Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cała Ona
Do świata niepodobna...
Przytuliła się ufnie:
Mój świecie...
Ja marzę w sekrecie
O przestrzeni
Co los mój własny, za ciasny
Odmieni....
Świat nie przystanął
Spojrzał tylko na nią
I jakby z rozpędu dał tyle swobody
Tyle przestrzennej ulotnej urody
Że Cała Ona pobladła,
Gdy świat dalej poszedł,
A ona i przestrzeń została.
Świecie
Gdzie skrzydła? - spytała
Z przestrzenią w dłoniach
Ja jestem
Taka mała...

Opublikowano

Usunęłabym trzy pierwsze wielokropki, bo ich nadmiar, to chyba najgorsza rzecz, jaką można zrobić.
Takie moje widzimisię, że ten wiersz, to w formie bezrymowej byłby dużo lepszy.
Pozdrawiam
Zuzka ;)

Opublikowano

do Fly Eliko
To taki prosty wierszyk. Dziękuję, nie sądziłam że tak się spodoba, dlatego cieszę się bardzo... Pozdrawiam serdecznie.

do Waldemara
Tak, masz rację. Uwolnić wolę zwaną miłością i świat jest nasz. A jaki wtedy piękny ten świat... Dziękuję za ciepły komentarz. Pozdrawiam.

do Zuźki
Być może bez wielokropków byłoby lepiej. Ja stale się uczę. Dzięki za wskazówki, jednak skoro wyszło z rymem, to może niech tak już zostanie. Pozdrawiam

Opublikowano

no tak, wielokropki katastroficzne i niczego nie wnoszą, żaden z nich.
Poza tym zaprzestrzenił mnie na śmierć, nie bardzo rozumiem zamysł -
o ile w drugiej części wiersza ma toto jeszcze jakiś sens, tak przestrzeń odmieniający czyjś los, hmm...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka   kolejna wersja :   przymus grawitacji ściąga cheruby na ziemię (poród)   wiosenne drobinki przeobrażone w rozwrzeszczane korony (pierwszy krzyk, koronowanie na człowieka)   miodny bursztyn wszechrzeczy  w ruchu (maź)   mieni się na niebie jak gołębie  w locie (pierwsze przejawy świadomości)   jak widok ze starej ruchomej  pocztówki - jak film- życie
    • @Alicja_Wysocka - tak, bo to przemiana.   skojarzenia: od natury do kultury, od niebios po świat miniony, od abstrakcji do konkretu.   obrazy kolejno: anioły-grawitacja, natura (ciała stałe), ruch (migotanie), kultura (pocztówka).   kolorystyka: złoto, srebro oraz biel.   korony jak zdobienia w kościele, twory konstytuujące się, powoli przybierające formy – trochę jak w akcie stworzenia. Jakby środowisko płynne, rozprysk formuje korony, potem gęstniejący bursztyn.   zmiana: ciała stałe, zamiana w ptaki. kto wie, jak wyglądają lecące gołębie?   ten migot powtarza się w ruchomych obrazach na pocztówce.   @Alicja_Wysocka   miejsca zmieniają się raczej w pionie- od niebios po światy podziemne   to może być metafora życia człowieka-   od cheruba (dziecka)-który nie pamięta co było wcześniej (może właśnie takie "przetasowanie" kształtów i konsystencji miało miejsce w niebie)   poprzez lot dusz- gołębi (dusze narodzonych dzieci lub starszych osób, które już  odeszły)   po wspomnienie o człowieku w widoku pocztówki   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      To zaproś je na kawę, lub na herbatę "z prądem" niech pije smutna gawiedź Ty ciesz się dobrym zdrowiem.   I niczym się nie przejmuj Byle deszczykiem w życiu Słoneczna radość w końcu Wyjdzie jutro z ukrycia. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • @Alicja_Wysocka Przepiękny wierszyk - kołysanka. Przeczytałem mojemu Kotu i kazał przekazać: mrau = dobranoc po kociemu. :) Dobranoc Alu! Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • @Sekrett Brawo! Naprawdę elegancki i świetny wiersz z doskonałymi przesłaniami i metaforami. Dawno czegoś tak dobrego nie czytałem. Oby tak dalej - powodzenia i równie udanej weny twórczej! Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...