Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wyglądało bezawaryjnie
nawet pogoda dopisała
a dżdżysta pora dawno
opuściła szczęśliwą wyspę
bez uprzedzenia

porywczy powiew
połamał słoneczniki
złocistych marzeń
bezradne znikają
zakolami

pisane palcem
na wodzie

Opublikowano

witaj Tereso
myślę że to nie tylko kwestia intuicji
pozory czasem mylą
czy z góry można zakładać że będzie łatwo lekko i przyjemnie?
jeśli tak to najłatwiej wtedy właśnie wszystko się rozmywa czy też rozpływa
szacuneczek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Aniu, sprawiasz mi ogromną radość, bo właśnie obrazy rodzą się najpierw w moich "oczach", a dopiero potem zmnieniają się w słowa; jeśli ktoś widzi to, co ja, to jestem szczęśliwa :)
dziękuję.
Buziaki serdeczne!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pablo, tytuł jest właśnie taki po to, aby zrodził refleksje podobne do Twoich: "czy aby tak? czy to tylko intuicja czy może ... przeznaczenie?" W wierszu jest tylko namalowany obraz tego, co się już stało, a "dlaczego?" pozostawione Czytelnikowi...
Dziękuję.

Serdecznie pozdrawiam :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Mirku! Jak zwykle przemile komentujesz i trafiasz najczęściej :-)
Dziękuję.
Nie bardzo rozumiem ostatnie zdanie... czy Ty o sobie?...jesteś "Piękną Nieznajomą"? Czy może?...Nie, chyba nie...No widzisz, jaka jestem "niegramotna" :-))
Cieplutko...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


radość, że się podoba i dziękuję za bodziec...nigdy nie jest tak dobrze, żeby nie mogło być lepiej :-) nie wiem, czy mi się uda, ale pracować trzeba...

ciepło i serdecznie Sfinksie :-)
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Nastaje poranek.

       

      Wstajesz.

      Obojętnym wzrokiem oglądasz pokój.

       

      Nie ma go.

       

      Wątpisz, czy odszedł.

       

      Myśl Kartezjusza znów wiedzie prym.
      Niestety jesteś.

       

      Jak co dzień omijasz szkło
      z rozbitych luster i butelek.

       

      Musisz iść do pracy.

       

      Zmuszasz ciało do tych samych
      męczących czynności.

       

      W końcu wychodzisz.

       

      Słońce świeci przepięknie,
      lecz Ty myślisz tylko o jednym.

       

      Z zamkniętymi oczami
      ruszasz do samochodu.

       

      On już tam jest.


      Kątem oka widzisz jego mrok
      w odbiciu lusterka.

       

      Ignorujesz go.


      Jedziesz dalej,
      słuchając głośno muzyki.

       

      Nie masz sił,
      a jednak idziesz do biurowca.

       

      Zwyczajny dzień.

       

      Klikanie.
      Stukanie.
      Dźwięki wysyłanych wiadomości.
      Głośne rozmowy telefoniczne.

       

      Wizja kolejnych ośmiu godzin
      Cię przeraża.

       

      Co jakiś czas pytasz sam siebie:
      ,,Czy on wciąż tu jest?"

       

      Znasz odpowiedź.

       

      Jego cisza
      dudni w Twoim umyśle.

       

      Ucisk w gardle
      staje się nie do wytrzymania.

      Wymykasz się z pracy.

       

      Miałeś spotkać się z dziewczyną.
      Boisz się, że nie dasz rady.

       

      Mimo zmęczenia prosisz
      o wcześniejszą godzinę.

       

      Jedziesz.

       

      Spędzasz najlepszy czas od miesiąca.
      A jednak
      nie potrafisz być szczęśliwy.

       

      Z każdą godziną
      On skraca dystans.

       

      Bezszelestnie

      zbliża się do Ciebie.

       

      Próbujesz skupić się na chwili.
      Zapominasz o najważniejszej zasadzie.

       

      Wracasz do samochodu.

       

      Nagle przeszywa Cię
      nieopisany niepokój.

       

      Stoisz na środku placu
      i patrzysz w górę.

       

      Słońce jest idealnie nad Tobą.

       

      Panikujesz.
      Szukasz go wzrokiem.

      Ale już go nie ma.

       

      Nastało południe.

       

      Zapomniałeś o czasie.

       

      Wiesz, że to koniec.

       

      On nie zniknął.

       

      On tylko zmienił miejsce.

       

      On jest w Tobie

       

      I zrobi to,
      do czego został stworzony.

       

      Nie władasz już swoim ciałem.
      Możesz tylko patrzeć.

       

      Twoja ręka
      powoli sięga do aktówki.

       

      Dobrze wiesz,
      co to oznacza.

       

      Czujesz chłód metalu.

       

      Wyciąga broń.

       

      I...

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...