Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kiedy pęka kolor biały
milkną wszystkie inne
między ostatnim oddechem
a tym co potem
za dużo miejsca na niezrozumienie
nie ma koloru na taki czas
nagła odległość
rozchodzą się dwie części
obie mniejsze
to tylko śmierć
to minie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Też bym wyrzucił śmierć... ; )
Dzięki, aluno.
i słusznie; też bym chciała, żeby śmierć przeminęła, chociaż
nazywa się ją przemijaniem.Śmierć to koniec wszystkiego
jeśli coś umarło to umarło i koniec i kropka.Autor wybaczy dosłowność:) a.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Też bym wyrzucił śmierć... ; )
Dzięki, aluno.
i słusznie; też bym chciała, żeby śmierć przeminęła, chociaż
nazywa się ją przemijaniem.Śmierć to koniec wszystkiego
jeśli coś umarło to umarło i koniec i kropka.Autor wybaczy dosłowność:) a.

Jeżeli chodzi o śmierć, to wszyscy jesteśmy debiutantami... : )
Dzięki, alleno.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i słusznie; też bym chciała, żeby śmierć przeminęła, chociaż
nazywa się ją przemijaniem.Śmierć to koniec wszystkiego
jeśli coś umarło to umarło i koniec i kropka.Autor wybaczy dosłowność:) a.

Jeżeli chodzi o śmierć, to wszyscy jesteśmy debiutantami... : )
Dzięki, alleno.


Masz rację Lecterze - wszyscy jesteśmy lub będziemy debiutantami.
A co do wiersza to bardzo na tak .
pozd.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jeżeli chodzi o śmierć, to wszyscy jesteśmy debiutantami... : )
Dzięki, alleno.


Masz rację Lecterze - wszyscy jesteśmy lub będziemy debiutantami.
A co do wiersza to bardzo na tak .
pozd.

Problem w tym jak sobie poradzić z tremą... ; )
Dzięki.
Opublikowano

Lecterze, ładnie o kolorach, o pękaniu światła. IMO najlepszy wers

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Podoba się całościowo w Twojej wersji, a przy okazji pomyślało mi się tak

rozchodzą się dwie części
obie mniejsze
przez śmierć
to minie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


raczej refleksja niż wiersz, z którą trudno polemizować,
albo rozpatrywać w kategoriach podo/niepodo-basie
taka trochę przez ściśnięte gardło

-f.isia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja czuję niedosyt przy każdym swoim wierszu... ; )
Dzięki.

:D
kokiet
:*
no i zabrałam,
bo zapomniałam :))
powiedzieć

to mówię
:)

to słyszę
: ))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...