Mój brat umiera

[Tumus Eulusys]

jego ręka zawsze lekka
teraz tak bezwładna
jego dusza uskrzydlona
dzisiaj skamieniała

odarty ze złudzeń
z twarzą pociemniałą
stoi na postronku
pętla wokół szyi
ciężki haust powietrza

prowadzą go teraz
na negatyw tęczy
struga ciemnej
krwi zgęstniałej
spod stóp jego broczy

mój brat umiera
mój brat we mnie
kaganek nadziei
wieczny optymista

[marta zuzia]

:o)

bardzo optymistycznie nastrajaja mnie Tfoje poematy,
slowo daje.

teraz, w tej chwili umiera,
ale majac pszed oczami duszy wiecznego optymiste,
ten nie da mu umrzec zapewne.


cudnego poranka
ser oz/m

[Michał Gomułka]

Wiersz zgrabnie napisany.

Ale nie to przykuwa. Czytelnik próbuje szukać, ale nie wie czego! Czy współczucia dla żyjącego? Czy smutku i goryczy w związku z samobójstwem? I czy w ogóle jest to samobójstwo. Nie ma wyraźnej odpowiedzi. Pozostaje więc nam sprawa żyjącego. Dlatego ostatni czterowers... jest naprawdę porywający.

Wracając jednak do sprawy śmierci. Krew. Jeśli się powiesił, to dlaczego krew? A może podciął żyły i powiesił, a może to był wypadek? A może to - egzekucja? Wieloznaczeniowość bywa pociagająca, ale powinna się znaleźć jakaś szczególna poszlaka... Tego brakuje. I chyba tylko, bo liryk ten to niezła robota.

[Tumus Eulusys]

marta zuzia, dziękuję za życzliwe słowa i dziękuję raz jeszcze za odwiedzenie mojego blogu.

Michale, masz rację, nie jest jasno powiedziane, co się z nim stało. Często swoje utwory buduję na swego rodzaju niedomówieniach. Tu jest podobnie. Widzimy jakąś osamotnioną postać. Kogoś, kogo nazywam swoim bratem wewnętrznym, czyli będącego częścią mnie samego. Jednocześnie są dwa krótkie sformułowania, które trochę podpowiadają - stoi na postronku - sznurek, obrożę zakłada zawsze ktoś komuś (choćby psu), drugie - prowadzą go teraz. A więc nie jest osamotniony, poddaje się innym, którzy go prowadzą. Stąd wysnuwa się znaczenie - przez innych umiera część mnie, mój brat dający lekkość tworzenia, mój wewnętrzny spokój, światło, mój optymizm.