Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

eulogetoi

poprzez człowieka doświadczasz
nieskończoności


tego co jest w duszy
opowiedziane jaśniej

drgnięcie najczulsze
to ufności ziarnka

słonecznika z każdym
dniem i bukowym listem
wypisujemy na ławkach

białe potem
filoletowe bzy a z tobą
miłosierny sens tułaczki

*
jaki jeszcze numer wytniesz
w którą ślepą skierujesz ulicę
ile razy palce sobie przytne zanim

klamki się chwycę

język szyfrem nie do rozwiązania
na najprościej zadane pytania
chce tylko domu w twoich granicach


-----------------------------------

od sześciolatków

zgubiliśmy spider men'a

nigdy nie zrozumiem miłości
oj nie, życiowy mój pakt
o nie agresji

ale ja jestem głodny i tęsknię
za rodzicami i domem
zabierz mnie

------------------------------

wieczorem szklanka herbaty
przy drodze ptochoi

patrzę kawałek nad uszkiem
uszczerbiona
z ciepła koloru liścia
paruje
zbliża twarz a tam niech oczy
po dniu

(....)

----------------------------
nie mają kolejności na stroje
przebierane

usta w łezkę wywrócone
włos na głowie sponiewierał
smutek
*
wiele palców części serca
biegnące powietrzem
tęsknota
*
rumor bez garniturów
wrzask wyrwane krzesło
złość
*
próba kolejna za drugą
trud
*
opisać chcę ale coś innego
wiatr mierzy krajobraz
niemoc
*
ta która przychodzisz
niezauważona a jaśniejesz
radość
*
wciąż zadziwiasz czymś nowym
zdumienie
*
(...)

------------------------------------------
czytelniku wybacz, że naraz tyle tu ostawione

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hmm..nie wiem czy to jest smutne, wydaje mi się że raczej tęskniące,
a czy przekaz dobrze wyszedł? chyba mi nie wyszło napisanie tego
słowami, no cóż...próbowałam(może nie powinnam już)
(:J. dziękuję za odwiedziny po przewie
wzajemnie Aluno
Opublikowano

witam Koleżankę :)
Pozwolę sobie wyróżnić sekwencję która mnie urzekła:


ufności ziarnka słonecznika z każdym
dniem i bukowym listem
wypisujemy na ławkach


to jest to co tygrysy lubią najbardziej :)
zdróweczka :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


witam towarszysza(: dzięki za miód, jak niewiele trzeba żeby(...)
chociaż ze służbą zdrowia to różnie bywa dziś,
serdecznie dziękuję za depnięcie pod zwyczajnie J. wzajemnie
(mm..czyli mam dalej że pisać coś...?)
Opublikowano

Taki to los człowieczy, wieczna tułaczka, poszukiwanie,
ileż to razy każdy z nas kierował "gdzieś" takie pytanie:

"jaki jeszcze numer wytniesz
w którą ślepą skierujesz ulicę
ile razy palce sobie przytne zanim

klamki się chwycę
"

Judytko, moim skromnym zdaniem, bardzo dojrzały, przemyślany wiersz.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Babo Izbo
ta druga część posłużyła mi dziś jako dodatek(:specjalny no...
tak to jest jak człowiek wybrany i obdarowywany (...)

skromne zdanie bardzo dobre i dziękuję za nie,
serdecznie również J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Babo Izbo
ta druga część posłużyła mi dziś jako dodatek(:specjalny no...
tak to jest jak człowiek wybrany i obdarowywany (...)

skromne zdanie bardzo dobre i dziękuję za nie,
serdecznie również J.
Myślę, że dobrze rozumiem sens wiersza, początek - również,
ale zawsze wybieram to, co mi bliższe, a najważniejsze i najcenniejsze jest to,
gdy każdy może coś uszczknąć dla siebie.
Gratuluję - baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Babo Izbo
ta druga część posłużyła mi dziś jako dodatek(:specjalny no...
tak to jest jak człowiek wybrany i obdarowywany (...)

skromne zdanie bardzo dobre i dziękuję za nie,
serdecznie również J.
Myślę, że dobrze rozumiem sens wiersza, początek - również,
ale zawsze wybieram to, co mi bliższe, a najważniejsze i najcenniejsze jest to,
gdy każdy może coś uszczknąć dla siebie.
Gratuluję - baba
Babo kłaniam się i gówkę też, to nie moja zasługa (tylko)
dziękować ja jeszcze raz i ciesze się, że coś można dla się
i jak każdy może(...), J.(:
to zadziwiające, bo chociaż nie było tego owego przez jakiś czas
to taki wpis może mnie jakoś tam utwierdzać w przekonaniu,że
może i to potrzebne, przydatne i daje owoc- a to już b. b. wiele
i że dalej mam dalej coś
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


yyy, nie ponimaju :(.... ale i tak jesteś sympatyczna :)
mmm..no jeśli można to stwierdzić, że tak
to dziękuję za komplement(:zastanawiałam się nad dalej
pisankowaniem (troche nie było tego i owego) i tyle,J.
dzięki za ponowne depnięcie
Opublikowano

Judyt! Nie wierzę, ze możesz zastanawiać się nad sensem "pisankowania". Jeśli brakuje kolorów, to w twoich "pisankach" znajdę je zawsze.
Trochę cukrzę, ale u Ciebie niezawodnie mogę liczyć na dobrą refleksję, więc nie marudź, tylko do roboty! Pozdrawiam - avals.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mm(:no dziękuję z serca za piękne słowo i za tą refleksję (to przekonuje,jest argument)
zastanawiałam się czy akurat dalej tu że tak ujme przedstawiać to

może wystarczy- zostawić i już ( robota wcale nie jest taka groźna:)))
może i zacznę jakiś cykl typu: nastroje i po kolei: radość, smutek, melancholia, itd.
może takie coś mm(eh...)

no nad samym sensem mm.., bo zdaje się, że on zawsze jest
u każdego bynajmniej, skoro nie umiera. A ja wierze-już od dłuższego czasu
(: J. dziękuję ciepło

chociaż pierwszy raz Cię widzę pod tym i owym zdaje się avals( lub się mylę- raczej mylę,
mogę odszukać w początkach mych pod literami,
idę sobie pochodzić
Opublikowano

Dawno tu nie zaglądałam ,więc nie jestem na bieżąco, ale jak dla mnie, to cały czas drążysz istotę sensu. Pomysł cyklu - świetny.
Jeśli mnie nie pamiętasz pod swoimi literkami, to zaplątałam się w nie w zeszłym roku i odtąd stale, choć niezbyt systematycznie - śledzę. Do pisania sama już się nie czuję, ale lubię atmosferę "orga", więc kibicuję tobie i jeszcze paru osobom. Czekam na więcej przyjemności!!! Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...