Wiersz religijny

[węzeł wietrzny]

Ludzie to Boga cielesne okrycie – powiedział głos
i zamilkł…Więc teraz trzeba zebrać wszystkich
z tego świata i spojrzę im w środek. Jeżeli to,
przez co patrzysz Nim jest,
to może dlatego On, tak uparcie
popycha nas w stronę dobra.

Oto wielka lista ludzkich uczuć: świat.
Bo czym może być po długiej, długiej suszy deszcz,
Kwiecień albo Maj, cień
tysięcy świerszczy w uniesieniu skrzypiec, te
odcienie nieba kiedy tracisz dech – no czym,
no czym to może być jak nie miłością.
Albo nasz gniew –
zebrany przez wiatr uwalnia się
podczas burzy. Wśród porannych traw
błyszczy mokry śmiech. To w pianie mórz
ukryta jest czułość, w lęku saren – strach. Tak,

oto energia rozrzucona w świecie za sprawą
uczuć, które nosisz w sobie. Ty
jesteś przewodem, częścią z żywym prądem.
Bo jeżeli jesteś już jego cielesnym okryciem,
to każde z twych uczuć ma swoje odbicie
w przestrzeni. Pamiętaj: zło

zabija Go w tobie. Dlatego jeżeli to
przez co patrzysz Nim jest – musisz,
po prostu musisz iść w stronę dobra.

Amen.

[H.Lecter]

Łopatologia religijna upaprana w egzaltacji.
Słabo.

[Bernadetta1]

dla mnie dziwny...pozdr.