy...bo i gdzieś przemyka w wierszu tylko ... ten ton, który wyczuwam, że się coś gniecie, bo nie słychać pieśni ...,która pobudza. To wynika z człowieka, poczucia na co go stać. Tak.
Smutnie odbieram też..., że niektóre słowa niepotrzebnie ubierane są...w coś co je spłyca, gdy nie dają siły i natchnienia. Mimo wszystko całość wypada dobrze...
Po mojemu też tak... w tych słowach wyczuwam, tylko że, gdzieś w nieujawnionym ich zamyśle.
(;) pozderki

Opublikowano

Witam szumem jesieni ;)
piękny wiersz,
o uczuciach tych ciepłych i serdecznych,
troch_ się boję, ale chyba dobrze zrozumiałam treść,
w każdym z nas jest takie dobro,
co bije wewnętrznym ciepłem, czasem wystarczy uśmiech….
ważna jest odwaga-by je rozdawać.

podoba mi się każde słowo w tym wierszu :-)
a całość wiruje w tańcu.
pozdrawiam ciepełko J.S.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witaj Cammomille.
Cieszę się, że wiersz Ci się podoba, choć nieco "uwiera" wiadro i sznurek. Jednak zwróć uwagę, że ten fragment napisany kursywą to nie moje słowa, to cytat, więc nie mogłam zmienić. Ponadto właśnie ten fragment jest bardzo wymowny - studnia, z której się czerpie wiadrem" jest metaforą sięgającą "głębi" zawartej w wierszu.
Dziękuję.

Serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


czuję niedosyt Krysiu.
gdyby tak peelka na finał dodała kocham Cię, to Krysiu bym oszalał
ja wiem że może byłoby zbyt wylewnie ale raz się żyje:)
wiersze z dedykacją zawsze są na serio i ja też na serio tak jak zawsze - dobry wiersz
*z dobrej studni sznurek przy wiadrze
nie pęka skoro podchodzą szczerzy
i nabierają do woli a ona po prostu
się cieszy że procentuje w ludziach
- a tym fragmentem jestem zachwycony
pozdrowienia
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


czuję niedosyt Krysiu.
gdyby tak peelka na finał dodała kocham Cię, to Krysiu bym oszalał
ja wiem że może byłoby zbyt wylewnie ale raz się żyje:)
wiersze z dedykacją zawsze są na serio i ja też na serio tak jak zawsze - dobry wiersz
*z dobrej studni sznurek przy wiadrze
nie pęka skoro podchodzą szczerzy
i nabierają do woli a ona po prostu
się cieszy że procentuje w ludziach
- a tym fragmentem jestem zachwycony
pozdrowienia
r
Ech, entuzjasto, miło, że tak spontanicznie reagujesz (ja też zazwyczaj podobnie) :))) tylko maleńkie sprostowanie...to peelka doswiadczyła takiego "wyznania" (z wdzięczności) od ukrytego w tle peela i była nie mniej jak Ty zachwycona :))))) więc jak tu nie opublikować czegoś tak poruszającego? :))))))

dziękuję za miłe i ciepłe słowa

serdecznie pozdrawiam "r" vel Pana Białego :-)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Anno, chyba czegoś nie zrozumiałaś albo ja? "Męski peel" w tle (wyżej napisałam) a peelka na pierwszym planie, ja tylko autorka i zapewniam w całej pełni
k o b i e t a :)))))))))))...wydaje mi się, że utożsamiłaś autora z podmiotem lirycznym, co wcale nie musi być jednoznaczne...
Dziękuję za koment, którym mnie rozbawiłaś :)))))

Serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia (niewiasta:))))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew jak zwykle, dzięki za komentarz! :)
    • @Paulina Dreko sama prawda! :)
    • Różaniec potężniejszy niż broń Różaniec kwiatów liliowej róży ma woń. Różaniec Miłości szlakiem przeżyty. Różaniec z duszy przeżyć uszyty. Różaniec najpiękniejszej duszy taniec. Różaniec życia mego kompanier Różaniec uśmiechu posłaniec Różaniec mój pokorny wybraniec Różaniec siły nosiciel Różaniec mój miły pocieszyciel Różaniec bogaty wnet marzyciel Różaniec stały mój obrońca. Różaniec promienieje odblaskiem słońca Różaniec moc jego trwa bez końca. Różaniec który daje mi siły, mój miły. Wybraniec duszy który we mnie niepokój ducha zawsze skruszy, mnie wysłucha cichym szeptem w stronę ucha. Przytuli ukoi uleczy, i pokornie mą duszę pocieszy!.
    • „Tam i tu”   Kiedyś z pewnością nadejdzie ten mój dzień, nikt go już za nic nie powstrzyma. Kiedy moje „ja” zamieni się w cień, a dusza moja będzie go wstrzymywać.   Trzymać i puszczać — niechętnie, powoli, żałobie miejsca płaczem ustępując. I gdy moje ego z siebie się uwolni, to pójdę za nią tam, gdzie jej oczekują.   Dochodzę, ale jakbym nie miał siebie, i czuję, że w sobie jestem, nie wchodząc. Nie widzę słońca ani gwiazd — ale wiem, że nie smutno mi pod mej duszy wodzą.   Trochę szaro i ponuro, nieznano. Przyzwyczaić się będzie trzeba — to początki. Bez słów jakieś rozkazy wydano, choć to koniec, rodzinne czuję się wątki.   Byłem tu już kiedyś — pierwsze myślenia, jednak jakoś cudem do życia wróciłem. Wpuszczony chyba tak, dla zwiedzenia, chwilę tylko, parę sekund przebyłem.   Tu trafia się na zawsze! — niektórzy snują, bo w miejsce to wchodzi się tylko raz. Ludzie wejść tu boją się, panikują, te wymiary zna tak niewielu z nas.   Niewielką różnicę w nich zauważasz, kiedy strach kończy rozpacze i żałości. I nie dziwisz się już, i nie rozważasz o dwóch tych światach — na dziś i na wieczności.   Leszek Piotr Laskowski
    • @andrew tenis modnym sportem:) może na emeryturze zacznę grać:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...