Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Który skrzywdziłeś poetę prostego,
śmiechem nad rymem jego wybuchając,
i któryś został wyklęty przez niego
wierszem, przez który przeciw tobie trwając,
poznał sposoby, a dnia powszedniego
nie skąpił, w rymach krew swą przelewając,
tak oby zawsze wywiódł cię na krzyże,
tak zmień go w popiół, jeśliś piórem wyżej.

A wy, którzyście z poety prostego
szydząc, zaszczuli ostatnie w nim tchnienie,
mając za sobą zwykłych, byt zwykłego -
- słowa waszego marne w świecie brzmienie,
aż byście znikli tego pamiętnego
dnia, gdy ostatnie rzuci wam spojrzenie
i oby zawsze was życie beształo
pracą zbyt ciężką - jak mu pióra stało.

A ty, krzywdzący poetę prostego,
czyliś kopaczem, czyli też szlachcicem,
wiedz, że cię mocą słowa pisanego
i swoim jasnym, choć swoim, obliczem,
zbesztam - i to nie tylko, jeśli wietrzę swego,
ale poznałem, poznałem granice.
Tego, co niegdyś legendą wam żyło,
a dziś się w popiół, w nicość obróciło.

W ten moment wstaję, i nad męki stanem
pozdrawiam wszystkich, którzyście przerośli
i mnie samego, i którzyście mianem
w pomnik i w słowa życiem nie obrośli.
Oby się twórczość poprzez wiersze znane
nie obróciła przeciw wam w przyszłości.
Oby wam miara poznających stała,
a siebie, i was, nad gusty widziała.

Żeby nie było - początek z "Który skrzywdziłeś" Czesława Miłosza.

Opublikowano

no cóż, Miłosz przynajmniej tego nie przegadał... Bo właściwie napisałeś to samo (chodzi mi o sens i przesłanie). czytało się dobrze, to na plus. Ale jeśli się kimś inspirujesz, to napisz to zupełnie inaczej, nie wzoruj się. bo po co? w końcu taki wiersz już powstał...tylko, że na szczęście bardziej konkretny...

Opublikowano

[quote]A ty, krzywdzący poetę prostego,
czyliś kopaczem, czyli też szlachcicem,
wiedz, że cię mocą słowa pisanego
i swoim jasnym, choć swoim, obliczem,
zbesztam


aż strach komentować hehe ;)
temat ciekawy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...