Białe okna

[Espena_Sway]

Dominikowi

Ktoś śpiewa, że na Brackiej pada deszcz,
a przecież świeci słońce.

Pierwsza dzielnica. Jeśli to początek
mówimy o cudzie, piórach na wietrze,
rozwianych włosach.

Są kamienice, srebrne szyby. Gdzieś
za nimi Wyspiański bawił się z dziećmi
i rysował kartony.

Jeśli to początek, to strzeliste wieże,
a w środku nasturcje i mlecze
na ścianach. Światło,

maswerk, szept. Czyste kolory
powoli zabarwiają nam skórę.

[maj 2009]

[JacekSojan]

Ja - krakus, mówię - piękny! bo wiarygodny;
gratuluję!
I DZIĘKUJĘ.
J.S

[Pancolek]

Idę Cię dopisać w wątku do ulubionych. Wypadłaś mi z głowy. Dobre.
+

Pancuś

[allena]

dobrze "skrojone", takie do pochylenia się nad:) a.

[Stefan_Rewiński]

Ładnie.

[H.Lecter]

Ktoś śpiewa, że na Brackiej pada deszcz,
a przecież świeci słońce.

To niepotrzebne, infantylne spalenie puenty.

[Marcin Gałkowski]

nie 'ktoś', a Grzegorz Turnau.
niezły wierchoł.
pozdrawiam
G.

[Dariusz Sokołowski]

Nie rozumiem. Pozdrawiam.

[Rachel_Grass]

myślę, że trochę za prywatny. takie odnoszę wrażenie, bo czytelny jest dla mnie jedynie po łebkach.

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

trochę śmieszy mnie "pierwsza dzielnica" i "są kamienice" - żywcem z akademii (ku czci ;)
mało krakowski dla mnie ten Kraków :(

[Mr.Suicide]

To ja se zinterpretuję ten wiersz. Tytuł oznacza nowe, pozytywne przestrzenie, perspektywy, które podmiot liryczny odkrył i z pewnością będzie chciał kontynuować konkwistę szczęścia.

Pierwsza fraza bardzo wiele mówi odbiorcy o stosunku peela do rzeczywistości, jego nastawieniu, ale również o niedawnych przeżyciach. Deszcz - smutek, przygnębienie; słońce (następujące po deszczu; ja dopowiadam sobie również tęczę) - radość. Strofa druga symbolizuje (być może jedynie chwilowe) stany uniesienia, błogiej i bezstresowej egzaltacji, przypływie weny oraz substratów niezbędnych do pełnego czerpania z wszelkich bliskich, osobie mówiącej w wierszu, płaszczyzn życiowych. W zwrotce trzeciej sytuacja liryczna zaczyna się krystalizować. Podmiot liryczny zwiedza, na pewno zachwyca się monumentalnymi witrażami Stanisława Wyspiańskiego w kościele św. Franciszka z Asyżu.

W tekście wyczuwalna jest świeżość, aromaty natchnienia kumulującego się z każdym kolejnym krokiem peela (co opisują następne wersy), spokój, przezroczystość okoliczności. Piękny Kraków, w dodatku idealna pogoda. Nic dziwnego, że wrażliwy na piękno podmiot liryczny zakochał się w tym mieście, mieście, które pozwoliło mu uciec od smutków ('czyste kolory powoli zabarwiają nam skórę'). Jak dla mnie bardzo dobry wiersz, nie widzę grama hermetyzmu. Mnie przekonuje w zupełności, dlatego też zostawiam w plusa. Pozdrawiam :)

[Rachel_Grass]

chociaż sama już nie wiem. patrzę na niego i widzę więcej, zaraz sobie jeszcze przeczytam interpretację :)

[Jimmy_Jordan]

prawdziwie dobry, ale ckliwy.
;P

[BARBARA_JANAS]

Piszesz białe, ale mnie uderzają kolory i to coś... Ładny kawałek poezji... Serdecznie

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja również dziękuję za komentarz ;P
cieszę się, że miaŁam niedawno
przyjemność poznać =)

pozdrawiam
i zapraszam znowu

Karolina

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

takie wątki to komplementy ;P

pozdrawiam
Karolina

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

rozumiem, że miaŁam dobre nożyce
i dobrą rękę ;)

dzięki

pozdrawiam
Karolina

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

trudno. to jest fragment
do dedykacji, a nie puenty :]

pozdrawiam
Karolina

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, masz rację. tutaj jednak chciaŁam
podkreślić, że ktoś na ulicy śpiewa
jego piosenkę ;P.

dziękuję

pozdrawiam
Karolina

[Espena_Sway]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

też nie rozumiem
komentarza

pozdrawiam
Karolina