Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

toksyczna

Grażyna_Kudła
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pablo_Pikaso

Pablo_Pikaso

Opublikowano
Opublikowano

Grażyno czy nie masz nic przeciw "potrójnie" (to znów banalnie) nieprzespanej nocy?
to nie jest niemoralna propozycja
ale tak jak Sfinks mam pewne sugestie jeśli takie same (co jest całkiem możliwe gdyż chyba nadajemy na tych samych falach) to już dam spokój
a teraz śpij bo właśnie...

szacuneczek

Sfinks13

Sfinks13

Opublikowano
Opublikowano

jestem dla ciebie służką
damą przy świecach
wszystkimi barwami
na cennym obrazie
z niego wypływam
źródo Beskidu
więc sięgnij
i błagaj

bez żalu, że zabijam
na zawsze twoja
Grażyna

tak widzę ten wiersz, taka kompozycja, więc możesz pozmieniać, co chcesz lub wywalić, gdyż nie potrefię wejść w Twoje myśli, bo to jest bardzo ciężkie, ale możliwe:):):):)

serdecznie i ciepło

13

Grażyna_Kudła

Grażyna_Kudła

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pięknie Sfinksie przełożyłeś moje kulinaria na malarstwo drugą moją umiłowaną po poezji sztukę
a puentę oczywiście kradnę to jest właśnie to (ale bez imienia choć dla mnie to miłe połaskotanie dziękuję)
warto było nie przespać jesteś niezastąpiony Zagadkowy Sfinksie

pozdrawiam serdecznie
Pablo_Pikaso

Pablo_Pikaso

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pablo nieprzespana już za mną
a propozycja Twoja nie niemoralna
czekam na "Sfinksowane" fale

pozdrawiam serdecznie

Grażyno niestety gdybym jeszcze coś dodał za Sfinksem to już naprawdę by mogło wyglądać niemoralnie
wczytałem się w komentarze (w końcu)
jest ok

szacuneczek
Sfinks13

Sfinks13

Opublikowano
Opublikowano

Grażynko wiedziałem, ze imię odrzucisz już je wstawiając, ale tak ładnie pasowało, że nie mogłem się oprzeć ba nawet to imię zagrało w nutach romantyzmu mickiewiczowskiego.

A tak nawiasem to jak my nadajemy ,,sfinksowe fale w eterze", to dopiero by się zaczęło i tylko modły Bogurodzicy chyba by komputery uratowały:):):)

serdecznie i ciepło

13

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...