Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

do niedawna jeszcze
z mikroskopijną wiarą
ale uparcie wiłam
wianki pragnień
dla ciebie

z nurtem czasu trwoniąc
rozwichrzone myśli
zrozumiałam że próżno
czekać spełnienia

u perfekcjonisty brak miejsca
na spontaniczność
zbyt ciasno dla uniesienia
gdy zniewala rygor
hipokryzja jak wamp
wsysa optymizm

więc
jeśli nie dla mnie
to dla zdrowia
od czasu do czasu
weź na luz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


popatrz, popatrz...peelce nie przyszło do głowy, a to może być dobry sposób, żeby go wyedukować ... "dla równowagi" :)
dziękuję

cieplutko pozdrawiam stokrotki :-)
najprawdopodobniej wtedy od razu się zorietnuje że coś chyba jest nie tak, może nawet wpadnie na to, co;)
pozdrawiam krysiu:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


popatrz, popatrz...peelce nie przyszło do głowy, a to może być dobry sposób, żeby go wyedukować ... "dla równowagi" :)
dziękuję

cieplutko pozdrawiam stokrotki :-)
najprawdopodobniej wtedy od razu się zorietnuje że coś chyba jest nie tak, może nawet wpadnie na to, co;)
pozdrawiam krysiu:)
nie ma to jak dobre rady :):):)
Opublikowano

więc
jeśli nie dla mnie
to dla zdrowia
od czasu do czasu
weź na luz

to mi nie pasuje ja bym proponował napisać coś w stylu (nie dla niego radę )

więc np dla zdrowia od czasu do czasu biegam w parku i piję tekile. To nie powinna być rada dla niego. Mi nie pasuje. Całość jak zwykle. (choć raz mam uwagę). Miłego...

Opublikowano

Teresko
Dobrze mieć w życiu wszystko poukładane ,zorganizowane,
ale czy to jest sposób na życie?
Nie wszystko da się umieścić w ramki i pozamykać w szuflady :)
''Luz'' to czas na radość i przyjemności, bo życie bez nich niewiele warte.
PozdrawiaM.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mirku Twoja propozycja jest ok, ale zauważ, sytuacja liryczna zaistniała pomiędzy "nią" a "nim" i to ona kieruje do niego; nie pasuje Ci pewnie dlatego, że nie jesteś "cholernie" pedantycznym facetem, a tamten niestety jest :):)
jednak wydaje mi się, że rada pośrednio odnosi się do obu płci (perfekcjonistów lub pracoholików), co to nie mają czasu dla "drugiej połówki" :)

życzę dobrego humoru i przyjemnego biegania :-)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie, Joasiu, kiedy pisałam, jeszcze nie widziałam Twojego wiersza, potem skojarzyłam, że Ty ode mnie :) zabawna okoliczność, prawda?
dziękuję, że się spodobało

cieplutko pozdrawiam :-)
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mirku Twoja propozycja jest ok, ale zauważ, sytuacja liryczna zaistniała pomiędzy "nią" a "nim" i to ona kieruje do niego; nie pasuje Ci pewnie dlatego, że nie jesteś "cholernie" pedantycznym facetem, a tamten niestety jest :):)
jednak wydaje mi się, że rada pośrednio odnosi się do obu płci (perfekcjonistów lub pracoholików), co to nie mają czasu dla "drugiej połówki" :)

życzę dobrego humoru i przyjemnego biegania :-)
Krysia
Ja wiedziałem, bo przecież wszystkie Twoje są przemyślane. Chciałem się trochę powymądrzać.
Pozdrawiam serdecznie i miłej Niedzieli.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arnold Lane Rybak w Teatrze   Huczne oklaski wznoszą na scenę Spektakl zagrany, jak koncert z nut. Jakież w Aktorów wstąpiło marzenie – W górę wzleciały - kapelusze z głów.   Więc lecą tak świsty i aplauz wzruszony Niech blask ich dumy - za scenę niesie; Dyrygent liczy te tuziny gęb, Niechaj zachwyt we foyer rozniesie!   Aż Rybak wstaje i pyta;     „Czy leszcze biorą na chleb?”   Oburzy wnet się publika;  Choć nikt do gardła –     jemu nie fika, Pod nosem tak myśli: „Pan puknie się w łeb!” I do domów publika znika.   Ach, biedny ten Rybak,     co Błaznem sam jest – Gdy na strzępki go szarpią jak dzika Wilki srogie, tym winem spojone.   I jak ten Rzecki, z ogonem skulonym Wlecze po przednie miejsc futerały - Tak w ludzkie serce – będzie wpatrzony, Które chłodem odpowie niemrawym;     Jak wdzięk Izabeli,       gdy nie ma żony. A publika z niego zaśmieje…   Stanę wtem Ja — bez sławy na scenie - Rękę wyciągnę, gdy foteli las od grozy ustanie; I jeszcze raz, zapytam Ciebie:     „Czy leszcze łapią na chlebie?”
    • Twoje ciało pamiętam szybciej niż powinienem jakbym wracał drogą którą kiedyś już znałem gdzie oddech staje się cięższy gdzie skóra odpowiada wcześniej niż słowa uśmiechasz się przez sen   przestaję wierzyć że spotkaliśmy się pierwszy raz   najbardziej boję się jednak że to wszystko wymyślam   dotykam Twojej duszy ostrożniej niż ciała   jakby była czymś kruchym co już kiedyś trzymałem w dłoniach i zgubiłem   są w Tobie obrazy których nie rozumiem nagły smutek znajomy błysk w oczach cisza która nie jest obca   czasem patrzysz na mnie jakbyś pamiętała więcej ode mnie   jakby ciało wiedziało zanim zdążyliśmy się poznać kto już raz Cię...
    • Ludzie i budynki, konstrukcje techniczne; Leśnej dziczy zapędy; odruchy mechaniczne     płacze i krzyki;     nawyki behawioralne  Wojny, tchórze, złoczyńcy - Chemiczne leki oralne.   Głazy i oazy, pośrodku pustyni Zdobione witraże; halucynogenne fazy. Fachowcy, stolarze, wybryki     młodzieńcze; beztroskie zabawy   Dźwięki muzyki; Odgłosy sławy. Bomby, napady, wroga zawiści     pokoje kontrakty, rozmowy   Czyny chwalebne i akty nienawiści.   Obce kultury, lokalne stroje Podróże i wyloty; pieniężne machloje Puste ulice, przedmieścia warszawskie   Wiersze i Poezje; dzieła wybitne     trwałość, chaos, niepokój – Pochwały zaszczytne   Śmierci, zabójstwa, szpitalne zgony Szydercy, biurokraci i —     kościelne dzwony.   Wszystko było mi obce – bo Nic nie znaczyło. Wnoszę więc swe zapytanie,     Boś ile warci są „My”?         W oparciu o wiersz Rafała Wojaczka „W śmiertelnej potrzebie" Wraz z pokorną dedykacją do autora.
    • śliskie zmurszałe skały, w srebrnej trwając skali, powinnością zmęczone, brudne tkwią w oddali   woda między nimi śliska, zimna, nie mokra, płynie chytrze, wciąż wspomina każda przebyta,   te stopnie nierówno choć chwalą carpe diem ostatni po ostatnim, brzmi nullus dies est
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Bardzo dobrze to ujęłaś... bardzo

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Również dziękuję ;)   I pozdrawiam       Można tak powiedzieć :) Dzięki za wizytę.   Pozdrawiam :)       Też się nad tym zastanawiałem, ale miał wnieść dodatkową wartość. I teraz nie wiem czy działa... ale na razie go zostawiam :) Dzięki za uwagę.  Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...