Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ruchliwa, wykańczana hejnałami
Wyborowa
Krążąca po elipsie na obrzeżach
Krematorium wyrwanych
Z dłoni natury dzieci

nagie, drewniane zwłoki oplątane
płomieniami w stanie erekcji
W aurze dymu i woni flaszki
Przechodzą w wieczność
Biel uschła.
Zarumieniony ogryzek papierosa
Zaraz do nich dołączy
Ludzie rozejdą się do domów
A procenty pójdą z nimi.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ja nie mogeM :D!!!!!!

zwłoki w stanie erekcji
ahahahaha !!!!!!!!!!!


przeprsz... ahahaha !!! przersz....am
Płomienie, a zwłoki są w tych płomieniach. Teraz 'możesz'?


krematorium - zimny władzio podaje na gorąco ahahaha!!!
erekcja na leżąco :D!
a oni/one tam mogą do końca ahahaha!!!

- nie mogę wybacz impotencję intelektualną, nie naśmiewam się, ale szczerze śmieję :D
taka reakcja, co ja zrobię... słowo

- musiałam edytytować, bo liter nie widzę, tak nastukałam ;D
Opublikowano

'Edytytować' ? Nie rozumiem. Ognisko miało symbolizować krematorium gdzie pali się zwłoki drzew, które jest w środku elipsy. Takie 'zjawisko' nazywamy mimośrodem. Innym przykładem jest słonce i krążące w okół niego planety, których oś ruchu nie pokrywa się z osią wału głównego, czyli tego co praży Ciebie, Kasiu, w czółko na plaży. Wysoki ogień porównałem do erekcji. Wcale nie jest to takie trudne do interpretacji, jak użyje się rozumu.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Edytować - bo przez łzy liter nie widzę - masz dowód.

słuchaj, Kolego - nie deptaj mi po rozumie, bo nie problem w moich zwojach i w terminologii, ale w Twojej metaforze - ja czytelnik - Ty Autor - nadałeś - odebrałam - finito i albo zaskoczysz, oco cho i coś z tym zrobisz, albo zostaniesz w pozie kwinto z wymolestowaną wiedzą przeglądarkową i banialukiem słownym i uchem od śledzia - Twój wybór.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jak przyjdą cmoki od cmoków, to im to powiesz, a ja Ci mówię, że poza frazą, na którą tu staciłam tyle czasu, Twój wiersz jest całkiem lichutki - ale ja się często mylę podobno, więc spoko.
- brej nocy ;)
Opublikowano

Ruchliwa, wykańczana hejnałami
Wyborowa
Krążąca po elipsie na obrzeżach
Krematorium wyrwanych
Z dłoni natury dzieci

nagie, drewniane zwłoki oplątane
płomieniami w stanie erekcji

W aurze dymu i woni flaszki
Przechodzą w wieczność
Biel uschła.
Zarumieniony ogryzek papierosa
Zaraz do nich dołączy
Ludzie rozejdą się do domów
A procenty pójdą z nimi.


Pogrubione jest zupełnie nietrafione, WEDŁUG MOJEGO SUBIEKTYWNEGO ODCZUCIA :)
+/-

Pancuś

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ten fragment wyłapany przez Pancolka zgrzyta nie mocną frazą, ale gubiącą się w słowach.
erekcja płomieni całkiem dosadna, życie płomieni kontra uschnięta biel. mnie pasi.
i niech procenty zostaną z Tobą ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...