Tęsknota

[Dama Kameliowa]

Tęskno mi Panie za domem rodzinnym
Tęskno mi Panie za miłości uściskiem
Tęskno mi Panie za sopranu dźwiękiem

I cała ta moja stęskniona osoba
Gdzieś lawiruje na linie życia zawieszona

Tęskno mi za dotykiem ust słodkich
Za ich pocałunkami
Tęskno mi za wonnych róż zapachem
Za śpiewem słowika ,co przy mym oknie wzlatuje
Tęskno mi Panie

A ta tęsknota cała moja okraszona
Krzyczy i płacze i szlocha tęskliwie
Serce na dwoje rozdziela, krew jego spijając
I żyjąc wciąż we mnie

A ja osobiście jakaś inna, nieswoja
Być może po prostu zagubiona
I na koniec posłuchaj mych żali
Zatrzymaj się Panie i wsłuchaj w tęsknoty szloch

[amol]

Gdybym Armanda mógł przemówić głosem,
Siedział bym teraz u stóp Twoich Pani,
Oczarowany twórczości pokłosem,
Który w wymowie nie znajduje granic.
Pełen podziwu dla uroku słowa,
Oczarowany treścią i wymową,
Szepnął bym cicho-Damo Kameliowa,
Pozostań na zawsze mych uczuć osnową...

[Michał Gomułka]

No no. :-) Widocznie Dama Kameliowa zagrała w tonacji a-moll :-).

Liryk.

Zarzuty.

Przesadyzm, jednak;

A ta tęsknota... ... szlocha tęskliwie (koniecznie do usunięcia tęskliwie albo modyfikacji)

i jeszcze ostatni wers:

Zatrzymaj się Panie i wsłuchaj w ten szloch (bez tęsknoty).

Ale na dobrą sprawę, trzebaby przemodelować dwa ostatnie wersy, ponieważ posłuchaj - wsłuchaj... Ta zmiana może być dość trudna, jednak nie minutę, dwie, może i nie piętnaście... ale warto się postarać.

Poza tym. Jest nieźle. Początek budzi oczywiste skojarzenia, ale to już nie zarzut.

Cały czas do przodu Damo Kameliowa. I dobrze.