Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

-Czy ty jesteś królem żydów ? -Jam jest. (przecież mnie znacie)

Stansisław Kłapouchy
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

Nie znoszę się kłócić. Szuką jest, nie dać się sprowokować
do słów, których się póżniej żałuje. Złość przytępia rozum.
Łysina, czy bujne włosy u mnie nie mają znaczenia;
jak mi się ktoś podoba (przede wszystkim inteligentny, dowcipny,
kochający ludzi i naturę), to i łysina ładna.
A wiersz - zastanawia. Coś w nim jest!
Pozdrawiam
- baba

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kłótnie są płodne nad wyraz płodne.
Może nie takie internetowe, ale w momencie kiedy zejdą się dwie osoby które mają coś do powiedzenia i zaczną się kłócić to robi się pięknie :-)
Zgadzam się z Tobą, ale ja to nazywam bardzo zaangażowaną rozmową.
Też lubię takie. Na tematy, które się zna, bądź lubi, można gadać bez końca i przekonywać do swoich racji. Uważam, że większość przykrości jakich doznajemy od innych, wywodzi
się z braku umiejętności kontaktowania się ze sobą, rozmowy.
Mała kłótnia, czasem dobra, właściwie nie sama kłótnia, lecz godzenie się po.
Nie za częsta - oczyszcza, wycisza emocje.
baba - heej!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • piąteprzezdziesiąte
      Półpościec, czyli Dzień Garkotłuka

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nata

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      , Przez sugestie również zaczęłam czytać półpasiec Dziękuję za odwiedzinki!   wierszyki, Kiedyś były ciekawe zwyczaje. Jestem ciekawa, czy gdzieś w Polsce półpościec jest wciąż żywy... Dziękuję za odwiedzinki!   @Wiechu J. K. @Poet Ka Dziękuję Wam!    
    • vioara stelelor
      Moja żona Mistrz Zen

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @ProszalnyZnakomity. Po pierwsze - urzekł mnie humor - kapitalne porównanie żony do Mistrza Zen - czyli uczynienie z niej takiej domowej, codziennej wyroczni dla peela, który żartobliwie przyznaje, że postrzega ją jako skarbnicę mądrości i przewodnika duchowego, podczas gdy on sam bywa często taki nieogarnięty.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Oddanie emocjonalne ulega metamorfozie i przemienia się w oddanie wysiłkowi fizycznemu, w zapalczywą harówkę - i dla peela to ma większy sens, niż jego dotychczasowa pogoń za nie wiadomo jakimi iluzjami życiowych celów.     To jest absolutnie wspaniałe! Opowiada historię o odnajdowaniu siebie - nie w natchnieniu patetycznych uniesień, nie w mistycznym besserwiserstwie, ale w tym, co proste, zwyczajne i wymagające naszego potu, krwi i łez.   Myślę też, że ta praca w ogrodzie jest również ważna z punktu widzenia relacji peela z kobietą, którą kocha. Bardzo możliwe, że chciał być dla niej nie wiadomo kim, starał się dorównać jakiemuś złudzeniu niedoścignionego ideału. Dlatego szukał mistrzowskich wskazówek. Tymczasem najpełniej i najmocniej owa więź realizuje się w wymiarze ludzkim, rudymentarnym. Gdy z balonika wyobrażeń o sobie samym i o własnej egzystencjalnej drodze schodzi patos, a zostaje działanie - można poczuć niezwykły stan spełnienia. I jako jednostka, i w związku. Pojawia się współobecność, opisana jako oddychanie w tym samym tempie. Po pracy - pewnie ten oddech jest szybszy, lepiej dotlenia, o wiele skuteczniej unosi.
    • andrew
      Życie tęskni za kolorami

      Przez andrew · Opublikowano

      @vioara stelelor

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • vioara stelelor
      Pierożki

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @wierszyki Są takie miejsca, gdzie życie zawsze toczy się na granicy. i nie tylko tej na mapie, bo ona jest symbolem wszystkich innych. Zawsze istnieje jakieś rozdarcie, jakieś pomiędzy.
    • huzarc
      Smaga cienia na zakolu czasu

      Przez huzarc · Opublikowano

      @Adam Zębala znakomity tytuł i mądry wykład o przenikaniu - od mgły do mgły, od nieistnienia do nie-istnienia.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...