Wspomnienie Jana Lechonia [Ze starej apteki ] POPRAWIONE !!!

[adolf]

Zerkam za horyzont. Z nieba osuwiska
Mały, złoty kamień spada w czarną studnię.
Plusk. Cień się wylewa i zastyga w górze;
Okular księżyca nad nim blado-błyska.

To Jan Lechoń wyszedł ze swojego zdjęcia –
W zielonym moździerzu me serce ugniata!
Brzdęk. Potrącił próbkę nieważkości Geista;
Lotność na mnie wylał i chce żebym leciał!

Choć wzrok porozwiewał firankę wersową
Białe światło przeszło przez okienka kartek
Pachnąc chrzanem, mąką. Lecz ja majerankiem
Dopisuję kropkę nad polewką nocną.

Nie mogę się zgodzić, jako kropla wiatru
Wrócić w dawne strony, zawiać w Polskę starą
O nie, ta się przyda, jak olej zegarom
Szarych Miast trybikom i kukułce z parku.

Lepiej o Lechoniu wróć do fotografii
Zobacz jak inaczej noc czyta kolory
noc, co się z gwiazd zwierza ucząc cię pokory.
Gdy ozłacasz Polskę czarnymi wersami.

[HAYQ]

Jak zwykle nastrojowo u Ciebie Adolfie. Ładny, delikatny wiersz.
Spróbuj może coś jeszcze zrobić z "lepiej o Lechoniu..." Konkretnie o to"o" mi chodzi :)
i może warto by zmienić dokładny "błyska'jący" rym w I strofie. Nie mam wątpliwości, że dasz radę.
Pozdrawiam.

[Judyt]

nie znam Lechonia jeszcze, ale podoba mi się
ładnie i zgrabnie powplatywałeś te przyprawy
gratuluję, J. (: płoniaście

[teresa943]

znów pięknie...zaczytana jak zwykle podziwiam :)))))

serdecznie pozdrawiam :-)
Krysia