Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ziemia to scena
jakżeż mizerna
na niej każde stworzenie
odgrywa swą rolę
dekoracje, atrybuty
my nędzni aktorzy

w teatrze nie ma widzów
jesteśmy sami
a reżyserem Bóg
wciąż wierzy, że będzie inaczej

nie słuchamy poleceń
zmieniamy tekst
według własnego uznania
i wystawiamy ciągle
ten sam dramat

Opublikowano

znowu theatrum mundi.. kiedy się chce wykorzystać jakieś znane motywy, a ten już jest stary, że hoho, trzeba mieć naprawdę świetne pióro i talent, żeby coś z tego wyszło.. co więcej, coś nowatorskiego

tutaj, niestety..

pozdrawiam, Ulka :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiem, że stary motym. Chciałam popróbować swoich sił :)
Pozdrawiam i dziękuję za komentarz

pewnie, zawsze warto spróbować.. jakby nie było, ćwiczy się przy tym swoje pisanie :)
Opublikowano

Cóż... Przy "Bo trzeba tylko uwierzyć" pisałam coś o tym, że gdy wykorzystuje się powszechnie znane motywy, trzeba zrobić coś naprawdę dobrego, żeby to zostało docenione.
Tutaj porwałaś się z motyką na słońce, chcąc naiwnie udowodnić, że potrafisz tego dokonać. Niestety wyszła z tego tylko i wyłącznie klapa.


EDYCJA a propos postu poniżej:
Jeśli jest się w fazie nauki, lepiej nie podnosić sobie poprzeczki zbyt wysoko. Najpierw wypadałoby popracować nad warsztatem, a to najlepiej zrobić wykorzystując tematykę niewyszukaną, prostą. Trzeba racjonalnie podchodzić do swoich umiejętności.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...