Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ona nie mogła, nie potrafiła może tego zrobić.
Odkąd pamiętam.
Nie załapałem się na żadne święto

rozwieszasz pranie na balkonie, donice
samochód parkuje, biegną dzieci
przyciskasz do piersi ulubioną bluzkę,
myślisz, nad czym myślisz… ?
Słońce odbija się od szyb.

Kocham – to uproszczona definicja niepojęcia
dźwięk dzwonka, listonosz, paczka, papier
ruch, trzask, wyrwane ze składni zdania
rozpada się to, co miałem przed chwilą powiedzieć
muszę wyjść, szybko, wybiec, ty w dół
krew
przyśniła się krew
przyśniła się krew, o Boże…

Opublikowano

cynamonowe_papierosy - to bardzo budujące :)

Jego Alter Ego - przepraszam - "istne czepialstwo..." jakiej??? Dobrze zrozumiałem? :))))

dzie wuszka - no dobra, niech będzie ;)

teresa943 - to proszę kiedyś zjawić się w Krakowie!

Judyt - i tyle wystarczy.

Oxyvia J. - ja nigdy nie pojmuje świata peeli ;)

Baba Izba - to musiał mnie jakiś dobry wen złapać :)

Dziękuje bardzo za odczytanie i pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

mam to, o co marudziłam - lirykę plus wrażenie celowości zabiegów.

cholernie podoba mi się przejście z pierwszej do drugiej strofki, stawia czytelnika na baczność, zmusza do skupienia i wprowadza ciekawy element dziury w narracji. w podmiotowości, przepraszam ;)

O-Bóg też je dobry, no. i uproszczona definicja. i w ogóle.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...