prośba o milosc ...

[katarzyna Wróblewska]

Słoneczne zatracenie w czterech ścianach
piekła
w duszy mroźny lipiec...
w oczach potok, lawina snu...
skrywam smiech
tuż za wlasnym cieniem
w
bezkresnych rysach swej poświaty..
zatracam swą nadzieje
że któregoś dnia
stanę sie
wartością
dziś upadkiem błagam
chwile by mnie dostrzegła
w swym zwyczajnym
ciemnym dniu
zasypiasz , budzisz sie
i stąpasz bez wiary
bez odruchów
troskliwości
o tego co w podswiadomosci
lituje sie nad swa
beznadziejnoscia
nad swym odbiciem
skrzywionym
w lustrzanych
swiatlach nocy
tam gdzie wiatr juz ucichł
tam gdzie żal usypia trwogę
tam gdzie miłość znika z chwilą twych narodzin....

[katarzyna Wróblewska]

prosze o komentarze ?

[Michał Gomułka]

Katarzyno, jeśli liczysz na rzeczowy komentarz to potraktuj czytelnika nieco poważniej. Seria niedopatrzeń, braku polskich czcionek, a z pewnością mogłaś to zweryfikować zanim wystawiłaś swój twór albo nawet już po wystawieniu. Żeby napisać odpowiednią notkę trzeba przeanalizować dogłębnie wiersz i skoro ja mogę to zrobić, to chociaż Ty wcześniej uprzyjemnij mi to czytanie w tak marginalnym stopniu, o jakim wspomniałem wyżej. Bo niestety wychodzi na to, że np. ja będę więcej pracować nad Twoim wierszem niż Ty... To niezbyt poprawna kolejność.