apetyt rośnie o poranku (21.05.09)

[Michał Gomułka]

Dzisiaj znowu przywitało mnie pragnienie


Dogrzewałem łóżko za dwie persony
umartwiając serce ascetyczną sceną,
w której kreowałem role sobie i Tobie

Tobie przewidziałem bycie uiszczeniem,
stworzycielem pasji, egzegetą moich napięć,
ich uwolnieniem, karmiącą nieustannie
duchem - ciałem

tak chciałem, tak to rozegrałem

lecz w tym spektaklu wciąż brakuje pełnej obsady
dziwnym trafem - głównego aktora;
dałem Ci wolne - nie pamiętasz?
kilka dni animozji za szczerość

właściwie to nie tak...
sama wzięłaś wolne


tak naprawdę,
to nie wiem gdzie jesteś


Więc może chodź tu, dogrzej przestrzeń kilku centymetrów
tą między moim, obiecuję, lepszym a Twoim - jędrnym ciałem
napełnij rozkoszą poranek, a jutro zbudź gorączką oddania

Mam już dosyć zmyślania opowieści
o wiecznych szczęśliwościach

Mam dosyć!

Traf mnie,
beznadziejnie oczaruj
i głupio niech mi się stanie,
że sama rozpinasz stanik
i mówisz

Kochaj mnie Wariacie

[katarzyna Wróblewska]

gdy kochana osoba odejdzie nie można pogodzić się z tym , wciąż wierzysz ze to chwilowe , wymyślasz scenariusz wymarzony jakby mogło być , a jednak to tylko pragnienia ..

[Michał Gomułka]

Tak, masz częściowo rację. Ode mnie odeszła (kiedyś) "ukochana osoba" i było ciężko. Bardzo... Ale ten wiersz nie jest nawiązaniem do tamtych wydarzeń, to raczej oczekiwanie na spełnienie, to głębokie pragnienie bycia kochanym - totalnie. I wreszcie to uczucie, które dotyczy każdego "zdrowo myślącego" człowieka. Więc ten wiersz jest w pewnym stopniu abstrakcją osadzoną na bazie wyobrażeń. Jak bardzo jest to osobisty twór? Przewrotnie odpowiem, że prawda musi być mocno osadzona i choćby rozgrywała się na bazie iluzji nic nie straci ze swojej głębi, jeśli bardzo w to wierzymy.

Dzięki za czytanie.