Niepewność pisania

[adolf]

Czy to co napiszę, zawsze mnie udźwignie?
Tyle naciągniętych liter w jednym wersie,
niczym naprężony zdaniem myśli miesień
który słowo spija, a ono w nim milknie.

Co jest doskonalsze? To, co doskonałe,
czy to, co chce dążyć do doskonałości?
czy tysiące trybów, bez wiecznej wartości,
czy trochę emocji będących banałem?

To pytanie ściszą do szelestu liści
bo one szeleszczą tysiącem zapytań
jacy my jesteśmy? a jacy my wszyscy

dla siebie jesteśmy? Czas odnajdzie w rymach
jedno wspólne brzmienie. Świat dziwnie niebieski
od tysiąca żywych stąpających wierszy

[teresa943]

dla siebie jesteśmy? Czas odnajdzie w rymach
jedno wspólne brzmienie. Świat dziwnie niebieski
od tysiąca żywych stąpających wierszy

każdy z nas jest inny, piszemy to, co w nas dla innych;
jakże trudno dotrzeć do wnętrza drugiego czlowieka,
jak trudno dociec, co chciał wyrazić autor w swoim wierszu,
jak łatwo napisać o czyimś pisaniu: "babał", "kosz"
nie znając przeżyć i osobowości autora

Adolfie, taka refleksja na gorąco po przeczytaniu...
może nie trafiłam, ale tak odbieram ten wiersz

serdecznie pozdrawiam :):)

[Mateusz-_Ulvhedin]

Piękny refleksyjny wiersz :)
powoduje, że czytelnik wpada w zadumę (przynajmniej ja ;P) i mysli nad nim :)
Otwartośc wiersza dla każdego jest tu wspaniała :)). Pointa pięknie podsumowuje całość :)
Mi się baaardzo podoba :)
Serdecznie pozdrawiam...

[Sfinks13]

Mogę tylko powiedzieć iż to jest wspaniały wiersz bez komentarza

serdecznie

13

[Bea.2u]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

12. zgłoskowiec zadumany nad słowami bardzo z resztą trafnie.
tylko wyróżnienie kursywą wydaje mi się zbędne, czytelnik i tak zauważy rozerwany wers, a pytania i tak są postawione poważnie.
pozdrawiam
/b