nocne wędrówki małych zwierząt

[Miranda X]

bywa zbyt widno. wtedy wszystko rośnie
i istotnieje. rzuca cienie, w których
łatwo się chować, znosić do nich zwoje
nitek i kłaczki kurzu, słomki, wióry.

jesteśmy tacy drobni, zabawnie nieważni,
wręcz niepoważni - snując marzenia na wyrost,
zbyt luźne plany. włóżmy je. długie rękawy
splączą się pod łapkami, zapragniemy szybko
zbiec wyobraźni.

spomiędzy prętów naszej klatki z gęsich piórek,
wyścielanej włóknami krochmalonej bawełny,
którą łatwo poszarpać jest mysim pazurem,
znów uciekniemy

i nauczymy się wracać do siebie,
sennie migrować - przeczuwając jasność -
przez miękki trzepot skrzydeł ciem, brzęczenie
zimnych świetlówek. gdy dojdziemy - zgasną

[Toby]

Fajnie, subtelnie prowadzisz obrazy po swojej przestrzeni lirycznej. Utożsamiam się z tym przekazem, identyfikuję się z podmiotem zbiorowym, który zabiera na chwilkę głos w Twoim wierszu. To prawda, człowiek to takie zwierze stadne. Dobrze wychwyciłaś mechanizmy, jakimi rządzi się funkcjonowanie w owym stadzie, przepuszczając je przez kryształ takiej tęczowej, ale jakże bliskiej naturze, wyobraźni...Puenta zaś napawa dojmującym smutkiem, i jest taka prawdziwa, że aż bolesna... Świetny tekst :)

[Miranda X]

Bardzo dziękuję Toby :) czuję się zaszczycona :)

[Dariusz Sokołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ciekawy

[Miranda X]

dzięki

[Messalin_Nagietka]

super
MN

[Miranda X]

wow :) dziękuję pięknie :)

[Ruffle_puffle]

Fajowy.

[Franka Zet]

Znów pazurki, pióra, małe zwierzątka - zmroczniało, jednak z przeczuiem jasności.
Piórka - piórkami, ale Twoje po prostu fruwa :)

[Bianka 1]

Mi też się podoba, nie ma co się rozpisywać, mimo, że temat oklepany to jednak ładnie "wykorzystany".