Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

już nie sięgasz po tło nad falezą
w Głębię Romanche nie krzyczysz

wektor nie wart zachodu
odcięty przez słuchawki

głos
unosi oddech
drżą usta
oddech podnosi powieki

rzęsisty deszcz usypia
w kosmatych płatkach

obrzucasz świat śnieżkami

już sięgasz po tło nad wzgórzem
krzyczysz w czubki sosen

we wszystkie szczegóły
tego drobnego śniegu
co tworzy zaspy na wietrze

Opublikowano

wrócę tu jeszcze raz, coś mam nie tak z wzrokiem jednym okiem widze wszystko ok, a drugim mi mgła wszystko zasłania :P :P wiec sie skupić nie mgoę, ale mimo to znalzłem urcozy wers

już sięgasz po tło nad wzgórzem
krzyczysz w czubki sosen

jeszcze wrócę :))

pozdr.

Opublikowano

Więc wracam do ciebie poprzez ruchome plaszczyzny monitora i koment ten ci posyłam :))

z oczami już dobrze, choć mogło być lepiej, lecz ręce są dzisiaj... ach, wstyd mówić, zbolałe,bom wrócił z budowy (od mojej znajomej) a tam trzy godziny rów długi kopałem, :) No wiem, że robota, lecz jak tam odmówić, chłop wielki, a ciężar zaledwie trzy strony>, więc wiersze rzuciłe, ach biedne i z potem robiłem co mogłem, ot chwila roboty. Lecz jak tam odmówić trzech ludzi, dwóch starców, i ja taki nierób z tomikiem nieważkim, ?? :))

a co do iwersza cudowna melodyjka :)) czy jak to się tma ziwe, czyta się pieknie, wiersz wzburza wersami, a te białymi bałwanami kropek biją w me oczy takimi cudeńkami jak:

we wszystkie szczegóły
tego drobnego śniegu
co tworzy zaspy na wietrze

to ejst poezja, i to przez duże O, bo p jest tak wielkie, że jest większe od wszechświata :)))

Opublikowano
Koment dla Agaty Lebek :))


Przez ruchome płaszczyzny naszych monitorów
wzburzone falą światła na ciekłym krysztale
posyłam ci komenta - kwiat na łące forów
chociaż moja planeta o całą barw gamę
różni się od tej twojej, lecz centrum elipsy
mają przecież to samo - to serce artysty.

Pamiętasz jak ci mówiłem, że jedyny ciężar
jaki palce udźwigną to płatki tomików
wzburzone sonetami o wzorku Homera
z wielką ilością liter - czarnych pęcherzyków
Ale każdy scenariusz życie tnie na światło -
najcichszą recytację i widownię małą

Dziś wiem: się pomyliłem, lecz któż by się nie mylił
mając przed sobą Słońce i zarazem Księżyc
Mam grono, naszą-klasę, wiec z każdym i nikim
jestem w trakcie rozmowy, ale bez przysięgi
że horyzont mi wyślą i się wkleję w niego -
Jestem Bogiem dla wszystkich - nie dla mnie samego

Jeszcze dreszcz tak niedawno po wersach biegł kropką
I Lechoń stał na wzgórzu, Słowacki brał lirę,
a dziś ach te me ręce poddały się bąblom
są w czarnej wydzielinie jak żałobnym kirze
Lecz jakże bym miał zwątpić w to co'm sam obiecał
Sam wosk nawet najlepszy, bez ognia - nie świeca

Istnieje coś szczerszego niż prezent "git-chłopak"
co w adresie (explorer) gubi wszystkie wu
co się nie mieści w mailu, bez cen w euro-gąbkach
co stąpa poza kłamstwem, nie w sieci a tu.
A cóż to jest? Bezkształtne… z błękitu kokardą
darmowy software z sieci. A nazwę go PRAWDĄ


Opublikowano

przeczytałem sobie twoje trzy wiersze wstecz i muszę przyznać, że posiadasz spory zasób słów, którymi potrafisz oszukiwać na tyle, żeby wytworzyć złudzenie wiersza; z tych trzech które czytałem, ten jest najdziwniejszym złudzeniem wiersza; one, te złudzenia, dla mnie nawet nawet brzmią, ale nijak ich nie rozumiem, nawet na wspak, czy na jakiś inny osobliwy siak - autentycznie;

pozdrawiam

Opublikowano

to ja od razu powiem, żeby nie było że jestem znakiem towarowym wazeliny technciznej, wiersze oceniam przez pryzmat własnej wizji wiersza (nci w tym dziwnego) a więc jezeli zobacze w ncih wspaniały obraz czy cudną metasforę wtedy mi się podobają :))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



to jest to!
dla mnie te złudzenia że tak powiem cierpią na brak obrazów; chociażby takich jakie potrafi wywołać peper, dzie wuszka, bad trip, Samsel czy Sojan
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mam tak samo jak ty, tylko widzisz, jakość metafory jest indywidualnie oceniana, a dla mnie przykład który podałeś, jest zwyczajnie mało ciekawy: rzęsisty deszcz i kosmate płatki...to jest, hm, standardowe aż nazbyt; oklepane, nienowe, nawet pretensjonalne ;)

pozdro
Opublikowano

Adolfino ;) Serdecznie dziękuję za dużą dawkę pozytywnych emocji. Chciałabym odpisać wierszem, ale w tej chwili nie potrafię.
Posyłam link do wiersza, który był jednym z moich pierwszych, wyuczonych na pamięć w szkole podstawowej. Recytacja zajęła mi większą część lekcji j.polskiego i wszyscy mieli radochę. Ten utwór jest dla mnie taki jak ten śnieg - smaki dzieciństwa, sam rozumiesz ;)
www.poezja.org/index.php?akcja=wierszeznanych&ude=2254
Pozdrawiam.
P.S. Kiedy się wreszcie dowiem jak masz na imię ???

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ależ proszę bardzo :)) Przemek :))
a wiersz pamiętam :) co ciekawe nigdy nie napisałem mojego romantycznego iwersza, ktory miałbyć kalką romantyczności. Tylko, że w tej wersji dwoje kochanków miało się utopić pod wielkim drzewem w jeziorze. I roamtyk miał mówić, że wielki wąż wciągnał ich do wnetrza i oplotł by tam zostlai iwecznie, a klasyk miał pwiedzieć, że tak naprawde rzucili się do wody, zaplątali się w konary i uton,eli :))

pozdr!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi także, że nie rozumiesz moich wypocin, może na to masz jeszcze czas.
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równoznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ależ proszę bardzo :)) Przemek :))
a wiersz pamiętam :) co ciekawe nigdy nie napisałem mojego romantycznego iwersza, ktory miałbyć kalką romantyczności. Tylko, że w tej wersji dwoje kochanków miało się utopić pod wielkim drzewem w jeziorze. I roamtyk miał mówić, że wielki wąż wciągnał ich do wnetrza i oplotł by tam zostlai iwecznie, a klasyk miał pwiedzieć, że tak naprawde rzucili się do wody, zaplątali się w konary i uton,eli :))

pozdr!

Wow, to jest zdarzenie na skalę światową Przemko :))
Dobrze mi z tą wiedzą, bardzo :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi, że ich nie rozumiesz, może na to masz jeszcze czas...
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równocznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.

nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorska to forum - ponoć liczy się nie ilość lecz jakość. zresztą jak ty komentujesz, no weź;

nuży mnie Twój sztuczny wieczny uśmiech;

miłego
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Myślę że niepotrzebnie zasłuchałeś się mocno w jeden z moich linków muzycznych ;)
www.youtube.com/watch?v=UWb1xaFn0b4
ale to nie szkodzi, piosnka fajna - prawda Tomku?
Nie szkodzi, że ich nie rozumiesz, może na to masz jeszcze czas...
Wymienionych przez Ciebie Autorów też czytam i często gęsto komentuję (pozytywnie) w przeciwieństwie do Ciebie ;) Zdarza Ci się sporadycznie.
Niezrozumienie nie jest równocznaczne z oszustwem.
W kraju gdzie są tylko dwie pory roku - ciepła i zimna i gdzie ciągle pada - kosmate płatki są niestanardowe ;)
Pozdrawiam.

nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorsja to forum. zresztą jak ty komentujesz, no weź

miłego

Tak jak potrafię - szczerze.
Czy szczerość to dziecinada? W pewnym sensie tak ;)
Gdybyś zobaczył mój uśmiech inaczej byś śpiewał.
Nuży mnie Twoja pseudo trauma.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie wdam się z tobą w polemikę - nie warto;
powiadasz, ze mam czas na rozumienie jeszcze; i że może kiedyś mi się uda rozumieć: nic tu po mnie w świetle takiej dziecinady

lika nawet nie sprawdziłem, bo i po co; komentuję kiedy mi się podoba, a to nie licytacja komentatorsja to forum. zresztą jak ty komentujesz, no weź

miłego

Tak jak potrafię - szczerze.
Czy szczerość to dziecinada? W pewnym sensie tak ;)

philozophia ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • miałem dwadzieścia lat a moja miłość dziewiętnaście pojawił się ten trzeci na imię daliśmy mu Dawid jest pięknym człowiekiem
    • Nasz przedział sypialny ma dwa miejsca leżące. Na jednym ja, na drugim kot. Pomiędzy nami atlas gwiaździstego nieba – nikomu już niepotrzebny w dalszej podróży. Na pokładzie panuje cisza, ale niech to nie zmyli. Dom jak lustro odbija nastroje. Wystarczy się wsłuchać. Pokładowy czas na chwilę przerywa swój bieg i bije dziesiątą.   Nikt z nas nie wie, w jakim miejscu się znajdujemy. Już dawno pomyliliśmy kurs i zamiast uparcie wracać na główne szlaki, krążymy w próżni. Nie ma potrzeby nazywać mijanych planet. Dopóki układają się w spokojne wieczory, nie ma potrzeby niczego zmieniać. Kubek ciepłej herbaty. Za oknami polarna noc odciska na śniegu ślady stóp zwierząt.   Kto nie chciałby zostawić wszystkiego za sobą? Narodzić się na nowo i mieć możliwość wyboru z bagażu doświadczeń rzeczy, które wydają się interesujące. Mam tutaj książki – zbyt wiele książek, by próbować je czytać. Mam także miłość, którą noszę w sobie jak światło potrzebne do życia. Jest moją nawigacyjną boją. Chyba jedyną, innej nie miałem.     grafika: mój dom

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Kamil Olszówka Życie to piękny cud.    Pozdrawiam serdecznie  Spokojnego dnia 
    • Najszanowniejsi... Gdy tylko polski Internet obiegła wieść o napisaniu przez Jasia Kapelę trzydziestu tekstów o tematyce proaborcyjnej w ciągu jednego roku, po zapoznaniu się z częścią z nich zastanowiłem się mimowolnie czy ja zdołałbym napisać trzy wiersze o wymowie antyaborcyjnej w ciągu jednego tylko wieczora… I nim zdążyłem się nad tym dobrze zastanowić już kilka rymów przeciwko aborcji napłynęło mi nieproszonych do głowy…   Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!... I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...     ,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”         Choć w obskurnych lekarskich gabinetach, Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat, Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza, Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,   Choć niejedna wymodlona ciąża, Podług diagnoz była zagrożona, A rozbudzona w sercu matki nadzieja, W ułamku sekundy niekiedy gasła,   Choć natrętna proaborcyjna propaganda, Niczym straszna upiorna zjawa, Usiłowała w ich myśli przenikać By zamęt i zwątpienie w nich siać…   Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości, Załganych pseudoekspertów opinie i głosy, W pamięci tak wielu z nich się wyryły, Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę, Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę, Uśmiechając się zarazem serdecznie,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy biorąc na ręce swe dziecię, Słowami przyobleczonymi w cichy szept, Obiecywała mu życie szczęśliwe,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice, Pochwycona silnym wzruszeniem, Pierwszy jego ujrzała uśmiech,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy pewnego dnia niespodziewanie, Padło z dziecięcych usteczek… - Mamusiu kocham cię…   ,,W oku niejednej matki”        Gdy w murach kościołów gotyckich Światło padające z kolorowych witraży Na twarze roześmianych dzieci, Migocąc wesoło na nich zatańczy,   Gdy maleńkie rączki dziecięce, Uczynią znak krzyża na czole, W niejednym stareńkim kościele, W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy ukradkiem łzę, Która perląc się w jasnego dnia świetle, Przetnie niekiedy blady policzek,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy winy poczucie, Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień, Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…   I niejedna młoda matka, Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach, Wzruszona w głębi matczynego serca, Pobiegnie myślami do tamtego dnia,   Gdy tamta straszna diagnoza, Padła z ust starego lekarza, Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła, Że zagrożoną była jej ciąża,   Gdy pędzący na oślep świat, Nagle jakby się zatrzymał, Zimny dreszcz przebiegł po plecach, Z przerażenia tchu złapać nie mogła,   Gdy diabelska pokusa Odrzucenia nauczania Kościoła, W głębi duszy się tliła, Niczym kiełkujący z wolna chwast…   I spoglądając w oczy swych dzieci, Ocierając ukradkiem łzy, Niejedna przeklnie tamtą myśl, Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,   I niejedna Maryi podziękuje, Że w serca ich wlewając otuchę, Nadludzką wtedy dała im siłę, Ocaliła cudem zagrożone ciąże…   ,,Widziałem w mym śnie…”        Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Połamane o uliczne chodniki, Bez litości zmiażdżone obcasami, Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,   Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Ciśnięte do koszy na śmieci, Niszczejące pomiędzy odpadami, Obgryzane nocami przez szczury…   Widziałem w mym śnie w kościołach starych, W cieniu nadkruszonych murów gotyckich, Rozmodlone młode Polki, Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,   Modlące się by w kolejnych latach, U boku ukochanego męża, Dostąpić łaski licznego potomstwa, Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…   Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci, Śpiące nocami pod sercem matki, Niekiedy mimowolnie ssące kciuki, Wyczekiwane przez swe anioły,   Tak bardzo pragnące być kochanymi, Przez świat w wojnach pogrążony, Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści, Do Boga wciąż odwrócony plecami…        
    • @Mitylene utwór ma w sobie coś  klasycznego, czystego, kryształowego, niczym mityczne źródło Aretuzy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...