słyszę jak śmiejesz się do mnie

[anna_rebajn]

pamiętam było lato
cienie drzew ciągnęły się za mną
wzdłuż wąskiej parkowej alejki
(kasztany nie kwitły już dawno)

umieranie nie boli
rąbkiem uśmiechu ocierałaś łzy
nie płacz zdawałaś się mówić
z dnia na dzień rozluźniałaś uścisk

(płakałem nad sobą)

jeszcze nie pachnie skoszoną trawą
ktoś karmi łabędzie
już wiem
zapamiętuje się drobiazgi

(zabawne)

[Pan_Biały]

niestety nie mogę uchwycić klimatu, może jesień już blisko
pozdrowienia

[anna_rebajn]

Eksperymentuję z formą wiersza, dlatego jestem Ci wdzięczna za komentarz :-)). anna

[Nessa Isilra]

jeszcze nie pachnie skoszoną trawą
a gdyby tak od tego zaczac? ladna, nostalgiczna fraza i plynie.
Rozumiem, ze pierwsza i ostatnia maja byc klamra, tlem do 'akcji' w drugiej? Cala pierwsza jednak, to dla mnie dlugie zdanie poprzecinane enterami, malo poetyckie to to. Nie nastraja, i jak wspomnial Pan Bialy ciezko wbic sie w klimat. Nawiasy draznia,
mnie przynajmniej. Wstrzyknelabym mu dawke niebanalmosci wieksza.
dygam ; )

[Anna_Para]

Pointa wiersza jest:zapamiętuje się drobiazgi! Czytelne, mądre, sama prawda! Czyjś głos, gest, uśmiech, ruch ręki...ładnie, pozdrawiam, Para

[Fly Elika]

piękny i ten, jak i że sobie miłe gesty zapamiętujemy...