Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

proszę o jeszcze (28.06.09)

Michał Gomułka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał Gomułka

Michał Gomułka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

spotkane słowa i wiara chwycona od nowa
zesłane z ogniem i deszczem
proszę o jeszcze

więcej niż chwila, co była nam miła
obiła bezruchem, zraniona zmorzeniem
stworzeniem

Bardzo zmęczony, o Boże, jak bardzo zmęczony
zroszony suchym powietrzem
już nie chcę

Dotykać, przemykać, otwierać, zamykać,
całować i pieprzyć, tak słodko jak przedtem
jak przedtem

stosować koncepcje przerwanych uniesień,
co w wierszu poleceń sprawdzają mnie stale
niedbale

zapewnień nie szczędzić, uwięzić, co ludzkie,
co woła i krzyczy, co w tempie goryczy
umiera

umierasz

proszę o jeszcze

H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
Opublikowano

spotkane słowa i wiara chwycona od nowa
zesłane z ogniem i deszczem
proszę o jeszcze

więcej niż chwila, co była nam miła
obiła bezruchem, zraniona zmorzeniem
stworzeniem

Bardzo zmęczony, o Boże, jak bardzo zmęczony
zroszony suchym powietrzem
już nie chcę


Neurastenia i fajerwerki z Bogiem w tle...
Słabo.

Michał Gomułka

Michał Gomułka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przyznam się, że wiersz został napisany do pomysłu muzycznego, który mam zamiar zrealizować w okolicach końca września. Taka forma, prosta, nie zaburzająca stałego rytmu ma służyć jednemu. Z każdą następną zwrotką emocja powinna być większa. Ostatni wers jest kwintesencją całości, stanu w którym podm. lir. akceptuje nieustanną konfrontację z tym, co nie jest łatwe, co sprawdza, co męczy, co jednak pozwala pokonywać własne ułomności.

Chciałem dodać, że oczywiście, każdą z tych zwrotek można potraktować jako trzy-wersowy schemat. Ale proszę spróbować interpretując liryka dać z siebie więcej za każdym następnym trój-wersem. Czyż nie można wybuchnąć? Albo, czy wreszcie można nie stwierdzić - proszę o jeszcze...

... Można. Jeśli się nie chce...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Wisło – Matko Polskości.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Wisło – Matko Polskości”   Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem, patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody, i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem, widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.   Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał, w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy, dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł, i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.   Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii, gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody. Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni, skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.   Z mgieł Babiej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu, wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady, z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu, ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.   Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim, przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania, ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim: radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.   Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie. Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią, gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie, a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.   Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie, malują ciebie artyści na płótnach i kartach, poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie, choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.   Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka, rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje, jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka, swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.   Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz, łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności, z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz do opowieści splecionej z pamięci i polskości.   Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu, niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie. Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu, dopóty żyć będzie Polska — w pamięci, sercu i zgodzie.   Leszek Piotr Laskowski
    • hollow man
      kapsułki

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Charismafilos Może w tym wypadku prawd jest wiele, żadna zupełna? Albo prawda jest rezultatem różnych wektorów? A może złożeniem perspektyw z każdego punktu kuli?  - Synku, jak zbudowana jest ludzka osobowość? - To musisz sobie Tato wyobrazić kulę, której środek jest wszędzie, a obwód - nigdzie. Z innej strony są teorie, które mówią, że jedynym istotnym rozróżnieniem na poziomie osobowości jest aktywacja/brak aktywacji.    
    • jjzielezinski
      treść

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      Bardzo dobry wiersz z jakże głębokim przesłaniem, możliwym do interpretowania na wielu płaszczyznach (nie tylko jeśli chodzi o poezję, ale kto wie czy także nie o medycynę...). Kto wie... Może ktoś dojrzy te wszystkie przesłania, bo warto. Naprawdę gratuluję pomysłu i weny twórczej. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • _Marianna_W_
      Za tobołami

      Przez _Marianna_W_ · Opublikowano

      I mało, bo ta z A. baba za tobołami.   I mas PZ - baba z psami.   A tu Aza: baba z auta.      
    • Charismafilos
      kapsułki

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @hollow man to jaka zatem jest prawda?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To jak ja widzę, czy jak widzi mnie świat...? Dobre pytanie...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...