zaspałam jesień

[Bernadetta1]

przydymiona kula rzuca powłóczyste
spojrzenia

podobno to samo światło choć mniej
egzaltacji
gałęzie nieskore do flirtu

skurczony cień
nawleka na nitkę żołędzie
kiedy stara ławka trzeszczy
roztargnieniem

od drzewa do drzewa
mgła zaplątana w złocistolistne koronki
dojrzewa pajęczą nicią szytego
serdaka

załóż
już chłodniej

do wieczora liście wyścielą drogę
niejednym stopom

[ula]

hm.. chyba dość szybko musi zbliżać się ulubiona pora roku poetów, skoro tylu z nich już kusi tematyka jesienna ;))

podoba mi się! chociaż trzeba coś zrobić z babim latem, wydaje mi się, że to już troszku zbyt oklepany termin..

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Ula:)...cosik zrobimy z babim:)pozdr.

[Judyt]

fajno Bernadetto, od razu przed oczyma wije sie obraz prześwitujących promeni przez kolorowe liście jesienne z drzew ulatujące na wietrzyku, obrazowo w oczach czytającego
z subtelnością, J. (: płoniaście
myk!

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

czesc Judytko:) no juz jesienny ten obrazek kurcze;)...lato prawie mineło:)pozdrowki

[teresa943]

jak zwykle ...pod urokiem, tym razem zbliżającej się jesieni; miło przysiąść na starej ławce w Twoim ogródku i nizać żołędzie na nitkę :) serdecznie i ciepło - Krysia

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Krysiu:)jesien tuż tuż... a mnie tak szkoda lata;)cmok::::::)