Aere perennius? (Trwalszy niż ze spiżu?)

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Wystawiłem pomnik trwalszy niż ze spiżu –
Horacjański to grób, pamiętne frazesy…
I ja pomnik zostawię, w sercach i pamięci
Mych najbliższych, kochanych, niech ich nie zniechęci
Me odejście ku światłu, ku życiu nowemu.
Czyż nie wszystek umarłem? Czyż nie mam pomnika?
Jednak wszystko to kruche, wszystko w końcu znika…
Z rodziną się spotkam, z przyjaciółmi również
Przed obliczem Boga staną
– już idą ku mnie.
Kto w przyszłości spamięta imię moje dawne
Kiedy pamięć znikła, serca w proch obrócone?
Tyle grobów widziałem, miejsc zapomnianych –
Tam ludzie zmorzeni snem wiecznym się kładą,
Tych ludzi zwyczajnych, z tego świata wygnanych.
Czy i mnie to spotka, odpowiadać nie muszę
Bo wiadome jest, że Śmierci serca nie skruszę
By choć jedną istotkę, która mnie wspomina…
Tymczasem mam swój pomnik
Choćby i nietrwały –
Jednak przecie mój własny, w Tobie pozostały…


3 maja 2008
(z dedykacją dla Judyty W., ku pamięci jej matki)

[Kamertonka]

pomilczę tutaj trochę
warto

pozdrawiam

[Michał Kosiński]

Całkiem ładnie, ale coś z rytmem zdaje się w niektórych momentach utykać. Proponowałbym to zreperować (chyba, że coś mi się przywidziało).

Ciekawe i trafne spojrzenie.



(Światłość wiekuistą racz jej dać panie
Niechaj spoczywa na wieki
Wedle sprawiedliwego wyroku twojego).

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.