Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czasem
chodzę po bezdrożach
ujrzeć puste ścieżki
bez nas
ślady na piasku
choć mkną między zielenią

jakieś
małe to wszystko
drzewa kwiaty i liście
przykurzone choć wciąż jasne
być może bliskie
już sam nie wiem

czy bezmiar życia
kamienie i ciut szczęścia
są ważne
jakoś tak bez ciebie
brakuje polotu

może mało ważne
irracjonalne te łzy
ponad miarę pokorne
ciche tęsknoty

już nic nie wiem

Opublikowano

hmm..bardzo zamyślny ten wiersz
bardzo wrażliwy i przejmujący też,
do mnie trafia i zdaje się, że w wierszu
są Ci " oni" ale " oni" właśnie nie powinni
żyć bez Boga, bo wtedy się jakoś gubią,
tak sobie odczytałam, J.(:płoniaście

Opublikowano

Tytuł mnie zachęcił... bo lubię latawce. Zbyszku, sorry, ale treść nie zrobiła na mnie większego
wrażenia.... przynajmniej na chwilkę obecną mam takie odczucia.
Pamiętam, że miałeś lepsze wiersze.
PS. Lubię określenie... ciche tęsknoty.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

podoba mi się tytuł i jego powiązanie z sytuacją psychiczną Peela;
wydaje się osamotniony duchowo, tęskni "cicho i pokornie" za miłością
(przeszłą? przyszłą?) wciąż niedostępną, bo jakieś przeszkody
jak sznurki nie pozwalają wzlecieć, ściągają na ziemię...chciałby się wyrwać,
ale nie umie...miota się targany wiatrem...
bardzo ładnie oddany nastrój niemocy wobec czynników zewnętrznych

może nadintepretowałam, ale tak odebieram ten wiersz
i bardzo misie mimo melancholii

serdecznie pozdrawiam Zbyszku :-)
Krysia

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chciała mnie uśpić samotna miłość Wilgotna i troche zła Że nie może być czystą Miała małe pretensje Drobne jak dłonie palce opuszki Walczyły o kolejność rozkosz i sen Nie mogą być jedno Nie będą przecież razem tłem Zawsze musi być jedno Rozkosz trochę brudna Żeby był spokojny sen        
    • Cześć, tak :) Jestem słuchowcem i muszę przemielić tekst przez AI, żeby jako tako wyszło. Wiem, że AI też "pisze" teksty, ale ja tego nie tykam. Teksty tworze od pomysłu do końca sam - bez żadnej pomocy. Zapraszam na mój kanał na youtube, ostatnio trochę wrzuciłem, niektóre myślę mogą być dobre.
    • Zapraszam na youtube do wysłuchania piosenki:   Odeszła przechodząc w wspomnienie Jak bez złudzenia dzień żegnana Nie sączą się krwi strumienie Blizna gojąca wciąż jednak rana   Oczu blask jak gwiazd płomienie W sekundzie jednej przerwany Odeszła a wraz z nią natchnienie Znikł głos cicho szemrany   Pozostała melodia spokojna Z nią marzenia w sercu wyryte Duszy głębia jak wino upojna Przed wzrokiem myśli zakryte   Nadzieja już nie z tobą Powiązana miłości łańcuchem Gdy inni więcej dać mogą I ciałem i sercem i duchem   Żegnaj więc i niech dobrze się żyje Tobie, mnie i ludziom wokoło Ja sobie poradzę, jakoś przeżyję Ty wpadłaś – w błędnie toczące się koło
    • @FaLcorN Dziękuję za opinie, wiersz faktycznie jest prosty i raczej oczywisty w interpretacji. Miał być przestrogą przed naklejaniem sobie łatek i kondensowaniu swojej osobowości w ciasnych określeniach. Często obserwuję się to wśród młodych ludzi, zjawisko to raczej nie jest skomplikowane ale dosyć powszechne. Zależało mi na tym żeby wiersz mógł być potraktowany jako coś skłaniającego do refleksji, a imię Konrad to uniwersalny symbol który wszyscy kojarzą. Rozumiem jednak że przez prostotę może być raczej irytujący aniżeli refleksyjny.    Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...