Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Kasi

niosę Ci truskawki
uwikłane w smak
myśli na jawie

zbieram błyskawicznie
najpiękniejszą
metaforę nagości

jesteś węzłem
wszystkich form i pobudzeń światła

gwiazdą przez którą widać
drugą stronę wody

gdy przyjdzie rozwiązanie
wstążka na wietrze
wskaże mi drogę
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A dlaczego Kasiu plusa nie dasz, skoro wszystko Ci się podoba? :)
Daj plusa ;)
Pozdrawiam obojga :))

To kolejna wspólna droga, hm, nie jestem pewien, ale chyba były też kule (przestrzenie metryczne)? ;

Świetnie Agato, pozdrów Pinksa ;))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A dlaczego Kasiu plusa nie dasz, skoro wszystko Ci się podoba? :)
Daj plusa ;)
Pozdrawiam obojga :))

To kolejna wspólna droga, hm, nie jestem pewien, ale chyba były też kule (przestrzenie metryczne)? ;

Świetnie Agato, pozdrów Pinksa ;))
właśnie pozdrowiłam ;)
dziękuję i odpozdrawiam
Opublikowano

taka fotografia zatrzymana w czasie, haikowate to trochę
i mam wrażenie jakby można było poodcinać niezbędne kupony, innymi słowy jest kilka słów które nic nie wnoszą, a sprawiają balast
takie moje marudzenie
a co autor zrobi z tekstem to już w gwoli autora(-:
pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 
    • @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała... nawozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maks i cuda robi.            
    • Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...