szczelina

[Magnetowit_R.]

leżała cicha w kącie skulona bez sił
a dźwignęła mnie na barki
obmyła pysk z kolażu błota
łez i krwi

milczała
samobójcy oddają innym

karmiła
patrząc jak znów pożeram codzienność
uśmiechała się z nad pustej miski

była
gdy zarosłem chitynowym pancerzem
pełen wściekłości i pogardy
deptałem wrogów wszystko dookoła
i Ją
czekała

opętanie opamiętanie
dziś dla niej dla mnie
w pancerzu wykułem szczelinę
przeciska się i chowa w torbieli ciepła
które poznaję
dzięki Niej.

[Bea.2u]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piękny wiersz, pięknie ujęte relacje.
/b

[HAYQ]

wiara i miłość cuda czyni
jedna i druga zaślepia
rozum zwyczajnym osłem
przy nich choć wie
dział przed
co brały ślepia
:)
Wiem, trochę nie na temat - poza jednym, że jedna z tych pań,
albo obydwie na raz, biorą udział w Twoim wierszu.
Chyba, że zapomniałem o Nadziei, ją rzeczywiście "samobójcy oddają innym".
Jednak z dwiema pierwszymi właściwie czynią to samo.
Nie szokujesz tym razem, ale podoba mi się
- jedna literówka "znad".
Pozdrawiam.

[basia gowska]

Każda rzecz ma szczelinę,
przez nią
przeciska się światło (H.Hesse)

niebanalnie i szczegółowo opisałeś
drogę, trwanie
i moc, która cirpliwa jest i zwycięża
życzę wszystkim peelom takiej Jej!
a sama wezmę wiersz jako instrukcję obsługi faceta
pzdr

[Rachel_Grass]

dawno mnie u Ciebie nie było i widzę, że dalej siedzisz w tym samym brutalnym obrazowaniu. czy się imo rozwinąłeś, to ustalę, jak przeczytam więcej nowych, ale wydaje mi się, że coś się ruszyło na Twoim łez padole ;)