Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

halo, proszę pana!
mości smutku!
zastygłeś pan na amen
w bezruchu utkwiony, aż mroczno

może czas by już spocząć w zaciszu?
miast prężyć sie tutaj zuchwale
i zagadywać młodości
niewykorzystane chwile

park taki ładny nawet nocną porą
a pan przysiadłeś niepostrzeżenie
obok na ławce myląc mnie
z zadumy damą...

i dawno już bym stąd uciekała
tylko tkwisz kumie dupskiem
na falbanie mojej sukni
więc dźwignij się pan raźnie!

...bo mi tam życie wystygnie

  • 2 miesiące temu...
Opublikowano

Ach, ten kum smutek, który żywi się padliną przeszłości. Pędzić go trzeba ze swoich falban sukni realiów, bo zostawi tylko pustkę, niemoc i nierealne marzenia na otarcie łez. Pouczający, o dobrym podłożu filozoficznym wiersz. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk   Nata !    przeszłaś przez moje ciało słowami własnego wszechświata.   cenię każdy zakamarek Twojej wizji :)   moja forma może być inna, bardziej rozciągnięta, bo w niej szukam innej masy krytycznej emocji.   ale wcale nie kłóci się to z tym, co  Ty czujesz i tworzysz.   nasze światy mogą istniec równolegle !!!   i jak widać istnieją.   piszesz że żebym nie krzyczał.   a ja wyjdę na balkon i zawyję.   jak wilk.   ale z radosci, że chciało Ci się tworzyć nowe zycie dla mojego wierszs.   dziękuję Nata.   to jest miłe co zrobiłaś bo zrobiłaś w mojej rozciagnietej przestrzeni poetycką implozję może nawet jakąś bombą termobaryczna.   i mamy dwa światy.   mnie z tym dobrze.   a Tobie ?   pięknie dziękuję :)          
    • @Stukacz   Ta szczerość wątpienia jest tu najcenniejsza. "Czy ja nie sięgam dna?" - pytanie, które pada w środku modlitwy miłości. To nie jest wiersz o pewności wiary, ale o wierze mimo niepewności. Poruszające.
    • @Łukasz Jurczyk   Ten fragment to przejmujące studium zderzenia brutalnej prawdy z absolutną władzą. Wykorzystałeś postać historyczną Charidemosa (greckiego dowódcy na dworze Dariusza III), by ukazać uniwersalny mechanizm - dyktatorzy wolą słodkie kłamstwa od gorzkich faktów. Głównym motywem jest tutaj "odzieranie ze złudzeń". Charidemos nie zginął dlatego, że był nielojalny, ale dlatego, że był zbyt trafny w swoich diagnozach. Piękna jest metafora prawdy jako lustra, w którym władca widzi swoją niekompetencję i nadchodzącą klęskę. Dla kogoś, kto uważa się za boga lub wybrańca losu, widok własnej słabości jest nie do zniesienia.   Charidemos "wyliczał błędy"- podawał racjonalny dowód na nadchodzącą katastrofę.   Wiersz obnaża naturę dworu i otoczenia despoty - tchórzostwo jako "forma rozsądku". Milczenie świadków egzekucji to instynkt przetrwania. Śmierć bohatera jest szybka, bo "przeznaczenie nie lubi marnować czasu" - sugeruje to, że skoro los i tak już wydał wyrok na imperium Dariusza, śmierć człowieka, który ten wyrok ogłosił, była tylko formalnością.   Zabił Charidemosa, bo ten psuł mu widok na własną wielkość. Błąd - krew nie ucisza faktów.   Podobno Dariusz później żałował tej decyzji, zwłaszcza gdy przewidywania Greka o klęsce Persów pod Issos się spełniły.   Poruszyłeś świetny temat!   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Migrena... a my tylko cząstkę widzimy... do tego.. może niektórych już nie być. Ja tam sobie zerkam na tę 'dróżkę', gdy tylko się da, kiedy jest widoczna... i.. wówczas mam super jazdę..:) Pękają lody i.. rozkrusza się ludzka kruchość.. ;) A wierszyk.. ot tak, dla uśmiechu.. dla wszystkich. Dziękuję za zatrzymanie.       @violetta... violu.. :) @huzarc.. dziękuję Wam.
    • @Nata_Kruk dziękuję, ach taka jestem wiosną:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...