Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wskazujemy typy

nervous

Przez nervous
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

paper_doll

paper_doll

Opublikowano
Opublikowano

Ohohoho, zrobiło się poważnie. Maryjanno, jestem na tej stronie mniej więcej od 2001-2002 roku (serio!), wcześniej pod prawdziwym imieniem i nazwiskiem, ale byłam niegrzeczna dziewczynka i angello musiał mnie banować średnio raz w miesiącu. Zatem jestem na orgu od około 7-8 lat. Masz 12 tys komentarzy (for krajst sejk), ja mam 300 (?), rozumiem, że też nie mam prawa głosu w tym temacie?

Ewa_K.

Ewa_K.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




nie zamierzam wstrzymywać się od niczego

tylko dlatego, że ktoś ma inne zdanie

bo nic mnie nie OGRANICZA Panie nervous

w przeciwieństwie do Pana
kasiaballou

kasiaballou

Opublikowano
Opublikowano

- Stefan Rewiński ****

( i długo nic …)

a póżniej...


- HAYQ
- Dariusz Sokołowski
- Kalina Kowalska
- Dzie Wuszka
- Jerzy Rybak
- Karol Samsel

(i z doskoku, ale jakże twórczo)

- Lena Achmatowicz
- Bona
- Tomasz Piekło
- Jimmy Jordan ( prowokator jeden; potrafi lepiej )
- Żak Stanisława

( z perspektywy i w/g zmiennego nastroju)

- Egzegeta
- Pancolek
- M. Krzywak ( ostatnio mnie wgniata w siedzisko )


( i z sentymentu - siłą podprogowej empatii )

- Mr. Suicide ( mam słabość do rwącej „wody w butli” – jeszcze się nie obnażył numlok jeden w enterze… - się bać, a komenty, jak herkulesy divy, normalnie … ;) )
- Toby ( talent pod wysublimowaną łopatkę ew. mentorów – będą inne ludzie jak nikt i nic dotąd na org. … )
- Bernadetta 2
- Baba Izba
- Adam Bubak
- Rachel Grass ( ostatnio mi lewituje wspak, ale najdzie bo ma toto i już, (... xxxx ) jedna ;))



( *********** ) ups o_O
nie uznaję klamerek/boksów na jedno zdanie i limitów, stąd to j.w. ;)

- pozdrówki

kasiaballou

:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      samotne Teraz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...