Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pewnego razu zdarzyło się to
To wydarzenie zapyta się kto
Gdzie się zdarzyło pewnego razu
Czy na wyrywki czy też od razu
Pytania jak z rękawa sypią się
Ludzie tak zawsze pytają się
Co się zdarzyło razu pewnego
Czy coś na serio bardzo smutnego
A może wesołego to było coś
A co to było może wie ktoś
Wiecie nie wiecie nie w tym rzecz
A czarne myśli niech idą precz
Pewnego razu zdarzyć się może
I to o każdej nocy i dnia porze
A słońce uśnie na łące gdzieś
Nie powie do nas nawet Cześć
I zbudzi się pewnego ranka
Pewnego razu pewna kochanka
W objęciach swojego lubego
Pewnego razu...może snu twego

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Hejka Judyt :)))


Zrobłlem już poprawki. I tak "musi" zostać .

Pozdrawiam płoniaście a jakże :)))
opuściłeś się Wiechu opuściłeś(:J.ii..tak i tak(;
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Hejka Judyt :)))


Zrobłlem już poprawki. I tak "musi" zostać .

Pozdrawiam płoniaście a jakże :)))
opuściłeś się Wiechu opuściłeś(:J.ii..tak i tak(;


Uwierz mi Judyt to jest nic takiego specjalnego, ot po prostu mały zastój w 'pracy' ;-)))

pozdrówki ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Witam Cię Agata :)

Pewne jest to, że wiersz pisany pod rymy, czy kiepskie czy nie, zostawiam to do oceny czytelników.
Wiersze białe, nierymowane...o tak, czasami "ćwiczę" i w tym rejonie :)

Pozdrawiam,

Wiechu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...