Pieśń rozbitków nieklasycznych

[Michał Kosiński]

refleksja nad obrazem F.K. Lampiego pod tytułem "Rozbitkowie".

                                                   "Nigdy z królami nie będziem w aliansach..."
                                                    - J. Słowacki


Choć nas zmęczyły dzikie świata sztormy,
Spienione morza górnolotnych idej,
Po burzy wieków zbudujemy domy
W ziemi ciernistej.

Dość myślom zbożnym naszych starych ojców
I uciskaniom sympatyków młodych:
Własnym pomnikiem wyzwolimy synów
Z kajdan prawd przeszłych.

Klasykom nędzy hołdującym wiekom,
Żyjącym w złudzie, iż prawdą historia,
Wnet pokażemy jak się bawić ludom:
Niechaj drwi Gloria!

Wyrosną miasta niczym zboża kłosy,
Lecz wiatry bogów ich nie będą zginać.
Będą żyć ludzie, nie zdrewniałe sosny:
Krew nie żywica!

Stworzymy wreszcie oazę wolności
I źródło wody żywej uchwycimy:
Niech rośnie palma naukowej mądrości.
Ją tu wsławimy!

Choć za lat kilka czy też kilkadziesiąt
Ocean myśli znów się pewno wzburzy,
Na tratwach marzeń porwie stada dzieciąt,
Szumem odurzy.

Jak ojców naszych porwał raz dziecięta
W przekory pęta.



z dedykacją wszystkim twórcom nowych porządków wszechświata

[Sylwester_Lasota]

A świat się nie zmienia.
Pozdrawiam

[Bernadetta1]

niezbyt tym razem...pozdr.

[Oxyvia]

Odczytałam to jako dość sprawną satyrkę na quasi romantycznych idealistów i naprawiaczy świata. Udana stylizacja na język Słowacki (Juliuszowy, znaczy się).

[Michał Kosiński]

Dziękuję bardzo za lekturę i skomentowanie :)

@Sylwester: Hmmm, czy tam świat się nie zmienia... Świat raczej się zmienia, ale ludzka mentalność wcale. Z takim młodzieńczym buntem włącznie - nieważne czy negując pozytywne rzeczy, ważne coby zaprzeczać! (Niczym Mefisto z "Fausta": . (czy jakoś tak, dowolna parafraza chyba wyszła zamiast cytatu)

@Bernadetta: Niezbyt TYM razem? To znaczy, że innym było całkiem? (łał!)
Szczerze, to mnie też się wydaje, że mogło być lepiej - nie był to szczyt mojej twórczej możliwości chyba... Ale potrzebna była kontynuacja myśli... Forma długo poszukiwana była, własna niestety nie powstała...

@Oxyvia: O, może i satyra - choć bliżej chyba do niej poprzedniemu wierszykowi - "O nieklasycznych rozbitków ratowaniu" - przedstawiający problem ze strony obozu drugiego (klasyków, "starych ojców").
A stylizacja całkowicie niezamierzona - jedynie forma zapożyczona z jego "Pieśni konfederatów barskich" oraz melodii tejże, przez Andrzeja Kurylewicza skomponowanej... Choć może, gdzieś tam w superego, jakiś duch Juliuszowy... Widać w każdym razie, że mój ulubiony autor epoki romantyzmu miał na mnie jakowyś wpływ :)

[Oxyvia]

O tak, miał wpływ, i to silny! Jeśli jest to niezamierzona stylizacja?...
Pozdrawiam i dobranoc. :-)

[Judyt]

hmm..przeczytałam, ale zdaje mi się, że zbyt mrocznie napisałeś,
rozumiem zniszczenie i bezsens odurzony szumem, czegoś braknie tu

pokażemy, stworzymy czyli kto?nie bardzo cuś, J. serdecznie
no i gratuluję zapału pisania do obrazów(podziwiać)

[Michał Kosiński]

Kto? "Rozbitkowie nieklasyczni", jak sam tytuł powiada :) Tytuł jednym z najważniejszych elementów wierszyka być może ;)

Pisanie "do obrazów" jest wszakże prostsze, niż pisanie "ot tak"! Nie trzeba budować rzeczy od fundamentów, gdyż te już inspiracja artystyczna posiada. Wygodnictwo takie straszne, ale cóż :
Pozdrawiam!

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ono tak! może i wygodnictwo, więc lepiej za pędzel i do własnego własne(;
serdecznie J.