To ja...

[Lefski]

drugi tytuł podtytuł: żeby się może pośmiali, bo wszystkie co i raz lubiom siem pośmiać (jak mówił pan majster do Jasia), bo tera to wszystkie takie poważne i te wiersze to takie piszom, że człowieka aż żal w dołku ściska...

Siedzę tak sobie i myślę -
czasem i mi się to zdarza -
jak wiele rzeczy w umyśle
kłębi się i przetwarza !

Jedne są głupie bez reszty -
przykre to ale prawdziwe,
mam jednak też takie teksty,
że aż sam sobie się dziwię !

Przechwalać się – to nie lubię,
choć cenię słowa uznania,
zbyt często jednak się gubię
w dzieleniu prawdy od łgania...

Cóż, rozum niepolityczny,
brak werwy, inteligencji,
zbyt często bywam liryczny
i serce ma mnie w ajencji.

Nie w tym jednak sedno sprawy,
czy znam się, czy mi się zdaje.
Przyczynić się do zabawy,
ot co! Wymyślić coś z „jajem”!

Weźmy na przykład samolot:
bezmyślne to bydlę, głupie,
oj przydałby mu się polot...
żeby tak przysiadł na słupie,

jak wróbel skrzydłem pomachał,
poćwierkał ćwir, ćwir, zjadł muchę,
poskakał trochę po dachach
i natchnął człowieka duchem...

To nie! On ryczy i wyje,
smrody wyrzuca w powietrze,
do przodu wyciąga szyję:
dalej i szybciej i jeszcze!

A czasem, gdy mu odbije
z dystansu kilku tysięcy,
babka ze strachu się wije
i krzyczy: „O Jezu, Niemcy”...

I tym optymistycznym akcentem
zakończę moją próbę czegoś napisania,
bo widzę, że zanudziłem was ze szczętem -
o! kolega już ułożył się do spania.

[sub]Tekst był edytowany przez Lefski dnia 14-08-2004 07:32.[/sub]