Przyjaciele Jazona

[Stefan Nawara]

O Jazonie! Byłeś twardy, bezlitosny.
I pretekstem tylko było Złote Runo.
Byty proste, raczej słabo wywiedzione
(Bez przyczyny, bez historii i bez celu)
Zabijałeś bez mrużenia kocich oczu.

Gdy zawodził twój sylogizm lub spiż pękał,
Do pomocy miałeś zawsze swych przyjaciół.
Bo to z nimi przyszło ci pokonać szkwały
I śpiew syren hipnotyczny. Albo skały
Szalone na morzu głębokim jak lustra.

I dwa byki o karkach lśniących jak góry.
Harpie i smoka o stu bezsennych oczach.
I swą słabość, której nigdy nikt nie dostrzegł.
…………………………………………............................
Tak dotarłeś z tą drużyną do Kolchidy.
Albo dalej. Do tych rzek, których już nie ma.

Lecz po drodze postradałeś prawie wszystkich.
Zginął Tifys – dzielny sternik. Odszedł za nim
Od kłów dzika wieszczek Idmon oraz Kantos,
Gdy z nim razem kradłeś cudze trzody. Potem
Mopsos, który cierpiał od libijskiej żmii.

Inni znów przypadkiem z tobą się zabrali.
Byli chwilę i odeszli w inną stronę.
Hen Polifem pobudował miasto Krios.
Jeszcze dalej (czy w Armenii?) zmarł Armenos.
A Herakles wybrał sny o swym Hylasie.

Niespokojni, żądni przygód, bliscy bogom,
Poświęcali się dla siebie i dla sławy.
Pstrym pretekstem było dla nich Złote Runo.
Nie sądzili, że już o nich wie Medea.
Choć Fineus mówił: "Ufaj Afrodycie".

Ach Medea! Siła czarów, czar młodości.
Tyle razy chciałeś uciec, lecz wciąż byłeś
Coraz bliżej jej uroku, jej zapachu.
Gdy z nią spałeś, oni cicho odchodzili,
Więc wciąż miałeś mniej uwagi dla przyjaciół.

Wybroniła cię z opresji nazbyt wielu.
Złote Runo przemieniła w wasze łoże,
By nabrała sensu znów ta stara skóra.
I byś wiedział o co walczysz, gdy śród mroku
Wszystkie drogi zmylisz i stracisz przyjaciół.

..............................................................
..............................................................
..............................................................
..............................................................


Na kreteńskim morzu cisza jak śmierć czarna.
Wiatr z Północy z nagła w ląd głęboko wpędził
I osadził okręt w piachu. Wtedy cienie
Od Trytona pchały Argos przez pustynię.
Bo nikt inny pomóc tobie tam już nie mógł.

Gdyś zobaczył znowu wodę i ostatni
Brzeg przed sobą, okręt twój dryfował pusty.
Tuż przy tobie stała tylko twa Medea.
I Kajneus, z tych Lapitów, taki mężny,
Ten, co niegdyś delikatną był kobietą.