Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Druga połowa serca

aluna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

cóż
zostało
w kolorach
tęczy obiecując
ciekawą zamianę na
nowe dobre niesamowite
nie wątpię przecież moją
zawsze tylko poezję słodką
rozdam lipową rozkoszą
pachnącą ciepłem latem
rozdam szalona
bez żalu
ot tak
bez
i

Fly Elika

Fly Elika

Opublikowano
Opublikowano

Podoba mi się, co nie przejmuje Ciebie Aluno to daj,
rozdawaj, a kiedy nie będziesz miała za dużo, zachowaj dla siebie
byś miała znowu co rozdawać. Twoje wiersze drobiazgiem rozweselają,
i niech Ciebie rozweselają też.

serdecznie i ciepło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      Metafaza

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Berenika97 Wiersz ma dwie warstwy - dosłowną (konotacje onkologiczne). Ale można rozszerzyć oczywiście. Bo nowotworem w człowieku może stać się być każda rzecz, emocja, myśl, cecha charakteru, zachowanie - które go niszczy od wewnątrz. Pokazujesz mechanizm, jak to, co chore, trawi zdrową tkankę, pochłania ją, zatruwa - aż do ostatecznego rozpadu. Tym rozpadem jest utrata jakiejkolwiek nadziei. Obok organicznej inwolucji, odnajduję tu również szereg procesów zachodzących w psychice, które uruchamiają coś, co jest już nie do zatrzymania i co doprowadzi do śmierci. Fizycznej, realnej, lub duchowej (jak maska, która odpada razem ze skórą).    
    • vioara stelelor
      Zorza poranna, zorza wieczorna

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Ty jesteś przy mnie. Nie muszę szarpać już swojej pamięci, żeby cię dotknąć. Na moje ramiona spływasz miękko, Zorzo, z błękitnych dzbanów nieba morelową czułością, powierniczko oddechu, który wciąż przyspiesza, aż do krańców pieśni.   Zorzo, bez wahania obiecam ci taką obecność jaką ty zaszczepiasz pocałunkami w moim języku - poranny blask, wieczorne owocowanie. Będę z tobą, w tobie i przez ciebie wielokrotny, nieskończony, jak ciepło sadów, kiedy je muskasz przez chmury. Słowa się same rozpadną, zostanie wonna słodycz, odpowiedź na uporczywe pytania skóry - czy to już? czy to jest właśnie to? i czy to jest nasze?   Zorzo, przyrzeknę ci każdy czas poza granicami, jeżeli z ufnością kwiatu otworzysz się w moim świetle, bliźniaczym do twojego. I gdy ciemność cię odrzuci daleko poza linię pól, przenocujesz w mojej dłoni. Szepniesz - jak mi tu dobrze, jak cicho, zbawiennie. A później ulecisz, Zorzo, w przedświt, by odbić się w gościnnych wodach wrzącym kaligramem mojego imienia.   Nie odtrącisz mnie, ani ja nie odejdę nigdy, Zorzo, bo mnie zawsze widzisz, słyszysz i czujesz z wdzięcznością w swoich nagich czerwieniach. Ze wszystkich sił niosę cię tkliwie przez ślepą przestrzeń dnia, do wieczornych źródeł. Twój, Moja.
    • marekg
      j.Sajno

      Przez marekg · Opublikowano

      po drugiej stronie brzegu świat ma kolor wczesnego poranka ze słońcem i kawą ci do twarzy teraz szukamy ciszy na skraju jeziora samotna plaża zanurzamy się w głębiny swoich myśli
    • arthema
      "Ach powiedz" – Poetycka pieśń o boskim pięknie kobiety | Adam Asnyk | Poezja śpiewana

      Przez arthema · Opublikowano

    • wierszyki
      Babiniec mojego życia

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Od babki płesznik się zaczęło. Bardzo fajne, szczególnie 4 ostatnie, weszłaś odważnie w abstrakcję. Miałam koleżankę, która miała dwa psy i wolała: -Ali! -Baba! No, to jedyne było ;) Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

           

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...